Wat te doen met dat onbestemde gevoel over die auto?

Auto’s… ik heb er eigenlijk niet veel mee. Het moet veilig zijn en me van A naar B brengen. Ik was wel heel tevreden met onze auto en deze werd volop gebruikt door mij en mijn man. Tot het moment dat er grote reparaties aankwamen. Tijd voor een nieuwe auto. Ik kreeg er alleen een wat onbestemd gevoel bij. Zoals ik wel vaker heb als ik iets voorvoel.

Een andere auto
Ronald, mijn man geeft aan dat het tijd is voor een nieuwe, in ons geval een tweedehands auto. Hij gaat op zoek en de dagen daarna wordt ik overstelpt met berichten via de Whatssapp om even mee te kijken. Uiteindelijk besluiten we naar onze eigen garage te gaan in Almere. Na te hebben rond gekeken blijft er één auto over. Hier besluiten we een proefrit mee te maken.

Er is iets mee, ik voel het
Het is een basic autootje en het is kaal, lang niet zo prettig als onze huidige auto. De kleur staat me ook al niet aan en het klinkt een beetje hol als je erin zit. Eerst rijdt Ronald een stukje en onderweg geeft hij aan dat het een prima autootje is. Ergens voel ik een maar. Ik kan mijn vinger er niet opleggen… Er is iets mee, de auto voelt voor mij niet prettig. Nadat Ronald de auto heeft geparkeerd, wisselen we van plek. Ik rijd weg, de auto komt lastig op snelheid, hij rijdt niet soepel, eerder wat stijf. Ronald vraagt wat ik vind en ik geef aan dat ik het wel een hele basic auto vind. “Oké, laten we er dan over nadenken” zegt hij en ik rijd de auto terug naar de garage.

Deze oogt prima
We hebben het al een paar weken niet meer over auto’s, ik ben er eigenlijk niet meer zo mee bezig, zodat Ronald me weer een Whatssapp stuurt als ik op mijn werk ben. Het gaat over een andere auto. Deze oogt prima en nog bijna nieuw. ‘Zou deze van een oud vrouwtje zijn geweest die er bijna niet in heeft gereden?’ Weer krijg ik een wat onbestemd gevoel. De auto is grijs, maar voor de rest lijkt het mij een prima auto.

We vinden hem
We besluiten om te gaan kijken. Een week later rijden we richting Amersfoort. Na even zoeken komen we in een klein dorpje uit bij een kleine garage. We lopen het terrein op en kijken rond naar de auto die we op Marktplaats hebben gezien. Al snel vinden we hem, hij ziet er zo goed als nieuw uit. De man van de garage geeft Ronald de sleutels en we rijden weg om een proefrit te maken.

Weer een proefrit
Het is een wendbaar autootje en hij reageert snel op het sturen, bemerk ik onderweg. Hij rijdt prettig, trekt lekker pittig op en remt uitstekend. Om de een of andere reden vind ik de kleur grijs een stuk minder belangrijk. De kilometerstand van 18000 km helpt daarbij ook.

Kopen?
Voordat we het terrein oprijden en uitstappen, zijn we er al uit. Dit mag onze nieuwe auto worden. Dat voelt goed bij mij. Wel heb ik een soort van onderbuikgevoel bij de auto. Ondertussen heb ik geleerd om op mijn gevoel te vertrouwen. Met name als het om iets gaat waar een grotere uitgave aan verbonden is, durf ik daarop te vertrouwen. Het voelt anders dan bij de badkameraanschaf en ook als bij de aankoop van de vorige auto. Het voelt als een goede aankoop, dus aan het technische deel, een mankement ofzo, ligt het niet, wat mijn onderbuikgevoel betreft.

Wat is er toch aan de hand?
Toch blijf ik erover nadenken. Wat is er met deze auto? Hij is praktisch nieuw en ik voel me op mijn gemak in de auto. En toch is er iets. Ik besluit mijn mond te houden en te zien wat er gebeurt, voor nu. Na dat ik de auto heb geparkeerd, lopen we naar binnen. De eigenaar vraagt of we wat willen drinken. We nemen plaats aan tafel en hij informeert naar onze ervaring. Ronald geeft aan dat de auto prima rijdt en dat we deze graag willen kopen. Een gesprek over onze vorige auto inwisselen volgt. Terwijl ik aan mijn thee nip en het gesprek volg, probeer ik bij mezelf te voelen of het een goede beslissing is. Het voelt prima dat zeker. Maar wat is er dan toch aan de hand? ‘Kom op Natas, laat het maar los, er is vast niets aan de hand’ zeg ik streng tegen mezelf. In mijn hoofd wordt het badkamerverhaal weer afgespeeld. 

Onze nieuwe badkamer en mijn onderbuikgevoel
Een aantal jaar terug hebben wij een nieuwe badkamer gekocht. Ronald vond een goedkope badkamerwinkel. Samen gingen we ernaartoe en keken we rond. We vonden het wel oké wat we zagen. De verkoper hielp ons prima en ik stopte constant het onbestemde gevoel dat ik kreeg, weg. Onderwijl mezelf streng toesprekend: ‘Waar baseerde ik dat op? Er was geen enkele logische reden te vinden om de voorgestelde koop niet door te laten gaan.’ Lang verhaal kort: Vanaf het moment dat we de koop rond hadden, was er gedoe. Er was meer mis dan dat er klopte. Het duurde veel langer dan gepland. Uiteindelijk was ons huis drie weken onbewoonbaar. Ronald en ik hadden het er verschillende malen over dat ik een onbestemd gevoel had gehad. Een gevoel dat erop neerkwam dat we het niet moesten doen. Door mijzelf weg geredeneerd met argumenten dat het zo lekker goedkoop was en toch echt een goede deal.

Het gevoel dat ik mijn vinger er niet op kan leggen
Nu heb ik eenzelfde soort gevoel. Er is iets, maar ik kan de vinger er niet opleggen. De eigenaar van de garage wil graag onze oude auto inruilen en we maken een afspraak om de auto op te halen. Hij loopt naar de balie en begint allerlei papierwerk in orde te maken. Hij merkt op dat alleen het boekje niet in de auto aanwezig is. Het boekje dat bij de auto hoort. Op het moment dat hij het zegt, hoor ik een stem die zegt: ‘Ze is overleden.’

Ze is overleden
De man vertelt dat de auto nog niet zolang bij hem binnen is en van een dame is geweest die ziek is. Haar kinderen hebben de auto ingeruild voor haar en hebben de auto iets te grondig geleegd en opgeruimd. En terwijl hij vertelt, hoor ik nogmaals: ‘Ze is overleden.’ Ik voel me nu heel wat zekerder van mijn onbestemde gevoel en durf er veel meer op te vertrouwen dan jaren terug. 

Gefeliciteerd met uw aankoop
De garage-eigenaar zegt dat hij gaat regelen dat het boekje er komt en dat bij de overdracht alles compleet zal zijn. Er zijn nog wat papieren die hij in orde moet maken, dan kunnen we een aanbetaling doen. Of we nog even willen wachten. De man trekt zich terug achter zijn computer en wij blijven alleen achter in de showroom. Terwijl ik even plaats neem in een Fiat 500, wat eigenlijk toch stiekem mijn droomauto, is gaat Ronald op de bijrijdersstoel zitten. Ik kijk hem aan en zeg. “De eigenaresse van de auto is overleden.” “Dat gevoel heb ik ook” reageert hij. We kijken elkaar nog even aan en juist op dat moment komt de garage-eigenaar weer terug. “Zo dat is geregeld. Hier zijn de papieren en gefeliciteerd met uw aankoop.”

Vandaag halen we de auto op
We stappen de showroom binnen. Vandaag halen we de auto op. De eigenaar staat achter de balie en verwelkomt ons. Hij meldt de auto aan in het systeem voor het RDW en overhandigt mij een mooie bos bloemen. Hij feliciteert ons met de nieuwe auto en wenst ons er veel plezier mee. “Dat gaat vast lukken” zegt Ronald. Hij geeft Ronald de sleutel en vertelt nog steeds met het boekje van de auto bezig te zijn. Hij is die week al een aantal keer langs het adres gegaan van de vorige eigenaresse. Na aangebeld te hebben, werd er niet open gedaan. Daarom heeft hij een kaartje in de bus gegooid. Ronald en ik kijken elkaar aan. “Dat komt dus nog” zegt de eigenaar. 

Ik knik en had gelijk
Een paar weken later krijgt Ronald een mailtje. Het autoboekje is er, of wij tijd hebben om het op te komen halen. Weer reizen we af naar het dorp vlakbij Amersfoort. “Hier is het boekje waar jullie voor kwamen” zegt hij bij binnenkomst. “Willen jullie nog wat drinken?” Dat doen we en aan de tafel in de showroom begint de man te vertellen over de vorige eigenaresse van onze auto. “Ze is overleden, daarom duurde het zo lang. De kinderen hebben ernaar gezocht en hebben het van de week gebracht. Na een niet al te lang ziektebed is zij overleden” vertelt hij. Ik knik en geef aan dat een autoboekje dan natuurlijk even niet de prioriteit had en dat het ook verklaarde waarom er niemand opendeed als hij aan de deur kwam. Na de koffie en thee schudden we hem nogmaals de hand en rijden naar huis.

Intuïtie
Intuïtie is iets wat voor mij erbij is gaan horen. Het is er gewoon. Met name de laatste jaren heb ik dit sterker ontwikkeld en durf er ook steeds meer op te vertrouwen. Bij al mijn werk wordt het ook, vaak onbewust ingezet. Altijd klopt het en valt er het spreekwoordelijke kwartje. Hoe werkt dat voor jou? Herken je er iets in of van?

0 thoughts on “Wat te doen met dat onbestemde gevoel over die auto?”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: