Wat doe je nu voor werk?

Ik ben gewoon aan het lanterfanten.” Vanuit haar ooghoek kijkt ze me streng aan: “Lanterfanten? Volgens mij ben je keihard aan het werk!”
Tot voor kort voelde ik me schuldig en had ik de behoefte om me te verantwoorden wanneer ik de vraag kreeg of ik werk/wat ik nu voor werk doe. Meestal eindigde het antwoord met een zin over de luxe om zoveel aandacht aan mijn opleiding te kunnen besteden of iets van die strekking. Vaak met de toevoeging dat het tijdelijk is, tot het einde van het opleidingsjaar.

Vanochtend verraste ik mezelf door heel gedecideerd en feitelijk te antwoorden dat ik yogales geef, twee dagen in de horeca werk en daarnaast af en toe freelance redactiewerk doe. Niets meer, niets minder en helemaal okay.

Woordeloos
Blogzinnig-collega Maria Voskuilen gaf woorden aan de halfopen cocon waarin ik momenteel uitstekend gedij via een contactmodel uit de haptonomie: de afgelopen periode ben ik steeds meer en beter naar mezelf gaan luisteren (stap 1) en ben ik gestart – onder andere via mijn blogs op Blogzinnig – om daar meer van naar buiten te brengen (stap 2). De volgende stap is open en actief naar buiten treden met mezelf en mijn activiteiten (stappen 3 en 4). En daar zit ‘m nu precies de crux. Ik heb namelijk nog geen idee over mijn gewenste positionering en profilering. Iets wat ik als communicatieadviseur en kok wel goed wist. Blogzinnig-collega Saskia Engels gaf me tijdens ons rondje Kralingse Plas (aanrader!) terug dat het lijkt alsof ik de taal nog moet vinden om te kunnen verwoorden wat mijn eigen nieuwe plek in het grote geheel is. Los van of aangesloten op de ‘gevestigde orde’. Daar sta je dan met je mond vol tanden als communicatie professional…

Systemisch medeplichtigheid
In een vorig blog schreef ik over mijn weerstand tegen ‘achter een bureau tussen vier muren’. Oftewel het systeem waarin ik mij verschillende keren liet meezuigen in de rat race met alle gevolgen van dien (ja ook een burn-out). Systemen, structuren en culturen in de werksituatie die niet altijd even ondersteunend zijn aan de duurzame inzetbaarheid van de individuele medewerker die zich met hart, ziel en (te?) groot verantwoordelijkheidsgevoel inzet voor het organisatiedoel. Het Systeem (spreek uit met heel veel afgunst) werd ‘gevestigde orde’ en heet inmiddels – geïnspireerd door Rudy Vandamme – het grotere geheel. Los van de grootte van die laatste (gezin, familie, team, organisatie, beroepsgroep, e.d.), ben je in alle gevallen medeverantwoordelijk voor het in stand houden én doorbreken van patronen in dat grotere geheel. Een inzicht dat mijn periode voorafgaand aan mijn besluit ‘Het Systeem’ te verlaten om nooit meer terug te keren, in een ander daglicht zette. Volgens deze visie heb ik toen dus niet alleen kansen laten schieten naar mezelf, maar ook als onderdeel van de afdeling en teams waarin ik opereerde. 

Interne verbouwing
Door mijn ontslag stopte ik dus mee te doen met een – in mijn ogen ongezond – patroon. Toch genoot ik niet optimaal van het vrije en blije gevoel dat het me gaf, omdat ik me vooral druk maakte over de terugkeer die er toch ooit weer een van moest komen. Wonderlijk hoe ik me vastzette in het heden door mijn angst om in de toekomst opnieuw in de valkuil te vallen van stress, eigen grenzen overschrijden en (over)spanning. Vanuit de visie dat de coachees die je als coach treft geen toeval is, klopte het dus als een bus dat de terugkerende thema’s in mijn eerste gesprekken waren: werkdruk, frustratie, time management, verantwoordelijkheid, c.s. en onvoldoende support vanuit leidinggevenden. Wat ik even was vergeten, is dat er vier (4!) jaar zijn verstreken sinds mijn stoppen én dat er in de tussentijd nogal wat veranderd is in mij. Met als kers op de taart de coachopleiding die ik momenteel volg. Een ware interne verbouwing, ik kan niet anders zeggen. 

Life long learning
Deze transformatie kost(te) mij heel wat kruim. Zelfreflectie, (her)interpretatie van je levensloop, patronen herkennen en doorbreken, belemmerende overtuigingen herkaderen, het op een lijn brengen van denken, voelen, willen en doen. Met als gevolg een aaneenschakeling van confrontatie, verwarring, pijn, emotie, heling, acceptatie en bevrijding. Niks lanterfanten, het is inderdaad keihard werken. Maar dan heb je ook wat. Onder andere het begin van een voelbare verankering van nieuwe waarden, overtuigingen en zelfbeeld in mijn lijf. En het vertrouwen invulling en taal te vinden voor wat mij op de ingeslagen weg te doen staat.

Foto: Amador Loureiro

0 thoughts on “Wat doe je nu voor werk?”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: