Wat ben ik trots dat ik er weer sta!

Een paar jaren na mijn scheiding kreeg ik van vrienden het compliment: “Je staat er weer!” Ze hadden gezien hoe ik jaren ineenkromp als ik naast mijn ex-partner stond. Dat deed ik niet meer. Zelf wist ik dat niet eens. Het voelde goed dat te horen. 

Ik voelde me krachtiger dan ik me ooit had gevoeld. Ik was kleiner dan klein uit mijn relatie gekomen. Als een schaduw van mezelf.
Toch was ik het niet helemaal eens met het compliment. Ik stond er wel, dat klopte, maar was juist doorgeslagen naar de andere kant. Waar ik mezelf eerst wegcijferde, gedroeg ik me nu tegenovergesteld. Ik gaf aan niets en niemand meer toe. Mijn hart zat op slot. Ik zou het me niet nog een keer laten gebeuren. 

Ik moest door voor mijn kinderen
Ik was door de scheiding kapot van verdriet, van boosheid. Niet dat ik dat voelde, nee, daar zorgde ik wel voor. Ik ging harder werken, nog meer uit. Dat, en de zorg voor mijn kinderen, hield me op de been. Ook mijn schuldige gevoel dat het me niet gelukt was het gezin bij elkaar te houden, stopte ik daaronder weg.

De reacties van vrienden als ‘Ben je nou nog niet over hem heen?’ maakte dat ik me ook nog eens schaamde. Het gaf me het gevoel niet normaal te zijn. Ook dat wilde ik niet voelen, maar mijn lichaam deed het voelen voor me. Ik kreeg chronische lichaamsklachten.

Toen kwam het begrip
Jaren ben ik op zoek geweest naar manieren om weer gezond te worden. Ik heb heel wat (alternatieve) artsen bezocht, heel wat pillen geslikt en diëten gevolgd. Ik weet nu dat ik veel beter naar mezelf had kunnen zoeken, naar manieren om te voelen, te verwerken, te helen. 

Ik dacht in een paar blauwe ogen en woorden vol liefde de redding te hebben gevonden. Maar in plaats van me beter te gaan voelen, werd het alleen maar erger. Ik kwam van de regen in de drup. Het was niet zijn schuld, want ik had het al, zei hij. Alles was mijn schuld of van iets of iemand anders. Wat voelde het als een bevrijding toen ik deze relatie beëindigde. 

Alleen ik kan mijn leven leiden
Pas jaren later, toen ik over narcisme hoorde, kwam het begrip. Begrip over wat ik had meegemaakt en wat het met me had gedaan. Begrip waarom mijn herstel zo traag ging. Dat de relatie helemaal geen wondermiddel was. Die had me alleen nog maar verder van mezelf gebracht. 

Ik wist eindelijk wat ik te doen had: mezelf opbouwen, mijn gevoelens omarmen, alsnog te rouwen om beide relaties. Alleen ik kon dat doen. Het is mijn verantwoordelijkheid, van niemand anders. Daar heb ik hulp bij gezocht.

Nu, dankzij mijn herstel- en groeiproces, kan ik pas écht zeggen: Ik sta er weer! Daar ben ik trots op en heel blij mee.

Stappen voor jezelf zetten
Denk jij ook met een narcist te maken te hebben? Herstellen start met jezelf te informeren over narcisme. Dit geeft herkenning, erkenning en het bewustzijn om keuzes te maken. Lees over narcisme in mijn gratis e-books. Vraag ze hier aan.

6 thoughts on “Wat ben ik trots dat ik er weer sta!”
  1. Op de luchthaven afgelopen vakantie kwam ik een vrouw tegen die op jou leek, met een zoon en een dochter in de puberleeftijd. Dacht even dat jij het was – maar de Wllly-sprankeling was er niet. Dus ja, Willy, wat prachtig dat jij er weer staat!

  2. Aanvullend op wat Susan schrijft. Ik vermoed dat je niet alleen in je eigen kracht staat, straalt, maar ook nóg méér in je eigen zachtheid gaat staan, want je hoeft niet meer te knokken of te twijfelen, je mag gewoon Willy zijn. Wat mooi dat je anderen hier ook mee helpt.

    1. Dank je wel, Elma, voor deze aanvulling. Je slaat de spijker op zijn kop. Het is niet alleen kracht die nodig is om er weer te staan, maar ook zachtheid. Het me weer kwetsbaar opstellen. Mezelf mogen laten zien met mijn goede en minder goede kanten én dat dat helemaal oké is. Zachte kracht! Het is fijn om anderen ook in dit proces te mogen begeleiden.

    2. Wat sterk dat je zo vanuit je totale kwetsbaarheid, schuldgevoel en verdriet nu anderen kan helpen met jouw expertise maar vooral door er te zijn zodat er plaats en ruimte komt de mensen in zo’n situatie. Je staat er en hoe!

      1. Dank je wel, Monique, voor je warme woorden. Het doet me goed om te zien dat het gezien wordt. Net als mijn cliënten heb ik de weg gelopen die nodig is om te herstellen van narcistisch misbruik. Geen makkelijke weg, wel een mogelijke weg. Ik mag vanuit wat ik geleerd heb meelopen met hen. Dat is zo mooi, dat stemt me zo dankbaar. Net als jouw woorden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *