Waarom moeders zichzelf soms opsluiten op de wc

Een jonge moeder heeft vandaag een afspraak. Met haar voeten in de schaal met heerlijke salie wil ze even haar verhaal kwijt. Ze heeft iets vreselijks meegemaakt en is nog van slag. Wat bezielt zo’n kind, maar wat bezielt haar, vraagt zij zich af.

Etenstijd
Haar zoontje van drie speelt regelmatig met zijn buurmeisje. Zij woont aan het einde van de poort waar je zo haar tuin inloopt. Voordat hij naar huis gaat, wordt er even gebeld. Nu weet mama dat hij elk moment in de keuken kan staan. Ze is het eten aan het voorbereiden voor vanavond. Na tien minuten is haar kleine jongen nog niet thuis. Waar blijft hij toch? Een telefoontje maakt duidelijk dat hij al thuis had moeten zijn. 

Waar ben je?
Mama loopt de poort in, maar ziet haar ventje niet. Op straat ook niet. Nu beginnen alarmbelletjes te rinkelen. Hij zal toch niet aan de wandel zijn? Verderop is een drukke straat. Ze begint te rennen en paniek grijpt haar. ‘Waar ben je’, huilt ze. Een man vertelt dat hij het kind verderop heeft zien lopen. Hij zal toch niet naar de kermis zijn gelopen?! Ze klampt een vrouw aan en hijgend vraagt ze of zij haar zoontje van drie heeft gezien. Blonde haartjes. Ja, ze heeft gezien dat een man hem heeft geholpen de straat over te steken. Dus toch de kermis!

Olvaritpotje
Ze rent de straat over, langs de school en bosjes. De geur van suikerspin en oliebollen komt haar tegemoet. En daar? Daar staat hij gefascineerd te kijken naar de lichtjes, met in zijn handje een Olvaritpotje gevuld met water en kwastjes.

Terwijl ik haar voeten afdroog, vertelt ze beschaamd dat ze heel boos is geweest op haar zoontje en tegen hem heeft geschreeuwd. Ze was ook zo ongerust. Waarom doet dit joch toch zoiets? 

Niets meer horen
Sinds haar tweede kind voelt ze zich ellendig. Alles is te veel. Slapen is moeilijk en voor wat rust sluit ze zich op. Op de wc, want daar kan ze haar handen over haar oren doen en niets meer horen. Even rust. Ze zou wel in een ‘hutje op de hei’ willen wonen, of gewoon een maand in het ziekenhuis willen liggen. Niet met iets ernstigs hoor, maar gewoon in bed. Wat is er toch met haar gebeurd?

Herkenning
Haar verhaal raakt me, een verhaal van herkenning. Het valt niet mee om mama te zijn. Ik had ook een klein nieuwsgierig, ondernemend jongetje. Hij vond steeds iets nieuws uit, ook al probeerde ik hem een stap voor te blijven. Het zit in de aard van het beestje, hij is opgegroeid tot een betrouwbare, hardwerkende zzp’er en blijft nieuwsgierig en ondernemend. 

Mijn wens voor deze jonge moeder is dat zij iemand vindt om mee te praten, om haar zorgen te verlichten en leert kijken met zachtheid. 

Hartolie
Met liefde en aandacht wikkel ik haar deels in zachte flanellen doeken. De warme olie in mijn handen breng ik aan met vloeiende bewegingen. De keuze is Dr.Hauschka rozenolie, mijn favoriete hartolie. Ze slaakt een diepe zucht en ik weet dat dit haar goed gaat doen.

Gun jezelf een hutje op de hei
Wordt alles je even teveel? Kan je geen rust meer vinden? Dan zijn de behandelingen in mijn praktijk echt iets voor jou. Gun jezelf een ‘huisje op de hei’. Bel me voor een gesprek over de mogelijkheden. Ik zie je graag.

1 thought on “Waarom moeders zichzelf soms opsluiten op de wc”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: