Telkens verval ik weer in een sleur

Als ik ergens een hekel aan heb, dan is het wel de sleur van werk. Zo’n 25 jaar heb ik op kantoor gewerkt, alleen bleef ik bijna nooit veel langer dan twee jaar in dezelfde baan zitten. 

Helemaal op mijn plek
In het begin is het heerlijk; alles en iedereen is nieuw. Ik ben open en nieuwsgierig naar wat gaat komen. Benieuwd hoe de onderlinge verhoudingen liggen op kantoor. Geïnteresseerd wat het bedrijf precies doet, hoe de klanten worden geholpen. Gemotiveerd om uit te zoeken waar ik mijn steentje kan bijdragen, naast het takenpakket dat ik heb gekregen. Na verloop van tijd zit ik helemaal op mijn plek en voel ik me als een vis in het water. Door de ondersteunende functies die ik altijd heb bekleed, had ik contact met iedereen en werd ik steeds beter en efficiënter in mijn werk. Heerlijk, ik zit dan compleet op mijn plek en kan niet veel blijer zijn.

Is dit het nou?
Totdat ik voel dat ik alles van mijn functie volledig onder de knie heb, mijn collega’s behoorlijk goed kan inschatten en de dagelijkse sleur om de hoek komt kijken. Elke dag dezelfde drukte op de weg, op dezelfde tijd starten op kantoor, precies weten hoe iedereen zijn koffie of thee drinkt, mijn werk kan ik bijna op de automatische piloot uitvoeren en ik voel vervolgens weinig enthousiasme meer om naar kantoor te gaan. Natuurlijk, het werk is prima, de collega’s zijn allemaal aardig, maar ik kan niet tegen die sleur. Op dat soort momenten bekruipt mij telkens weer de grote levensvraag: Is dit het nou?

Nieuwe avonturen
En dus spring ik weer! Naar een andere baan, backpacken in Australië, bouwbedrijf opzetten op Curaçao, aan de slag als duikinstructeur en het starten van een eigen bedrijf. Ik heb het allemaal gedaan, ging elke keer een nieuw avontuur aan, om telkens te ontdekken dat de sleur overal op de loer ligt.

Gelebalgevoel
Met het gelebalgevoel stuur ik mijn gedachten en mijn hoofd even op vakantie. Even weg uit die sleur, weg uit het dagelijkse monotone, vaak gedachteloze leven wat ik leid. Ik ga bewust naar de kriebel van het gelebalgevoel in mezelf en ik ga daarmee aan de slag. Spelen met de gele bal en elke keer terug gaan naar een moment dat ik me ontzettend goed voelde, dat is voor mij een middel om weer controle te nemen over mijn eigen leven. Ik hoef niet gelijk mijn hele leven op zijn kop te zetten en het roer om te gooien om de sleur uit de weg te gaan. Ik kan beginnen met het gelebalgevoel in mezelf de ruimte te geven. 

0 thoughts on “Telkens verval ik weer in een sleur”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *