Tag:

Zeeland

Sneller dan verwacht is daar dan toch dat lege nest

Het is de reis van herinneringen ophalen en nieuwe indrukken opdoen. We beginnen in Frankrijk op de plek die ons naar Zeeland deed verhuizen. De ‘camping rural’ in Aveyron waar we kampeerden met onze toen nog heel jonge kinderen. Op een plek waar Nederlanders gesetteld waren om op de ruïnes van een middeleeuws gehucht de …
Read more

Jouw eigen retreat op maat in Zeeland

Jaren geleden ging ik met mijn oudste dochter een week naar het Griekse eiland Zakynthos. Het was in de herfstvakantie en we hoopten natuurlijk op mooi weer. In plaats daarvan viel de regen met bakken uit de hemel en waren we vooral te vinden in ons mini-appartement. Gelukkig hadden we boeken meegenomen en zodra er …
Read more

Schrijven op een paradijselijke plek

‘Vind je het leuk om een paar dagen in een Yurt te logeren?’ vraag ik aan mijn lief. Het is de zomer van 2017, ik heb behoefte aan rust en stilte en ik wil vooral veel schrijven. Mijn boek Hartmama is op dat moment bijna af. We rijden naar Friesland, de provincie van mijn jeugd. …
Read more

5 Kippen… anders nog iets?

Het is een zonnige zaterdagmorgen en we gaan eindelijk iets doen dat al lang op de verlanglijst staat: nieuwe scharrelkippen kopen. We hebben nog twee bejaarde dames uit de vorige toom. Ze zijn bijna 7 jaar en leggen nog maar af en toe een ei. Niet genoeg om onze gasten te voorzien van verse eitjes, …
Read more

Hier moet je zijn in Zeeland

Sinds begin april is het al levendig op ons Zeeuwse erf. Gasten komen en gaan, twee wissels per week. Stellen, vriendengroepen, zussen, moeders en dochters, jonge gezinnen met opa en oma erbij. Ze komen uit alle windstreken in Nederland. Waren het de afgelopen jaren vooral Duitsers en Belgen, sinds corona is een vakantie in eigen …
Read more

We vieren onze moeder-dochter midweek

Ze woont nog thuis, onze jongste dochter van 23. Ze heeft een pittig jaar achter de rug; in het verpleeghuis waar zij werkt zijn corona-uitbraken geweest en zij heeft op de corona-afdeling gestaan. De kwetsbare ouderen hebben het niet allemaal overleefd. Nu heeft ze een maand vakantie. We boeken een midweek in Drenthe en de …
Read more

Wij wonen in een spookhuis

Vroeger, in mijn tienerjaren, kwam ieder jaar in september de kermis naar ons dorp. Met een hele club vrienden genoten we vier dagen lang van de attracties, suikerspinnen, de opzwepende muziek en het zeldzame gejuich als iemand iets wist te winnen bij de grijpmachines. Gearmd met vriendinnen liep ik kletsend en lachend over het kermisterrein. …
Read more

In Zeeland is het water altijd dichtbij

Hemelvaartsdag, het is zacht buiten. Ik installeer me in een ligstoel met mijn notebook om te gaan bloggen. Hondje Hera denkt ‘ha fijn!’ en installeert zich aan mijn voeten. Grote zus Britt duwt even haar natte neus tegen mijn arm en gaat dan van een afstandje naar me liggen kijken. Ik kijk uit op onze …
Read more

Hera leert mij dat het leven ook een feestje kan zijn

Ze is een portret. Een prinsesje. Een diva met hoofdletter D. Formaat poes, ze weegt zo’n 6 kilo. En ze denkt dat ze een leeuwin is, want ze is reuze dapper. Grote hond? Geen spoor van aarzeling. Als het moet gaat ze de confrontatie aan. ‘Wegwezen, jij!’ Haar leven was op straat, in Roemenië, voordat …
Read more

Het dak eraf

Mijn oogleden zijn nog zwaar als de stilte me wakker maakt. Alles in mij zegt dat het nog te vroeg is en ik me beter nog een keer kan omdraaien om verder te slapen. Hoewel onze kinderen inmiddels al een tijdje doorslapen, hebben de tropenjaren me geconditioneerd op de gedachte dat iedere extra minuut slaap …
Read more

Iedereen weet, iedereen weet, dat dit rimpelspringen heet

Hand in hand rennen ze het strand op, uitgelaten om elkaar weer te zien en allebei toe aan een tripje naar zee. We naderen het einde van de dag. Na een koude, wisselvallige week met veel wind en regen is de atmosfeer nu rustig en uitnodigend. De lucht begint te verkleuren; het lichte en heldere …
Read more

Een zee van ruimte

De laatste paar meters lopen schuin omhoog en ik verklein mijn passen. Stap voor stap struin ik door de duinen, het mulle zand onvast en wiebelig onder mijn voeten. Mijn fiets staat een paar honderd meter verderop, precies op de rand waar het bos en de duinen elkaar ontmoeten. Ik grinnik als ik omkijk en …
Read more