Tag:

dood

Het huis van mijn hart heeft alles weer opengezet

Ik weet het nog precies. Dat ik thuiskwam. De sleutel in mijn hand. Het moment dat ik deze in het mij zo bekende slot stak en er opeens een deurtje openging in mijn hart. En de realisatie zó maar in mijn lijf landde: mijn hart is uit dit huis. Was het na een dag werken? …
Read more

De nachtmerrie van iedere ouder

Ze was bijna zes jaar oud toen haar ouders het slechte nieuws kregen dat ze ongeneeslijk ziek was. Een prachtig wijs kind dat zelfs in haar laatste periode een zonnetje was. Het naderende afscheid… En de moeder wilde geruststelling voor haar dochter. De periode was toch al extreem, want haar ouders waren net gescheiden. De …
Read more

Voorbij de sluiers van de dood

Het hoofd loopt de afgelopen dagen te tetteren, een gevecht met die innerlijke drukte is het gevolg. Gisteravond was er een felle hoofdpijn die zich achter mijn linkeroor had genesteld, zo’n gevoel alsof ik bezig was met de amalgaan-ontgifting van jaren geleden. Dat is een pijnsoort die zich met een huis, tuin en keuken pijnstiller …
Read more

Wie was mijn vader?

Toen ik 8 jaar oud was, overleed mijn vader aan de ziekte van Hodgkin. Wij hadden een gezin met zes kinderen waarvan ik de oudste was. Onder mij kwamen vier broertjes en een zusje. Zij was geestelijk gehandicapt. Het overlijden van mijn vader veranderde mijn leven en dat van ons gezin voorgoed. Het hele gezin …
Read more

Ze hebben een manier gevonden om hun rouw uit de weg te gaan

Elke zondagavond kijk ik naar De verschrikkelijke jaren tachtig (VPRO, NPO 3), een dramaserie van scenarioschrijver Kim van Kooten en regisseur Tim Kamps. De serie, gebaseerd op de gelijknamige roman van Kamps, speelt zich af in de absurde realiteit van een woongroep in de jaren tachtig. In acht afleveringen leef ik mee met het negenjarige …
Read more

“Verlies verwerk je niet, je kunt het hoogstens overleven”

Het interview met rouwdeskundige Daan Westerink in het programma De Verwondering raakte mij vorige week in mijn hart. Daan verloor op jonge leeftijd haar ouders. Na een burn-out wordt ze geconfronteerd met darmkanker. Aan hulpboeken en goedbedoelde adviezen blijkt ze niet veel te hebben. “Uiteindelijk moet je je eigen weg gaan en maar zien waar …
Read more

We’re all going home

Mijn tante bleek ongeneeslijk ziek. Een intense en verdrietige tijd volgde voor haar en haar gezin. Ze overleed in het bijzijn van haar dierbaren. Op afstand leefde ik met hen mee. Rond mijn 4e jaar was ik bruidsmeisje bij het huwelijk van mijn oom en tante. We reden in een witte koets. Ook herinner ik …
Read more

Nu je dood bent, ken ik je naam

Thomas Schröder. Terwijl ik nu je volledige naam schrijf in Spanje, word jij begraven in Zandvoort. De troubadour van Zandvoort is niet meer. Het bericht bereikt mij via Facebook, jouw dood raakt mijn hart. Jij, Thomas, die ons zo’n warm welkom gaf in Zandvoort, zal ons niet meer verwelkomen. Nu je dood bent, ken ik …
Read more

Een beslissing over leven en dood

Hé, ze loopt naar de keuken, misschien heeft ze wel iets lekkers voor me. Ik ga even kijken, maar opstaan en lopen valt niet mee, ik val soms bijna om. Hè bah, van dat eten word ik misselijk. Als ik nu mijn ‘wat maak je me nou-blik’ geef, dan krijg ik wel iets lekkers. Hé, …
Read more

Brief aan mijn gestorven vriendin

Lieve Catherine, in kleine letters lees ik jouw naam op de rouwkaart van je vader. Het is lang geleden dat je stierf, daarvan getuigt het kruisje achter jouw naam. Je was nog net geen 40 jaar. Wat zal jouw overlijden je ouders verdriet hebben gedaan. Zij overleefden jou ruim twintig jaar. De relatie met je …
Read more

De zwaan als symbool van transformatie

Tijdens een urenlange zweethutceremonie werd er gevraagd naar ons krachtdier. Voor mij verscheen het beeld van een witte zwaan. Alleen al vanwege mijn witte huid voelde ik meteen verwantschap. De zwaan reisde vanaf dat moment met mij mee. Ik verdiepte me in haar symboliek, verzamelde tientallen beeldjes, kaarten en voorwerpen met zwanen. Je ziet ze …
Read more