Stilte en dankbaarheid tijdens Wereld Prematuren Dag

Mijn oog valt op de Inhaakkalender naast mijn arm. Zou er de komende dagen een bijzondere dag zijn? Iets waar ik over kan schrijven? Ik trek het papier naar mij toe en kijk bij vandaag, 17 november… Wereld Prematuren Dag. Onmiddellijk golft de emotie omhoog. Het begint in mijn buik, snijdt door mijn hart en eindigt bij mijn ogen, die zich vullen met tranen. Ik ben terug in 2009. De avond van 11 juni in de woonkamer van mijn jarige lieve vriendin Marian. De telefoon gaat en ze zegt: “Het is voor jou Margaret, het is Wim, of je naar huis wil komen……” Ik weet mijn gedachten nog, de veronderstelling dat er iets met mijn man zijn oude kwetsbare moeder was. Maar het bleek anders, iets wat ik nog nooit had meegemaakt. Angst zou de komende weken ons leven beheersen.

We houden elkaar vast
Terwijl ik mijn huis binnenstap, komt mijn man direct de gang in. Voordat ik iets kan vragen, zegt hij: “De weeën zijn begonnen.” Niet begrijpend kijk ik hem aan en probeer mijn gedachten te ordenen. Waar heeft hij het over? Plotseling komt het als een flits binnen en ik voel mijn hart breken. Nee! Dit kan niet waar zijn, dit kan helemaal niet. Eind augustus pas! De tranen komen, heftig met lange halen. We huilen beide en houden elkaar vast.

Wat gaat er gebeuren?
Twee dagen later houden de weeënremmers de kleine niet meer tegen. “Het is begonnen mam.” Ik hoor zijn stem trillen over de telefoon. We komen in actie, pakken wat spullen bij elkaar en rijden naar het Maxima Medisch Centrum in Veldhoven. Wat staat de kinderen te wachten?

Uren van intense spanning
“Ik kom jullie strakjes halen” zegt hij door de telefoon. Het lijkt uren te duren voordat hij komt. De klok geeft dat ook aan. Eindelijk, eindelijk zien we onze zoon aan komen lopen. Alsof hij zweeft, met een grote trotse grijns op zijn gezicht. “ZE is er! En ze heet Lynn!” De ontlading… we juichen en huilen, lachen en praten. ‘We’ zijn papa en mama, oom, opa en oma.

Ik ben er
Ik ben net geboren in een overbelichte ruimte. Handen die mij pakken en in plastic wikkelen om me warm te houden. Hup, mutsje op. Ik krijg een ding op mijn mondje om beter te ademen, dat is nodig want mijn longetjes zijn nog niet ‘rijp’. Twee slangetje in mijn neusje en op mijn hoofd geplakt. Stickers met snoertjes op mijn borst en bovenbuik. Een apparaatje aan mijn rechterhandje. Een bandje om mijn linker bovenarmpje en een bandje met een rood knipperlampje om mijn linkerpols. Gelukkig is papa steeds bij mij en wrijft zachtjes over mijn wang en houdt mijn handje vast. Dat vind ik zo fijn, want het is hier een eng gebeuren. Ik word even langs mama gereden, zodat ik haar kan zien (hoi mam) en haastig naar mijn glazen kastje gebracht. Hier lig ik nu in een soort klein nestje in mijn donkere kastje. Het is stil, heel stil.

Schatten achter glas
Twee keer je handen wassen en heel zachtjes naar binnen. We fluisteren, als we wat harder praten, gaan de rode lampen branden: STILTE. De couveuses zijn afgedekt met een mooi doek. In de kastjes liggen de grootste schatten die we maar kunnen bedenken, stilletjes te groeien. We komen bij ‘ons’ kastje met piepjes, lichtjes en geluidjes en daar ligt ze. We vallen stil en kijken…. Durven niets te zeggen.  Met mijn hand voor mijn mond staar ik naar ons kleindochtertje.

Lief klein Lynntje
Prachtig kindje
Komend uit een Groot Geheim
Eng’len brachten
Je vroeg naar de aarde
Heel erg pril
En o zo kwetsbaar
Veel te vroeg om hier te zijn

Ze ruikt zo lekker
Ik mag bij mama liggen, op haar borst. Als een kangoeroe in een buideltje. Dat vind ik fijn, het is daar heerlijk warm en zacht. Mama ruikt zo lekker. Papa ook. Zijn haartjes kriebelen in mijn neus, maar dat geeft niet. Hij is heel sterk mijn papa. Morgen mag ik naar Den Bosch. Ik ben hier dan elf dagen. Mensen komen mij halen met een speciale ambulance. Papa gaat met me mee, dan gaat alles goed. Dat weet ik zeker.

Gelukkig waren papa en mama steeds bij me
Vandaag ben ik acht weken oud en wat heb ik veel meegemaakt. Ik ben hartstikke ziek geweest. Het was zo erg dat de dokter mij in slaap had gebracht totdat het beter met me ging. Gelukkig waren papa en mama steeds bij me. Nu heeft mama me al een paar keer in bad gedaan, ik drink mijn flesjes goed leeg, ben altijd lekker warm, dus het zit erin dat ik deze week naar huis mag. Spannend vind ik dit.

Hoe gaat het verder?
We worden gebeld dat de kleine Lynn naar huis mag. Wat een feest! We vieren het voorzichtig. Het is zo’n kwetsbaar meisje, een sterk meisje. Hoe zal het verder met haar gaan?

Begin september 2021
Lynn is er klaar voor, al is het vreselijk spannend. Ze gaat voor het eerst naar het VWO. Ik juich haar toe als ze voorbij rijdt op haar nieuwe fiets. Wat ben ik trots op haar.

Dankbaarheid
Lynn heeft geluk gehad. Veel kindertjes blijven niet leven of raken gehandicapt. Daarom schenken we aandacht aan Wereld Prematuren Dag op 17 november en kleuren veel gebouwen paars op deze dag. Paars van moed en kracht, zoals de purple heart. En iedere dag zijn we dankbaar voor haar, maar ook dat we nu weten wat het betekent om een prematuur (klein)kindje te krijgen. De emotionele rollercoaster waar je in terechtkomt.

Bijzondere zorg
In Nederland zijn er 10 NICU ziekenhuizen waar extreem prematuren worden geboren. Speciaal opgeleide verpleegkundigen verzorgen de ukkies. Wat hebben we geluk in Nederland.

Een dikke boom begint als een teer twijgje,
een bergbeklimming begint met een stap’

-Japanse gezegde

2 thoughts on “Stilte en dankbaarheid tijdens Wereld Prematuren Dag”
  1. Kippenvel, Margaret. Prachtig geschreven en mooi dat je hier aandacht aan besteedt. Ik wist niet dat er een Wereld Prematuren dag bestaat. Fijn om het nu wel te weten.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

%d bloggers liken dit: