Reflectie in een adembenemend Zeeuws landschap

Eindelijk is het dan zo ver: weg uit de drukte, weg van wat ingewikkeld en moeilijk is, weg van alle verstoringen en afleidingen. Heerlijk naar Zeeland om even een paar dagen bij te tanken in de meest prachtige omgeving met rust, reinheid en stilte. 

Een vleugje ziltheid
In de ochtend hoor je niets anders dan het getjilp van vogeltjes, zie je niets anders dan een groen weids landschap met de koude najaarsdruppels op de takken. Een klein roze roosje dat zich al laat zien en dapper haar kopje opsteekt en fier over het landschap uitkijkt. Onder een bewolkte, donkere en grijze wolkenmassa die niets anders belooft dan een heerlijke Nederlandse najaarsdag met wind en een bui. Je ruikt de frisheid, het groen en in de verte een vleugje ziltheid van de zee. Ik kijk er verlangend naar uit om vanochtend een strandwandeling te maken en even uit te waaien. 

Gehuld in een soort mist
Susan staat me al op te wachten om naar het strand van Dishoek te gaan. Na een fikse steile helling waarbij ik behoorlijk buiten adem ben, stoppen we bovenop het duin en word ik beloond met een prachtig uitzicht op een enorme gladde zee, met een branding die zelfs ruig is. Als ik me omdraai is het landschap dat achter me ligt evenzo mooi. Het duin geeft me de mogelijkheid om een heel eind over het prachtige Zeeuwse Walcheren uit te kijken. Alles is gehuld in een soort mist met hier en daar een vleugje groen, en hout- en zandkleurige tinten, het helmgras dat welig groeit en meedeint met de wind. Adembenemend. 

Dat gebeurt aan zee
Op het strand zijn we naast een enkeling bijna de enigen op het strand. Met hier en daar een verdwaalde vreemde met viervoeters die dartel over het strand rennen en ons even snel komen besnuffelen, lopen we langs de vloedlijn. Een vloedlijn waar de golven op het strand beuken en zeesop achterlaten met kleine schelpjes die wel allemaal gesorteerd lijken en één kant naar het strand op wijzen. 

We voeren een diepgaand gesprek, dat gebeurt aan zee. Alle belemmeringen lijken dan ook op de rug van een zeemeeuw meegenomen te worden door de zeewind. Onze grootste zorgen delen we met elkaar, we voelen elkaar feilloos aan, alsof we een band smeden daar terplekke in het zand. We stoppen even op een moment van diepe emotie en dan zie ik het. De zon die vecht om door het grijze en grauwe wolkendek heen te vechten. Een prachtige witte bundel licht verblindt bijna mijn ogen en laat ze tranen. Ik ben volledig sprakeloos. 

Op het moment dat we eindelijk bij kennis komen en een foto hebben genomen, hebben de wolken, de mist en de grauwheid alweer terrein gewonnen. En dan, zodra we ons omdraaien, treft ons een ander prachtig fenomeen dat onze adem opnieuw laat stokken: een felle regenboog steekt af tegen een donkergrijze lucht en een tweede iets zachtere regenboog prijkt er vlak onder. We zijn helemaal stil en nemen het op en met ons mee. 

Allebei weten we: het is goed zo. 

Slapen in Zeeland
Wil je ook genieten van de rust, reinheid en stilte? Boek dan het vakantiehuis van Susan: slapen in Zeeland.

9 thoughts on “Reflectie in een adembenemend Zeeuws landschap”
  1. Chapeau! Petje af Joke! Wat een prachtig mooie blog is er uit je pen (of toetsenbord) gevloeid. Ik waande mij tijdens het lezen in Zeeland en een heimwee gevoel “ik wil terug naar de kust” overviel me. Wie schrijft die blijft, dus, kom maar op met je volgende pennestreken.

  2. oh ik ken die plaats! die hoge duin die zo mooi uitkijkt over Walcheren en het strand…
    je deed me even wegdromen, aan hele mooie en bijzondere tijden – ik en de baby – van toen!
    leuk, en het huisje daar ga ik naar opzoek!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *