Opruimen van het familiegeweten

Beetje bij beetje ruim ik alle kerstversiering op. Eerst de meest opzichtige, dan de kaartjes en als laatste mijn kerstboompje en het lampjessnoer. De kaarsjes mogen blijven; het is nog steeds vroeg donker en regelmatig druilerig of koud, dus mijn huiskamer kan wel wat gezelligheid gebruiken. Tijdens deze werkzaamheden gaan mijn gedachten terug naar kerstmissen in het verleden. Eerste kerstdag was de dag van mijn familie. Ik kan ook meteen weer voelen hoe mijn gezin van herkomst zo zijn eigen groepsgeweten heeft, zeg maar gebruiksaanwijzing. Overigens net als ieder ander gezin. 

Terugkerende rituelen
Misschien herken je dat, die terugkerende rituelen, qua dag of in het menu. Zoals altijd een ragoutpasteitje of garnalencocktail of misschien (zoals de laatste jaren bij ons) de meest excentrieke gerechten in een thema, ten minste in de ogen van de kinderen. Of de tafelschikking, waarbij je een plaats krijgt aangewezen, omdat die niet naast die ander wil zitten en die ene zo langdradig is of altijd over zichzelf praat. Zo heb je zelf waarschijnlijk ook een lijstje dat je meteen kunt oplepelen.

Elk jaar in november kwam weer ter sprake dat we de Sint en Kerst eerlijk hadden verdeeld; Sint met zijn familie, één dag Kerst met die van mij en de tweede voor onszelf. De sfeer werd meer gespannen naarmate december dichterbij kwam. Hoe zal het dit jaar gaan?

Ik buig ervoor
Dit jaar was het zeker anders, net als vorig jaar trouwens, in coronatijd met lockdown en een uiteengevallen gezin. Inmiddels zijn mijn kinderen en mijn neefjes en nichtjes volwassen en hebben partners of eigen gezinnen met kinderen. We komen al jaren niet meer als familie met broers en zussen bij elkaar. Helaas vind ik zelf. Ik heb gemerkt bij mijn eigen kinderen wat de invloed van al die jaren gedoe rond Kerst op hen heeft gehad. Mijn oudste regelt het vroeg met mij en zijn schoonfamilie. De jongste heeft een bloedhekel aan Kerst, tenminste hier bij mij, ergens anders heeft hij dat gevoel niet (zo blijkt). Pijnlijk, maar ik buig ervoor.

Uiteindelijk liep het allemaal anders; zijn vriendin kreeg corona, moest in quarantaine, en hij zat op zijn studentenkamer. Ik zocht hem op en we brachten Tweede Kerstdag samen door. Zonder dat we er aan dachten dat het kerstmis was, hadden we een heerlijke dag. We kunnen er achteraf hartelijk om lachen.

Roze bubbels en bordeauxrode bietjestaart
Omdat ieder zijn eigen invulling heeft met kerst, had ik dit jaar besloten om mijn broers en zus met partners uit te nodigen voor de lunch op nieuwjaarsdag. Ongedwongen hapje eten en elkaar in het nieuwe jaar even ontmoeten. Iedereen reageerde enthousiast en zo gezegd zo gedaan. Met zelftests en iedereen op gepaste afstand.

  • Ik had een glas roze bubbels om te proosten op het nieuwe jaar. Roze omdat die kleur staat voor: een beetje zachter, liefdevol, ontmoeten met oprechte aandacht, en lekker zoet.
  • Gevolgd door een paddenstoelensoepje in lichtbruin, voor geaard zijn en het oude vertrouwde veilige familiegevoel.
  • Een hartige bietjestaart met geitenkaas. Bordeauxrood, een warme kleur voor een rijk gevoel, voor genieten. Wit van de geitenkaas voor vrede, neutraliteit en kwetsbaar kunnen zijn.
  • Om af te sluiten met gevulde courgette met een stokbroodje. Groen voor evenwicht en ontspanning.

Van mijn bewuste kleurenkeuzes weet mijn familie overigens niets.

Oude kwetsuren
Het was heel gezellig en toch voelde ik de oude sfeer evengoed onder de oppervlakte. Ook al zijn we allemaal al jaren uit huis, zijn we veel ervaringen rijker, hebben onze persoonlijkheden zich ontwikkeld op de meest uiteenlopende vlakken. Als je bij elkaar bent, is de oude rangorde er weer en komen oude kwetsuren weer omhoog. Ze blijven onder de oppervlakte, maar zijn er wel, voelbaar. Dat is wat je systeem oproept, zo diep zit het in je, in elke vezel van je lijf. Zo loyaal ben je aan je ouders, aan wat je hebt geleerd. Bewustwording daarvan en erkenning zijn de eerste stappen van echt uit huis gaan. Loslaten, jezelf vrijmaken en dat is precies de bedoeling.

Het loslaten van het familiegeweten
Je eigen pad te kiezen en je schuldig maken aan het loslaten van het familiegeweten, het is geen makkelijk pad. Pijnlijk ook, met schade en schande, pijn, verdriet en daar moeten we allemaal langs of doorheen. Om het uiteindelijk anders te doen, omdat het anders mogelijk ten koste gaat van onszelf. Je ziel vrijlaten en je ego in toom houden, omdat die laatste je weg wil houden van het schuren tussen je ziel en ego, je op je oude vertrouwde pad wil houden. Juist dan doe je jezelf tekort. Om uiteindelijk later, wanneer je terugkijkt, te ontdekken dat je een eigen familiegeweten hebt gebouwd met oude en nieuw rituelen.

Familie-opstelling
Wanneer het familiegeweten je in de weg zit, kan een familie-opstelling inzicht geven en je op weg ondersteunen. Het is mogelijk daar naar te kijken door middel van representanten in de vorm van poppetjes, teksten stenen en soms door mensen. Nieuwsgierig? Voel je vrij om contact te zoeken met mij, dan kan ik je er meer over vertellen: https://www.christavermeer.nl/contact/

6 thoughts on “Opruimen van het familiegeweten”
  1. Herkenbaar Christa, dat familie geweten. Zo hadden wij op kerstavond de traditie om samen met schoonouders en zwager te eten. Toen beide schoonouders overleden waren, onze kinderen 7 en jonger , wilde ik graag omwille van hen deze traditie niet doorbeken. Ik vond het (vroege) verlies van opa & oma al pijnlijk voor hen laat staan een ‘verlies’ van een traditie. Maar soms heb je ook daarvoor te buigen. Dat kost tijd, loslaten en anders vast houden heeft zijn ruimte nodig …..zodat nieuwe tradities mogen ontstaan. Inmiddels kan ik zeggen het is gelukt.

    Dank je voor je waardevolle inkijk 😊

    1. Mooi Miranda, wat je schrijft. Ook voor mij weer herkenbaar. Soms moet je het eerst vastpakken om dan in liefde vrij te laten. Precies dan zoals je zegt ontstaat ruimte.

  2. Mooi Christa, en heel herkenbaar! Wij hielden dit jaar half november een ‘pre-Christmas dinner’ omdat onze zoon voor een aantal maanden naar het buitenland zou gaan. Ik heb het als heel feestelijk en ontspannen ervaren, zo zonder alle stress die blijkbaar altijd gepaard gaat met Kerst. Voor de grap heb ik voorgesteld om het voortaan altijd zo te doen 😉

  3. Mooi beschreven Christa!
    (Kerst-)traditie en Familiegeweten… het is er… Voor mij voelt het zwaar en beklemmend omdat er zoveel ‘moeten’, lading, oud zeer, hoop en verwachtingen van familie bij komt kijken. Zelf ben ik daarom altijd blij als die tijd van het jaar voorbij is en rust ik nooit uit in die periode, wat ik eigenlijk nodig heb na drukke werkmaanden, maar moet er altijd van bijkomen. En dat ondanks de vrijheid die ik daarin heb om te kiezen en de al gebroken tradities en de leuke, creatieve kanten.
    Corona gaf mij lucht omdat niets meer vanzelfsprekend was. Er zijn afgelopen twee jaar juist daarom meer dingen veranderd en wellicht blijvend…als een soort reset, een nieuwe blanco pagina om opnieuw te kijken wat je zelf wilt en kiest. Dat gevoel van vrijheid en ruimte om te mogen kiezen voor het fijnste van de traditie gecombineerd met nieuwe, andere vormen is voor mij het mooiste. Zoals je beschrijft over het onverwachte samenzijn met je zoon. Soms is juist beslotenheid en intimiteit wat fijn is in plaats van iedereen bij elkaar!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

%d bloggers liken dit: