Moeten, moeten, moeten: ik word er GEK van

Herken je dat, dat je hoofd overloopt? Dat je constant het gevoel hebt dat je achter de feiten aanloopt? Dat je ’s morgens moe opstaat en je iedere dag slaap tekort komt? Al maanden geen leuke dingen hebt gedaan? Het eigenlijk goed voor je zou zijn als je een paar keer per week zou sporten, maar het daar te druk voor hebt? Dat de stapels was blijven groeien? Je altijd misgrijpt in de koelkast? En het je totaal aan energie ontbreekt?

En opeens is het klaar. De rek is eruit. Op zondagmiddag als je de laatste was hebt opgevouwen, je eindelijk op de bank wilt ploffen, maar erachter komt dat de koelkast leeg is en je dus alsnog de deur uit moet. 

In één beweging pak je je autosleutels, je jas en handtas. Je begeeft je driftig richting voordeur en onderweg val je uit tegen je man. Zomaar, omdat alles je even te veel is en je gehaast bent. Je verwijt hem in dezelfde zin ook nog dat je geen zin hebt om boodschappen te doen. Brullend roep je hem nog wat onverstaanbaars na. Je man kijkt verbaasd. Hij heeft geen idee waar je het over hebt en trekt z’n wenkbrauwen op.

Het eeuwige moeten
Al maanden loop je op je tenen. Je wilt echter van niemand, vooral niet van je man, horen dat je het rustiger aan moet doen.

  • Omdat jij jezelf hebt wijsgemaakt dat je alles helemaal in je eentje moet doen.
  • Omdat jij vindt dat dat zo hoort.
  • Omdat jij denkt dat anderen dat van jou verwachten.
  • Jij vindt dat jij daar verantwoordelijk voor bent, zonder dat ook maar iemand dat van jou verwacht.

Jij bent zelf degene die jou deze drempel van moeten en ‘zelluf doen’ heeft opgelegd. Jij bent het die er iedere keer weer over struikelt. Je gezin is al lang geleden gestopt met het zeggen dat je niet ongevraagd iedereen alles uit handen hoeft te nemen. Je luistert er niet naar. Je kunt en wilt het niet horen. Jij hebt het jezelf wijs gemaakt altijd alles in je eentje te moeten. Je reageert geïrriteerd als iemand er iets over zegt en je blijft als een idioot doorrennen. Net zolang tot je klaar bent met wat jij met jezelf had afgesproken te moeten doen.

Ik doe het liever zelf…
Jij zegt het heel normaal te vinden om iets voor een ander te doen. Daarbij ga je voorbij aan jezelf, wat je niet in de gaten hebt. Ook vergeet je dat het wellicht voor een ander fijn is als die eens iets voor jou kan doen. 

Hulp vragen komt bij jou niet voor in je woordenboek. Dat doe jij niet, want dan vind jij dat je hebt gefaald. Jij hebt jezelf wijs gemaakt dat je alles zelf moet doen en wuift ieder vriendelijk aanbod af als een ander jou wil helpen. Terwijl je daarna soms bijna happend naar adem even twee tellen ergens tegenaan moet leunen, omdat je duizelig bent. 

Helaas blijft het daarbij niet, want de laatste weken blijkt je opgeworpen drempel hoger dan voorheen en heb je zelfs hartkloppingen als je weer eens een dag loopt te stressen om alles voor elkaar te krijgen wat je je vooraf hebt voorgenomen die dag te moeten doen.

Kwart voor vijf is het ondertussen. Winkels gaan bijna dicht, dus je moet opschieten. Gehaast stap je in de auto en geïrriteerd start je de motor. Zonder om je heen te kijken rijd je de auto van de parkeerplaats, waar hij met een knal tot stilstand komt tegen een boom.

En dan breek je… 
Tranen met tuiten, met lange uithalen die uit je tenen lijken te komen. De drukte van je bedrijf, de spanningen thuis, je huishouden dat in de soep loopt. De lat die je voor jezelf al tijden veel te hoog legt. Alles van de afgelopen maanden laat zich in een paar seconden als een film aan jou zien. Dit stomme ongeluk, die boom die er ‘opeens’ staat, is de welbekende druppel voor jou. Alle emoties komen er in één keer. Je trilt als een rietje en bent in shock. Apathisch kijk je voor je uit. Geen idee wat te doen of hoe te reageren.

Van herkennen naar erkennen
Tja. Daar zit je dan. Compleet ingestort. Een paar dagen thuis van je werk doen je beseffen dat ook dat onvoldoende is om ‘gewoon’ verder te kunnen. Er komt geen zinnig woord meer uit.  Je wilt erachter komen waar het fout is gegaan. En vooral WAT er fout is gegaan.

Terug redenerend leer je, heel langzaam aan, te herkennen wat je heeft doen besluiten om als een kip zonder kop alsmaar door te gaan. Zonder stil te staan en te voelen waar je behoefte aan had al die tijd. Of het klopte wat je deed, of dat je op de automatische piloot functioneerde. De afgelopen jaren was het meestal het laatste…

Pas daarna, nu een paar maanden verder, ben je zover dat je ook voor jezelf kunt erkennen dat je deed wat je deed. Dat dat jou al die tijd behulpzaam was. En dat je NU zover bent om op een andere manier je leven te leven. Je gedrag van de laatste jaren is jou niet langer behulpzaam gebleken.

Van moeten naar willen door zelf te kiezen
Nu is het klaar. Je stopt er mee. Je ziet in dat het je niet langer behulpzaam is om als een kip zonder kop alsmaar van alles voor anderen te doen, zonder na te gaan of het van jou wordt verwacht. 

Vanaf NU doe je het anders: kiezen voor dat wat voor jou belangrijk is. Het is de hoogste tijd dat je onderzoekt wat voor jou belangrijk is in jouw leven.

Zo simpel kan het écht zijn
Een paar avonden verder lig je, alweer, onderuit op de bank. Je voelt je leeg. Ellendig. Alles is je even te veel. De zoveelste aflevering van een vage Netflix serie is het enige waar je je toe kunt zetten.

Toch blijft die ene zin maar door je hoofd heen dreunen. Het lijkt wel een mantra: Je mag hulp vragen.

Je hoeft niet niet alleen te doen, is wat je laatst in een nieuwsbrief las die je voorbij zag komen. Niet veel later heb je ‘m gevonden. En je besluit om nu dan ook écht die keuze te maken: Ik mag hulp vragen. Je klikt op de link in de mail, leest verder op de site over de gratis Inzichtsessie. Al lezend geef je antwoord op wat jou blij en gelukkig maakt, als mens, als ondernemer. 

Niet veel later weet je het zeker: Ja, dat is wat ik wil. Ik wil groeien. Als mens. Als ondernemer. En daar mag ik gewoon hulp bij vragen, als me dat in mijn eentje niet lukt.

Je drukt op de knop om een afspraak te maken, klapt je laptop dicht, vouwt je dekentje op en duikt de keuken in om iets lekkers te maken. Iets wat je al lang niet meer met zoveel plezier hebt gedaan.

Zo. De eerste stap is gezet. En van hieruit verder…

6 thoughts on “Moeten, moeten, moeten: ik word er GEK van”
    1. Je moest eens weten *hihi* 😉
      Ik kom veel ondernemers tegen die hier tegenaan lopen. Het gevoel van ‘moeten, moeten, moeten’ kan soms hardnekkig zijn, weet ik uit ervaring. En ik vind het zó belangrijk dat we dat in ieder geval voor onszelf durven toe te geven. En het mooiste zou zijn: het hardop durven uit te spreken. Omdat we, alleen al daardoor, ook een ander kunnen helpen bij een moet-lozer / moeitelozer leven… <3

  1. Zo herkenbaar, daar was ik ook. En na het herkennen is hulp vragen het beste dat je kunt doen. Mooi Sonja…. we gaan voor vrij en blij ondernemen, toch? ?

    1. Hoe die ‘boom’ er ook uitziet, uiteindelijk knallen we er allemaal wel eens tegenaan. Of soms zelfs (veel) vaker…
      Heel goed dat jij hulp vraagt. Want samen gaat het vaak nét even wat makkelijker en sneller 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: