Mijn zus Tineke

Ik ontmoet haar voor het eerst als ik 7 jaar ben. Ze wordt in hetzelfde pleeggezin als ik geplaatst. Reuze spannend vind ik het, ik krijg een zus. Ik verheug me erop, ben benieuwd of we op elkaar lijken. Ik weet het nog als de dag van gisteren. Er wordt aangebeld en er staat een mevrouw met een klein meisje voor de deur. Een beetje verlegen begroet ik Tineke, de mevrouw naast haar negeer ik. Ik pak haar hand en neem haar mee naar binnen.

Het valt me op dat Tineke een stuk kleiner is dan ik, terwijl ze 13 maanden ouder is. Ze mag bij mij in de kamer slapen, er is een bed bijgezet. Ze heeft een klein tasje met wat kleding en verder helemaal niets. Ik laat haar de tuin zien en de pony in de wei. De dag vliegt voorbij. We moeten naar bed. Gelukkig gaat mijn pleegmoeder mee naar boven en hij niet. Ik voel dat Tineke het allemaal heel spannend vindt. Ik probeer haar zo goed mogelijk gerust te stellen.

Het is een groot geheim
Tineke is bang dat ze weer weg moet. Zo is het tot nu toe steeds gegaan vertelt ze, de mensen vinden haar niet lief. Dat herken ik wel. Ik mag niemand vertellen dat mijn pleegvader aan me zit en dat ik zijn piemel vast moet houden. Anders moet ik ook terug naar het kindertehuis en hij naar de gevangenis. Het is een groot geheim. De enige aan wie ik dit vertel is de pony in de wei. Ik ben blij dat ik niet meer alleen in een kamer slaap, misschien blijft hij nu wel van me af.

Na een tijdje valt Tineke in slaap. Ze bonkt heel hard haar met haar hoofd heen en weer. Ik ben bang dat ze zichzelf pijn doet en lig stilletjes naar haar te kijken. Ik zal goed voor haar zorgen neem ik me voor. Uiteindelijk val ik in een diepe slaap.

Tineke is niet te handhaven
Dat Tineke bij ons woont duurt niet lang, ze heeft woede-uitbarstingen en gooit met alle spullen die ze maar te pakken kan krijgen. Ik vind dit heel eng, ze is reuze sterk. Ook heeft ze altijd ruzie met de buurkinderen, ze knijpt, schopt en slaat. Ze heeft mij ook al een aantal keren aangevallen, ineens komt de woede naar buiten en scheldt en slaat ze iedereen verrot. Daarna begint ze te huilen en is ze ontroostbaar. Na een uitbarsting op school, waar ze niet tot bedaren te brengen is, is de maat vol. Tineke is niet te handhaven zeggen ze.

Ik ben bang voor haar
Ze mag niet langer blijven, haar spullen worden weer ingepakt en ze brengen haar naar Fornhezen. Dit is een kindertehuis in Amersfoort voor moeilijk opvoedbare kinderen. Ik vind het vreselijk, maar ik voel ook opluchting. Ik ben bang voor haar. Wanneer ik alleen in bed lig, ben ik verdrietig. Wat heb ik fout gedaan dat ze zo boos is geworden? Ik snap het eenvoudigweg niet.

Ze komt weer bij me wonen
Er komt een moment, dan ben ik inmiddels 12, dat ze weer bij me komt wonen. Inmiddels woon ik bij mijn moeder en haar vriend. Dit gaat een paar weken goed totdat ze me zo in de houtgreep heeft dat ik bijna stik. De woedeaanvallen zijn nog steeds heftig aanwezig. De huisarts wordt erbij geroepen en er wordt besloten dat Tineke moet vertrekken. Ze gaat naar een katholiek huis waar ze wel raad weten met zulke meisjes. Ik voel me weer verdrietig, maar vooral ook opgelucht.

We hebben geen verbinding
Pas heel veel jaren later krijgen we weer contact, ik ben getrouwd en zij woont samen. We bezoeken haar, maar er is veel afstand. We hebben geen verbinding. Ik zie de pijn in haar ogen en voel tevens mijn eigen pijn.

Het doet nog steeds zeer
Deze week zou mijn zus 63 jaar zijn geworden. Ze is overleden in 2010. Ze heeft het zwaar gehad. Haar leven stond in het teken van afwijzing. Als kind is ze verguist en misbruikt. Geboren uit een moeder die niet voor haar kon zorgen en de vader is uit beeld verdwenen. De herinneringen aan haar laten stille tranen over mijn wangen rollen. Het doet nog steeds zeer.

Lieve Tineke,
We hebben ons best gedaan er wat van te maken in de loop van het leven. Jij hebt vele pogingen gedaan om een eind aan je leven te maken. Gaskranen opengezet, medicijnen ingenomen. Je was moe van het leven. Uiteindelijk heb je je eigen uitweg gevonden, vele jaren later. Het grijpt me aan dat je zo eenzaam bent geweest. Ik kon het helaas niet voor je veranderen, ik had mijn eigen pijn over het verleden. De zorg voor mijn eigen gezin ging voor alles.

De begrafenis heb ik geregeld, je huisje leeggehaald. Een geschiedenis gaat door mijn vingers, foto’s van onze verrotte jeugd kom ik tegen in zilveren lijstjes. Het doet pijn. Het spijt me dat ik het niet mooier voor je heb kunnen maken.

Nu, vele jaren later weet ik dat het goed met je gaat. Je bezoekt me in mijn dromen. In de nacht vallen sluiers weg en reis ik door de sferen. Je laat me zien hoe het daar is. Ik zie je schommelen in een kleurrijke wereld vol prachtige bloemen. Er zijn talrijke dieren om je heen. Het is een wereld vol liefde, het ontroert me en stelt me diep gerust. Je bent opgegaan in de zon en de maan, versmolten met de regenboog. Eindelijk thuis, eindelijk vrij van aardse pijn en zorgen. Daar is alleen maar liefde. Dank je wel voor deze reis.

In de praktijk
Ik beleid dagelijks kinderen, jeugd en volwassenen in mijn praktijk om oude pijnlijke herinneringen een plekje te geven en waar mogelijk los te laten. Vanuit mijn eigen ervaring weet ik hoe belangrijk dit is. Tot op de dag van vandaag is de jeugdzorg helaas niet toereikend en gebeuren er dagelijks dingen die het daglicht niet verdragen. Zoek hulp en trek aan de bel. Mocht je geraakt worden door het bovenstaande, dan nodig ik je uit om contact met me op te nemen. Ik geef je een gratis inzichtgesprek van 30 minuten.

10 thoughts on “Mijn zus Tineke”
  1. Zucht… wat een leven…. als iemand is die een ander kan helpen dan ben jij hetwel, want je hebt veel, zo niet alle emoties doorleeeft.
    Dikke kus

    1. Dank je wel voor je reactie lieve Elma.. Er zijn vele emoties doorleefd in vele lagen. Het maakt dat ik een schat met me meedraag.

      Het gaat niet vanzelf en het vraagt iedere keer weer om naar binnen te gaan en te voelen wat er is. Maar dat weet jij als geen ander.

  2. Poeh Anna wat een ervaringen liggen er achter jou en Tineke. Het maakt me verdrietig dat jullie beide zoveel pijn en leed hebben ervaren en doorstaan. Met tranen in mijn hart lees ik jouw verhaal. En met heel veel liefde kijk ik naar jou en leer van jou hoe jij de wereld steeds een stokje mooier maakt. 💕

    1. Lieve Joke, laat je tranen parels worden. Dan hebben de tranen zoveel meerwaarde gekregen.

      En parels kunnen we allemaal gebruiken in het leven. Laat ze maar glanzen en uit de geslotenheid naar voren komen.

      liefs, Anna

  3. Wat enorm schrijnend dat je elkaar dan niet meer kunt vinden omdat je allebei zoveel ellende hebt meegemaakt. Dikke knuffel voor jou en je zus!

    1. Lieve Judith, dank je wel. Het is fijn om te weten dat het leven niet stopt bij de dood.

      Energie gaat nooit verloren en liefde wordt altijd ontvangen, ook aan de andere kant.

  4. Pffffff, ik ben er stil van, lieve Anna. Ik kan alleen maar met bewondering en dankbaarheid zien hoe jij jouw verleden op helende wijze inzet voor kinderen en volwassenen in het hier en nu. Dank je wel daarvoor.

    1. Dank je wel voor je lieve reactie. Ik ben dankbaar voor iedereen op mijn pad. Dit brengt me iedere keer weer bij mijn essentie.

  5. Jeetje lieve schatten wat hebben jullie beiden doorstaan. Ik ben er stil van. Fijn dat ik je ken en door dit verhaal ook je zus mag leren kennen. Het onvermogen en verdriet te voelen en toch ook de troost vanuit andere sferen.
    Je clienten zijn bij jou in goede warme en integere handen.

    1. Dank je wel voor je lieve reactie. Kinderen verdienen een podium.
      Of ze nu groot of klein zijn. Tineke doet haar werk aan de andere kant.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

%d bloggers liken dit: