Mijn meisje dat nooit geboren wordt

Ik voel een verandering in mijn lijf. Ik droom over een meisje. Onze zoon is één jaar. Mijn hart vult zich met liefde voor dit nieuwe kindje. In mijn droom hebben we intens contact. Robert krijgt een zusje, wat fijn is dat. Na verloop van drie weken word ik ‘ochtends wakker en voel ik me raar, een ondefinieerbaar gevoel. Wanneer ik naar het toilet ga ligt er bloed in de pot. Geschokt kijk ik ernaar. Een intens verdriet overvalt me. 

Taboe
Er wordt niet makkelijk over gesproken, zeker wanneer je maar heel kort zwanger bent geweest. Mijn man reageert begripvol, maar ik zit met een leeg gevoel. Ik huil mijn tranen, mijn emotionele reactie is groter dan mijn lichamelijke. Ik heb iets verloren waar ik heel veel van houd. Dit lijkt zo raar wanneer je het kindje nog niet hebt voelen bewegen en nog niet naar de dokter bent geweest voor de bevestiging van de zwangerschap. Je hebt geen concrete herinneringen die je kunt delen.

Mijn verhaal delen
Mijn schoonmoeder komt op de koffie, na enige twijfel vertel ik haar mijn verhaal en uit mijn verdriet. Ik ben nog niet uitgepraat of ze begint over haar eigen miskramen. Ze begint over haar eigen verdriet, haar eigen ervaring van verlies. Ik houd mijn mond wanneer ze zegt dat ze daarna nog drie gezonde kinderen heeft gekregen. Ik neem mij voor er maar niet meer over te praten met anderen. Ik plant een mooie roos in de tuin en geef die haar naam. 

Weer zwanger
Drie maanden later ben ik weer zwanger, ik durf erop te vertrouwen. Na een bezoek aan de arts krijg ik de boodschap dat ik niet zwanger ben. Ik weet beter, zorg goed voor mezelf. Dit kindje is zo welkom, ik weet dat het een zoon wordt. In mijn dromen heb ik intens contact. Het maakt het makkelijker op dat moment dat het een jongen is. Een meisje herinnert mij meer aan de miskraam. Deze keer gaat alles goed. Negen maanden later wordt er een gezonde zoon geboren. 

In de praktijk
In mijn praktijk komen Piet en Gerda, ze weten dat ik veel met het geboorteproces werk. Dit is dan ook de reden van hun bezoek. Ze vertellen me dat ze in totaal drie miskramen hebben gehad. Iedere keer weer die teleurstelling, het verdriet van afscheid moeten nemen. Het waren allemaal prille zwangerschappen. Gelukkig hebben ze twee gezonde kinderen gekregen die inmiddels volwassen zijn. Piet en Gerda zijn zelf recentelijk opa en oma geworden. En nu ze heel bewust hun kleinkind in de armen sluiten komen oude gevoelens van verdriet weer omhoog.

Plekje geven
We praten erover, opgekropte gevoelens van schuld en falen komen naar voren. Tranen vloeien die eerder bevroren waren. Toender tijd wilden ze er niet te lang bij stilstaan. Ze zijn in de overleving gegaan om door te kunnen met werk en leven. Dit kleinkind brengt hen weer bij het gevoel. Het gevoel van rouw komt op verschillende momenten weer op. Het kan niet langer onderdrukt worden.

We hebben het over de keuze van de ziel. Sommige zielen hebben het nodig om maar even contact te maken met het groeiproces. Sommige zielen draaien als het ware proef, om later sterk genoeg te zijn voor een ervaring als mens. Er kunnen zoveel verschillende redenen zijn waarom je een miskraam krijgt.

Uitwisseling
Energie gaat nooit verloren, zo ook de energie van deze nooit geboren kindjes. Ik neem de ouders mee in een visualisatie waarin ze contact maken met deze zieltjes. Vol ontroering en compassie volg ik de energie die zich laat horen en voelen. Zo komt er een uitwisseling op gang en kunnen Piet en Gerda bewust afscheid nemen. Het kan een plekje gaan krijgen binnen hun gezin. Ze krijgen nooit genoemde namen. 

Kristallen
Ik werk o.a. met kristallen en edelstenen, Gerda kiest voor ieder niet geboren kindje een kristal uit. Een troost-kristal noemt ze het. Ieder kristal heeft een eigen unieke werking, ik vertel de bijbehorende persoonlijke boodschap. Dit raakt ze diep. Zo zie je maar dat alles met elkaar verbonden is. Thuis krijgen de kristallen een mooi plekje bij de foto’s van hun wel geboren kinderen. De cirkel is rond.

Onderzoek
Drie weken geleden ging ik voor een onderzoek naar een bio resonantie therapeut. Ze vroeg aan mij hoeveel kinderen ik heb. Automatisch antwoordde ik met twee, begon meteen te vertellen wat een mooie mannen het zijn. Ik hoorde haar zeggen, ‘oh’. Dit maakte me even stil en deed me weer denken aan mijn kleine meisje. Ik vertelde haar dat ik een miskraam heb gehad. ‘Ja’ zei ze, ‘ik zie dat je drie kinderen hebt.’ Ik slikte en dacht weer aan haar, het is inmiddels bijna 30 jaar geleden. Ze heeft een naam en ergens groeit er een roos. Energie gaat nooit verloren. Ik heb een diep verlangen gehad naar een derde kindje, in mijn dromen kwam ze naar mij toe, vele jaren geleden. Het is er door omstandigheden nooit van gekomen. Nu ben ik de oma van een prachtige kleindochter die ik in mijn armen mag sluiten.

Wanneer het bovenstaande je raakt en/of vragen oproept, nodig ik je uit om contact met me op te nemen. Ik investeer graag gratis 30 minuten in jou om je verhaal te horen en te bespreken hoe ik je verder kan helpen.

4 thoughts on “Mijn meisje dat nooit geboren wordt”
  1. Wat prachtig lieve Anna. “Sommige zielen hebben het nodig om maar even contact te maken met het groeiproces” – prachtig om er zo naar te kijken. Misschien was dat ook wel zo bij ons eerste kindje.

    1. Ja, lieve Susan dat zou heel goed kunnen. Jouw verhaal in Hartmama raakte ook mij. Wat is het toch mooi wat verhalen doen.
      Ik ben de andere jij. Liefs.

    2. Wat een mooi verhaal..ik was bijna 39 jaar geleden zwanger van een tweeling..in die tijd werd er niks mee gedaan..ik verloor veel bloed bij de bevalling van1 meisje.. naar het ziekenhuis. daar kwam met veel pijn en moeite een tweede plasenta….niemand vertelde mij dat dit kon ..maar ik wist beter, nu denk ik er vaak aan mij kindje..ze is nu mijn engeltje..heb er vaak moeite mee want niemand snapt jou verhaal.. nu ik /wij drie kleinkinderen hebben waarvan 1meisje zie ik in mijn meisje.!

  2. Mij heb je goed geholpen met het verwerken van mijn miskraam. Bij heeft het jaren geduurd eer ik me realiseerde dat ik een miskraam heb gehad. Als nog haar een naam te geven e een plekje in ons gezin heeft mij geholpen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *