Je kind kwijt als gevolg van ouderverstoting

Ze heeft zich altijd voor haar kind ingezet, alles gedaan. Ze vindt dat niet meer dan normaal als moeder. Ze had dan ook een hele goede band met haar dochter. Maar de laatste jaren waren zo zwaar. Haar dochter deed zo lelijk tegen haar. Ze had zo’n grote mond en bemoeide zich met dingen die alleen haar moeder en vader aangingen. Ze eiste antwoorden en klonk daarbij echt als haar ex.

Wat moet ze nou?
Na verloop van tijd wilde ze niet meer komen. Ze bleef liever bij haar vader, die was tenminste eerlijk tegen haar. Er is blijkbaar iets gebeurd, maar wat? Nu wil haar dochter niets meer van haar weten. Ze reageert niet op appjes of wel, maar dan heel lelijk. Ze vindt het zo zwaar, zo pijnlijk. Wat moet ze nou? Ze wil haar kind niet kwijt, maar weet niet meer wat te doen.

Zo machteloos
Als je kind je niet meer wil zien, zoals Carla overkomt, is dat vreselijk pijnlijk en voelt zo machteloos. Toch kun je nog steeds iets doen: namelijk aan je kind laten zien dat je van hem of haar houdt, er voor hem of haar bent. Ook als het dit gedrag laat zien.

Kapot maken
Carla’s dochter nam dit besluit namelijk niet zelf. Al voelde dat wel zo, voor haar dochter en voor Carla. Maar haar dochter wil dit niet. Geen enkel kind wil een breuk met een ouder. Dat doet het alleen als de andere ouder hem of haar daartoe aanzet. Het daartoe manipuleert en inspeelt op angst of laat zien hoe zielig hij of zij is. Het gaat daarbij helemaal niet om het kind, maar op het kapot maken van de andere ouder. Het kind is slechts een pion, een afstandsbediening.

Wat kun je doen?
Blijf aan je kind laten zien dat je van hem of haar houdt. Blijf aan de zijlijn meelopen. Dat doe je door regelmatig van je te laten horen. Stuur een app, een kaart, een mail op belangrijke dagen zoals met verjaardagen, Kerst, wedstrijden. Stuur een cadeau met de verjaardag. Ga bij een wedstrijd kijken, naar een schoolevent. Het is heel belangrijk dat je je teksten luchtig houdt. Spreek je wens uit zoals een fijne verjaardag, een goede wedstrijd. Schrijf dat je van hem of haar houdt als je dat altijd al deed. Maar zorg dat je niet claimt. Geen woorden van gemis, geen verwijten naar je kind of je ex. Daarmee stuur je hem of haar verder van je af. 

Het verschil tussen iets en niets
Blijf dit doen, ook als je geen of vervelende reacties krijgt. Je doet het om wat het voor je kind betekent. Het is het verschil tussen iets en niets en voor je kind zo waardevol, belangrijk en krachtig. Je houdt de deur naar de terugkeer open. Je kind weet dat je er voor hem of haar bent, het geeft je kind de moed straks te durven terugkeren. 

De reacties van je kind of het negeren, dat is iets voor jou om mee aan de slag te gaan. Omarm alle gevoelens die loskomen over het gedrag, het gemis. Werk aan je eigen herstel. Vind jezelf, je kracht en je eigenwaarde weer terug. Dat maakt het lichter en beter draagbaar. Focus je daarnaast op het leven voor jezelf goed maken. Voed je gezond, beweeg, doe of vind dingen die je vervullen, die plezier geven. Schrijf aan het eind van iedere dag drie dingen op waar je dankbaar voor bent. Dat geeft je de innerlijke kracht om door te gaan. 

Houd moed
Blijf vertrouwen houden in jezelf. En in je kind, ook als wat je doet niet direct effect heeft. Je kind zal zelf moeten ontdekken waar het mee te maken heeft voor het stappen kan zetten. Net als jij dat moest. En vanuit die ontdekking een keuze maken. Blijf investeren in het herstellen van de band. Ook jouw stappen kunnen de reden zijn van de ontdekking. Houd vol, houd moed.

Waarom verstoten?
Ouderverstoting is de ultieme vorm van een loyaliteitsconflict. De ene ouder drijft een wig tussen de andere ouder en een kind. Dat kan voortkomen uit boosheid, wraak, angst, jaloezie na de scheiding. Een andere reden is de narcistische persoonlijkheidsstoornis (NPS) waar bij het kind als pion wordt ingezet om de andere ouder te treffen. Dat kan zelfs al in de relatie plaatsvinden. Zowel vaders als moeders hebben hiermee te maken. Wil je meer lezen over ouderverstoting en narcistisch gedrag naar kinderen, vraag dan via deze link mijn e-book aan. Het is het derde e-book op de pagina.

6 thoughts on “Je kind kwijt als gevolg van ouderverstoting”
  1. Je laatste alinea is zo treffend. Helaas ervaar ik dit zelf nu al ruim 15 maanden. De instanties die er bij betrokken zijn, durven geen verantwoordelijkheid te nemen, waardoor moeder haar praktijken kan blijven voortzetten en de kinderen verder van mij vervreemd raken. Treurig om te merken hoe het in Nederland geregeld is. De dodelijk giftige combinatie van NPS met jaloezie maakt kinderen kapot. Overal lees je dat dit een ernstig (groter wordend) probleem is, maar niemand die nu eens de verantwoordelijkheid neemt om er iets aan te gaan doen. Wie durft?

  2. Dat is allemaal vrij moeilijk als ze buiten de stad loopt en als ze me zien
    dat direct het S.W.A.T. team in mijn nek heb hangen.

    En waarom doet en ouder dat?

    De ouder is bewust van het destructieve onbewuste gedrag en weet dat dit schadelijk is.
    Die hebben geen behoefte om te veranderen en dan is het kind een gevaar voor de ouder.

    Als het kind geen contact meer heeft met de ouder is het gevaar geweken voor de ouder.

    Alleen nooit voor het kind, want als die onveilig op groeit zal de mentaal emotionele stagneren door dat het kind zich uit zelfbescherming afsluit van de authentieke gevoelens en emoties.

    Dat vormt naar een persoon met een lege kern, zonder inhoud, zonder gevoel, zonder geweten.

  3. Beste Peterjan,

    Dank je wel voor je reactie. Ik ben het eens met wat je schrijft: de hulpverlenende instanties werken eerder tegen je dan met je, helaas. Er zijn positieve uitzonderingen, dat wel. Er zijn instanties die hard werken aan dit onderwerp, maar ze voelen het helaas als vechten tegen de bierkaai. Ook bij de overheid zijn ze nu aan het onderzoeken wat ze kunnen doen, met het expertteam ouderverstoting/complexe omgangsproblematiek ( dit is het rapport mocht je interesse hebben: https://lnkd.in/d8dypxZ ) . Eerdere stappen, zoals de echtscheidings-challenge van André Rouvoet hebben helaas niet het effect gegeven waar we op hopen. Het is afwachten wat hier de gevolgen van zijn. Ik heb zelf een artikel geschreven over de instanties en narcisme, dit is de link: https://willysietsma.nl/2020/04/08/narcisme-instanties/

    Ik wens je alle kracht toe om dit te dragen. Als je hulp zoekt, je bent van harte welkom.

    Warme groet, Willy

  4. Beste Rob,

    dank voor je reactie. Ik onderschrijf volledig wat je zegt. Het gaat hier niet om het kind, maar om de andere ouder ‘te pakken’ en wat dat voor gevolgen heeft voor het kind, dat maakt helaas niet uit. Een kind dat alleen opgroeit met een narcistische ouder, kan uitgroeien tot een narcist of juist tot de codependant: de persoon die later weer een narcist aantrekt. Het hoeft trouwens niet, het is niet voor ieder kind het geval – het hangt van meer factoren af – maar dat ze beschadigd raken is zeker. In mijn e-book vertel ik je nog meer waarom iemand zo doet en vind je ook de kenmerken van narcistisch gedrag naar een kind en van ouderverstoting.

    Een kind dat daarnaast ook een gezonde ouder heeft, die raakt ook beschadigd door het narcistische gedrag, maar krijgt ook meer kansen omdat het ook opgroeit in een veilige omgeving en de normale wereld leert kennen.

    Ik wens je alle kracht toe.
    Warme groet, Willy

  5. Na 9 jaar geleden uit mijn relatie gestapt te zijn, te kiezen voor het geluk van mijn kindjes, toen 4 en 2, en mezelf ben ik in een nog grotere nachtmerrie terechtgekomen dan dat ik zat. Mijn ex zei letterlijk; jij gaat niet! En als je gaat dan maak ik je helemaal kapot! Ik ga er voor zorgen dat de kids bij mij komen wonen!

    In die 9 jaar heb ik hemel en aarde bewogen om alles zo goed mogelijk te doen. Ik heb instanties ingeschakeld. Puur in het belang van onze kindjes. Helaas zien ze precies wat er gebeurd maar er lijkt geen plan te zijn voor onze casus. Verslag hier verslag daar. Kinderen zelfs “even” bij me weggehaald. Onterecht! Ik ben meerdere malen beschuldigt van kindermishandeling. Dat heeft er gelukkig wel voor gezorgd dat ik ben “getoetst” als moeder. Ik ben een goede moeder bij de instanties en op papier. Echter lijkt de goede moeder toch het onderspit te delven. Er vindt ouderverstoting plaats. Onze zoon is gegaan en zomaar ruim een half jaar weggebleven. Op advies jeugdzorg kortgeding(en) aangespannen en (alle) rechters vinden dat hij bij mij moet komen. Helaas is er ook een dwangsom voor nodig om onze zoon bij mij te krijgen. Nu komt ie ineens wel. Is de “angst” ineens verdwenen. Ik word nu nonstop geterroriseerd door mijn eigen zoon. Maar dan ook echt nonstop. Ik ga er verder niet teveel over in detail treden maar het is dermate erg dat er doodswensen en bedreigingen voorbij komen.

    Ik heb alles overwogen en voorgesteld. Bijvoorbeeld onze zoon uit liefde laten gaan. Bij zijn vader laten verblijven. Maar jeugdzorg zegt dat ik dan mijn zoon helemaal kwijtraak. En onze dochter dadelijk ook misschien. Echter is het geen houdbare situatie meer. Er MOET iets veranderen. Mijn lichaam krijgt steeds meer gebreken. Ik leef 24 uur per dag onder de grootste stress.

    Ik heb een dagtaak aan alles regelen. Alles bijhouden voor dossieropbouw. Alles betalen ondanks dat vader nalatig is in het betalen van de kinderalimentatie. Er is nu alweer ruim een jaar niets betaald. Ik raak in grote financiële problemen. Ondertussen krijgt onze zoon schoenen van €350,-, gamestoel van €850,- scooter etc. etc. Ik heb soms niet eens geld voor boodschappen. Wat het extra vervelend maakt is het feit dat ik mijn kindjes al jaren netjes elke week zakgeld geef. Ik wil ze graag leren met geld om te gaan. Nu is het zo dat ik dat geld heb moeten gebruiken. Nu krijg ik de beschuldiging dat ik geld steel. Zo zien mijn kindjes dat. Vader betaald geen zakgeld want ik krijg alle toeslagen en vader heeft alleen maar zijn loon, aldus onze zoon. Vader woont in een groot nieuwbouwhuis met alle luxe, inclusief mega tuin. Meerdere auto’s, scooters, motors fietsen enz. Ik woon in een minihuis zonder tuin. Zelfs dat wordt me kwalijk genomen door mijn zoon.

    Het beheerst mijn leven dusdanig dat ik geen normaal leven kan hebben.
    In de relatie met vader en de nasleep ervan heb ik complexe PTSS opgelopen. Sinds ik eindelijk zo sterk werd om vader te negeren en totaal geen contact meer te hebben is hij zich gaan focussen op onze zoon. Vanaf dat moment is hij dus ingezet als verlengstuk. Puur om mijn leven en dat van mijn familie te verwoesten.

    Pijnlijk ook dat je merkt dat mensen je zien als vechtende ouder. Mensen vullen in terwijl ze situatie niet kennen.

    Voor de buitenwereld is vader geweldig. Een ster in het in het kwade daglicht zetten van oa ik. Wrs door zijn eigen trauma. Daar ga ik niet verder op in nu, ik praat sws zo min mogelijk (negatief) over vader. Ik gun hem nog steeds het allerbeste. Hij heeft zichzelf ook niet gemaakt. Maar hoe kan het zo gebeuren in Nederland? Dit patroon moer toch doorbroken kunnen worden?
    Onze dochter is nu aan het pleasen. Ze is bang voor haar vader en broer… Wat gaat dit allemaal nog teweeg brengen?

    Ik zou zo graag een lichtje zien aan het einde van de tunnel!

    Ik heb niets meer te bieden dan knuffels liefde en een luisterend oor…. Ik kan toch niet zomaar mijn kindjes kwijtraken? Alleen maar omdat ik zo eerlijk, puur, oprecht en empatisch ben en niet ben opgewassen tegen mensen die helemaal het tegenovergestelde zijn? Dit is toch niet te doen voor een hele liefhebbende mama?
    Het maakt me kapot! Het maakt onze geweldige kindjes kapot! Een kind heeft niet voor niets een papa en een mama gekregen.😭

  6. Beste Brenda, dank je wel voor je reactie, voor je openheid. Dat je dit doet, sterkt naar ik hoop heel veel andere mensen die hier ook mee te maken hebben. En misschien durven zij ook hierdoor (anoniem)hun verhaal te delen. Dat is zo belangrijk.

    Ik help je graag met het lichtje in de tunnel vinden, want naast je knuffels, liefde en luisterend oor – dit is ZO belangrijk om je kinderen een veilige bedding te geven, te laten zien dat je onvoorwaardelijk van ze houdt en er voor ze bent! – is er nog meer mogelijk om ouderverstoting tegen te gaan of in ieder geval te vertragen,. Wil jij – of een andere lezer – hier hulp bij, dan nodig ik je van harte uit een focussessie met me in te plannen. Daarin kijken we samen wat mogelijk is. Als je interesse hebt, vraag hem aan via deze link: https://willysietsma.nl/focussessie-aanvragen-2/

    Ik wens je alle kracht toe.
    Warme groet, Willy

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: