“Ja juf, ik heb een vriend”

Ze komt zo uit een modemagazine gewandeld, als een plaatje, een glamourfoto. Haar huid lijkt van fluweel met een zijdezachte glans op haar licht gebronsde huid. Donkerbruin haar met een lichte slag omlijst haar zachte gezicht. Perfect opgemaakt, met een natuurlijke look. Wenkbrauwen heb ik nog nooit zo goed in shape gezien. Cinderella is bijna 16. Ze heeft een mooie jurk aan, maar nog net geen glazen muiltjes. 

Grote bruine ogen kijken mij aan. “Juf” zegt ze en ze kijkt intens verdrietig. 
“Wat is er?” “Mijn broers pesten mij.” Haar kin raakt bijna haar borst terwijl ze haar hoofd laat hangen. “Wat doen of zeggen ze dan?” vraag ik haar vriendelijk. “Ik voel me zo dom…” en met een diepe zucht vult ze haar verhaal aan: “Ik ben ook dom, ze hebben gelijk.” Ze kijkt mij met grote vochtige ogen aan en ik kijk met liefde terug, terwijl mijn hand over de tafel naar haar hand uitreikt. 

Ik voel aan alles dat ik heel voorzichtig moet zijn
“Vertel? Wat maakt dat je je dom voelt? Wat is er gebeurd?” vraag ik haar. “Gisteravond werd het in huis allemaal donker. Plotseling ging het licht uit in mijn kamer. Ik wilde bellen, maar mijn telefoon deed het ook niet. Dus ik ging naar beneden en vroeg aan mijn broers wat er aan de hand was, het hele huis was namelijk donker. Ze vertelden dat er een stroomstoring was en toen ik zei ‘Vandaar dat mijn telefoon het niet doet’, bleven ze lachen en zeggen dat ik zo dom ben en ik begrijp het niet. Elke keer wanneer ik vroeg wat ze bedoelden, begonnen ze te lachen en te zeggen dat ik dom ben.” ‘Och arme’, gaat het in mijn hoofd. Ik voel aan alles dat ik heel voorzichtig moet zijn om haar te doen begrijpen wat er is gebeurd, zonder dat ze zich nog ellendiger gaat voelen.

Dat is mij nog nooit verteld, hoe moet ik dat dan weten?
Ik vertel haar over het netstroom en het verschil met batterijen of een accu. Wanneer er een stroomstoring is, dat dat alleen geldt voor het netstroom. “…Zoals het licht in huis, de stopcontacten, de televisie enzo, maar dus niet voor je mobiel. Jouw mobiel, je accu, was tegelijk leeg met de stroomstoring, dat staat helemaal los van elkaar. Je kan dan je mobiel ook niet opladen via de oplader in het stopcontact.” Stap voor stap een stukje van de wereld duidelijk maken, dat wat voor velen de normaalste zaak is, zonder enige uitleg. “Dat is mij nog nooit verteld, hoe moet ik dat dan weten?” zegt ze, terwijl ze mij met grote bruine vragende ogen aankijkt. 

In een andere wereld zou dat mooi zijn
Cinderella zit op het laagste niveau van deze school, de lesstof is lastig en ze moet er echt voor werken om alles bij te houden. Haar familie vindt praktijkonderwijs te laag en daarom zit ze hier. Ze doet heel erg haar best, maar het is een wankel evenwicht. Ze is transparant, goedgelovig en open naar alles en iedereen…. en een beauty. In een andere wereld zou dat mooi zijn, maar in de wereld waar wij in leven kan dat helaas een gevaarlijk kwetsbare combinatie zijn.  

De roze wolken kleuren haar gezicht
“Heb je wel eens een vriendje gehad?” vraag ik haar voorzichtig. “Ja juf, ik heb een vriend” zegt ze glimlachend. “Hij houdt heel veel van mij en vindt mij slim. Hij haalt mij heel vaak op van school.” “Zijn jullie al lang samen?” vraag ik haar neutraal, terwijl ik zo hoop dat het een goede jongen is. Vandaag heb ik mij voorgenomen om met haar te praten over relaties en wat ‘gezonde’ relaties zijn en dat begint met luisteren, zoveel mogelijk luisteren. “We zijn al eventjes samen, maar hij is echt super lief voor mij. Ik zou niet weten wat ik zonder hem zou moeten juf. Hij is de enige die lief is voor mij en bij wie ik mij niet dom voel en juist mooi voel. Hij geeft mij bloemen en soms zelfs cadeautjes. Kijk, deze heb ik laatst nog van hem gekregen.” Ze laat mij de hanger van een gouden kettinkje om haar nek zien. “Hij is de enige die echt van mij houdt.” Haar ogen zijn zacht, in gedachten lijkt ze bij hem te zijn. De roze wolken kleuren haar gezicht. 

Nu begint het balanceren voor mij 
Mijn alarmbellen laten van zich horen, mijn voelsprieten zijn weer vol aanwezig. Nu begint het balanceren voor mij als ‘de juf die geen juf is’. Het liefst geef ik onmiddellijk moederriedels en zou ik haar willen vertellen dat hij echt niet de enige is die van haar houdt en dat wanneer je jezelf zo totaal afhankelijk maakt van één persoon, je erg kwetsbaar maakt. Ik houd mijn mond, omdat ik nog niet zeker weet en een oordeel zo makkelijk is. Daarnaast is de kans groot dat ik haar wegdrijf wanneer ik mijn zorgen over haar uitstort. De tijd nemen, niets overhaasten en vooral in haar tempo hand in hand door haar leven gaan.

Het kost mij moeite om mijn alarmbellen te dempen
“Je bent helemaal in de wolken Cinderella, je straalt helemaal. Hoe vaak zien jullie elkaar en hoe vinden je vriendinnen hem?” vraag ik, mijn zorg onderdrukkend. “Mijn vriendinnen kennen hem niet hoor, daar is hij nog steeds niet aan toe. Wij zijn vooral met z’n tweetjes en soms met een paar van zijn vrienden. Hij haalt mij wel op van school, maar dan staat hij om de hoek. Hij woont namelijk niet hier in de buurt, dus dan rijden we een stukje met zijn auto.” Arggggggg het kost mij moeite om mijn alarmbellen te dempen, zodat ik ruimte kan nemen om  na te denken, risico’s in te schatten, strategie te bepalen, afwegingen te maken, niets te overhaasten en tegelijkertijd niet te laat te zijn als het wel mis is. Wat te doen?!? Cinderella zit in al haar onschuld en pracht tegenover mij te stralen.  

Het start met het bespreekbaar maken
“Wanneer zie je hem weer?” vraag ik haar met een minder vrolijke blik en een bezorgde stem. “Hij zou mij bellen, ik denk morgen na school.” “Lieve lieve Cinderella, ik moet je iets vragen en ook vertellen en dat is misschien helemaal niet leuk om te horen. Sterker nog, het is vast hartstikke stom, irritant en het laatste waar je op dit moment op zit te wachten. Maar het is belangrijk dat ik het je vertel, want als niemand je het zegt, hoe kan je het dan weten?” glimlach ik met een knipoog, haar woorden herhalend. “Bedenk hoe het voor jou is en dat je weet dat ik dit doe omdat ik om je geef. Er zijn namelijk echt meer mensen, naast je familie, die van je houden.”  
Ik ben mij ervan bewust dat het bijna als een verontschuldiging klinkt voor dat wat komen gaat, maar ik moet het zeggen en ik wil dat ze mij hoort.
Het moet eruit, het start met het bespreekbaar maken. Kennis vergroten, de signalen noemen, zodat (mocht het voor haar zo zijn) ze het herkent en bovenal handelt.

Cinderella is verbaasd en nieuwsgierig. Dat is mooi, want ik heb haar aandacht; daarvoor moet ze even uit die roze wolk komen. Ik vraag haar een aantal punten over haar relatie, of ze ooit iets heeft moeten doen dat ze eigenlijk niet had gewild. Of ze haar vrienden of vriendinnen nog ziet. We praten over het belang van vriendinnen betrekken, want zij hebben geen roze bril op en daarmee kunnen het goede raadgevers zijn, wanneer het op vriendjes aankomt. “Een vriendje die niets moet weten van jouw vriendinnen, ze zelfs niet wil ontmoeten of er voor zorgt dat je ze niet mag zien, dat moet op z’n minst vraagtekens bij je oproepen.” 

“U bent echt bezorgd juf”
Ik vertel haar over relaties en gelijkwaardigheid, over leeftijdsverschillen. We praten en praten. Ik druk haar op haar hart dat ze niets tegen haar zin in doet en – mocht er iets worden gevraagd – wat ze eventueel kan zeggen of doen om te voorkomen dat ze zich verplicht voelt. Ik benadruk dat zij te allen tijde baas is over zichzelf en niemand anders. Cinderella kijkt ernstig. “U bent echt bezorgd juf” zegt ze verbaasd. Ik glimlach: “Ja, zeker. Relaties zijn mooi en kunnen zo fijn zijn, maar we leren er zo bar weinig over, waardoor er soms dingen misgaan die niet mis hadden hoeven gaan. Ik vind het belangrijk dat je goed kijkt en voelt of dit goed voor jou is. Dat je met hem bent, om wie hij is en niet om wat hij je geeft of om wat je zelf mist. Dat geldt voor hem ook natuurlijk, dat hij met jou is om wie je bent en niet alleen voor seks of zaken die helemaal niets met jou te maken hebben.” Ik ben blij dat ze serieus is en dat ze begrijpt dat het uit zorg voor haar is. 

Sensitief zijn voor het dunne lijntje
Het is een dunne lijn om op te balanceren, voor iedereen. Als moeder en als professional weet ik dat het soms met jongeren een stapje vooruit en soms een stapje opzij zetten is. Al doende leer je, soms zijn het pijnlijke (levens)lessen. Al zou je met hart en ziel anders willen, is het toch soms verstandiger om het aan anderen over te laten en soms moet je juist zelf de eerste stap zetten. Wat bij de een werkt, werkt weer niet bij de ander. Sensitief zijn voor het dunne lijntje. Je kan het hele contact zelfs (tijdelijk) verliezen. Het is dus van belang om bewuste keuzes te maken die je te allen tijde kan uitleggen aan jezelf en aan de ander. Het ging mis, mijn angst bleek niet zomaar. 

Loverboy praktijken
Cinderella komt binnen lopen, ik zie gelijk dat het mis is. Mijn hart hoopt dat het oplosbaar is. In onze gesprekken heb ik haar ook verteld over loverboy praktijken; jongens die meisjes verleiden en ze heel geleidelijk aan in de prostitutie drijven. Je hebt ook lovergirls, dat zijn meiden die er alleen uit komen door een ander meisje binnen te halen, die hun plaats inneemt. 
Mijn hart breekt, maar ze zit hier voor mijn neus. Ze is niet verloren, ze vraagt hulp. 

Ze is inmiddels 16 en geeft geen toestemming om ouders te betrekken, de angst voor afwijzing is te groot. In ons contact blijf ik haar stimuleren om hen te vertrouwen en het te delen met desnoods iemand binnen haar familie die zij vertrouwt. We bespreken een aantal opties en haar angsten. Ik raad haar aan om de politie in te schakelen. “We kunnen samen gaan?” stel ik haar voor. Ze is als de dood dat haar ‘vriend’ erachter komt wanneer ze gaat. Haar enige veilig plek is hier op school, wanneer ze les heeft volgens haar rooster. Ze wordt opgehaald van school volgens haar schoolrooster en ze wordt thuis afgezet. Haar ouders hebben niets in de gaten en denken dat ze met haar vrienden en vriendinnen is, ze wordt keurig op de afgesproken tijden thuisgebracht, nooit te laat. “Ik kan vragen of de politie hier komt, tijdens schooltijd.” Het is duidelijk dat Cinderella wel wenst dat de politie wordt ingeschakeld, maar zonder dat zij het contact hoeft te leggen. De angst is te groot. 

Politie
“Wij zien u zitten, gewoon rustig blijven zitten. Wij komen er nu aan gelopen, met z’n tweetjes en we gaan zo aan uw tafel zitten. Draait u zich nu maar even naar rechts en zwaai naar ons. Ja goed zo, we kennen elkaar nu, dus niets aan de hand, blijf rustig, glimlach en relaxt. Ik hang nu op.” Mijn hart bonst in mijn lijf. Mijn keel zit dicht en mijn glimlach voelt pijnlijk misplaatst. ‘O mijn god’ gaat het in mijn hoofd, waar ben ik nu weer in beland. Het lijkt wel een film. Ik voel mij verre van de vrouwelijke 007 en voel mij nog minder dan een held op sokken. Maar ik doe het voor haar. 
Bij het noemen van zijn naam, nou ja zijn straatnaam, gingen de politiebellen af… en daar zit ik dan met een speciale eenheid van de politie die op mij afloopt. 

Cappuccino zeker?
Relax, ontspan, zen, adem in, adem uit… gaat het door mijn hoofd. Ik heb teveel films gezien en voel mij opeens van alle kanten bekeken, bespioneerd en niet alleen door de good guys. Ik had ook nooit zo dicht bij mijn eigen huis moeten afspreken gaat het door mijn hoofd. Nog voordat ik het kan sussen, gaat er een dame naast mij zitten. Ze begroet mij hartelijk bij mijn voornaam, net als de meneer die blijft staan. “Zo wat willen jullie drinken dames? Cappuccino zeker weer?” zegt hij luidt en duidelijk. Ik kan niets anders dan alleen knikken, gelukkig houd ik van koffie, want dat hadden ze niet vooraf gevraagd. We praten over koetjes en kalfjes, zover dat gaat vanuit mijn kant. De koffie is al weer lang op en ik vraag mij af of we het überhaupt nog over de reden van deze samenkomst gaan hebben.

Het is een kwestie van nog even volhouden
“We zijn niet alleen” zeggen ze. Wat dat ook mag betekenen, ik voel mij daar in ieder geval niet veiliger door. Langzaam gaat het gesprek richting de informatie rondom Cinderella. Het is duidelijk, het gaat niet om een lekkere jongen. Ze hebben goede hoop dat ze haar op tijd kunnen bevrijden uit deze handen, door deze handen op te pakken. Ze zijn er bijna. Er worden zaken afgesproken en nieuwe afspraken gemaakt, veiligheid staat hoog voor alle betrokkenen. Het is een kwestie van nog even volhouden in veiligheid.  

Hoe fout, zullen zij waarschijnlijk nooit horen
De ervaring is al zo vreselijk en het had nog zoveel erger kunnen zijn. Er zijn zoveel meisjes die dieper in deze gruwelijke loverboy praktijken gesleurd zijn, verstrikt zijn geraakt, gevangen zijn en geen uitweg hebben gevonden of een uitweg die het einde is van hun leven. Dat is de enige troost die er is, dat ze er niet volledig in is gezonken. Dat ze sterk genoeg was om hulp te vragen en te accepteren, ondanks haar enorme angst en schaamte. Ze geloofde weinig in zichzelf en haar open transparante houding veranderde in vele twijfels en geslotenheid. Vertrouwen in zichzelf en de ander was er nauwelijks meer. Haar ouders zijn op de hoogte van een ‘fout’ vriendje, die inmiddels vertrokken is. De omvang van ‘fout’, zullen zij waarschijnlijk nooit horen. 

Talenten
Één van haar talenten was de allereerste keer dat zij tegenover mij zat al opgevallen. Iets waar ze alles van weet en waar ze niet uitgesproken over raakt. Een duidelijk signaal overigens waar iemands talent ligt; daar waar de tijd niet bestaat en waar er nooit een gebrek aan gesprekstof is. 
Cinderella bloeit op wanneer we het erover hebben. De overstap naar een andere school, een andere richting, is niet alleen vanwege het beperken van haar vindbaarheid voor de ‘vrienden’ van het ‘vriendje’, maar vooral ook een stap in haar richting, haar koers, waar ze uiteindelijk mee verder wil.
Cinderella de make-upartist! 

1 thought on ““Ja juf, ik heb een vriend””

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: