Ik had een burn-out of was ik burn-out?

Ik zie dat het alletwee gebruikt wordt; een burn-out hebben of burn-out zijn. Een feit is dat het een zwarte bladzijde was in mijn levensverhaal. Een vervelende tijd die niet zomaar kwam en niet zomaar voorbij was, maar mij veel heeft geleerd. Het was dus ook een waardevolle periode.

Waar is het gestart?
Dat is moeilijk te zeggen. Een deel heeft te maken met opvoeding, alles wat je meekrijgt van huis uit en meemaakt door de jaren heen. Maar op een gegeven moment ging alles ophopen. Alles waar ik me zorgen over maakte, de werkdruk en het niet meer kunnen ontspannen, te veel van mezelf vergen. Heel moe door het lange reizen naar/van het werk, de veranderingen op het werk, een nieuwe leidinggevende die alles anders wilde en twijfelde aan mijn loyaliteit omdat ik niet meteen stond te springen van vreugde bij alle veranderingen. Zij kwam in januari en gaf in april van datzelfde jaar aan dat het toch niet was wat ze wilde, mij in verwarring achterlatend. En niet alleen mij. 

Training NLP practitioner
Maar er speelde nog iets. Ik volgde de training NLP practitioner. Een geweldige opleiding waarvan ik wel eens zeg dat ik nog nooit zo gehuild heb als bij deze opleiding. Het liet mij heel duidelijk zien en voelen wie ik was, wat ik deed, maar het allerbelangrijkste: wat ik niet meer wilde. Eén van de onderwerpen was: bedenk dat je over vijf jaar nog steeds doet wat je nu doet…. Dat kwam zo binnen, dat wilde ik echt niet. Dit zette mij enorm aan het denken.

Het lichtje ging even uit
En toen ging het niet meer. Het was zondag in juli 2017 en mijn man en ik gingen uiteten met onze jongste zoon en zijn vriendin. Je zou zeggen, leuk, maar ik kon alleen maar denken: als het maar leuk wordt, als het eten maar lekker is, als het maar gezellig is. Toen voelde ik, zo gaat het niet langer.

De maandag erna heb ik mijn nieuwe leidinggevende, hij was er pas twee weken, gebeld en gezegd dat ik er doorheen zat. Heel veel begrip en hij vroeg hoe lang ik nodig had. Ik dacht een week, het werden vier maanden. 

Langzaam maar zeker op weg naar een lichter leven
Vier maanden van gesprekken met mijn man, leidinggevende, bedrijfsarts, psycholoog… Maar ook slapen, wandelen en langzaam weer creatief bezig zijn. Ik gaf toe aan de vermoeidheid die ik al maanden voelde, maar had genegeerd. Eindelijk was ik een beetje lief voor mezelf. Al ruim 5 jaar stond ik iedere werkdag om 5.15 u op, een uur later stond ik bij de bushalte, om na een bus- en metroreis de trein naar Amsterdam te nemen. En dat aan het eind van de dag weer, de andere kant op, om pas om 19.15 uur thuis te komen. Eten en tv kijken, dat was het enige waar ik na zo’n dag nog energie voor had. Ik wist, als ik weer aan het werk ben, ga ik dat niet meer doen. In ieder geval niet meer iedere werkdag.

Gevolg
Ben ik hierdoor veranderd? Jazeker. Nog steeds kan ik de druk voelen van mijn werk, maar weet ik nu de rem te vinden en kan ik het aangeven en loslaten. Ik werk minimaal een dag in de week in Rotterdam, (tenminste dat was voor corona; nu werk ik thuis). Het werken in Rotterdam is ook voortgekomen doordat ik nu mijn grenzen aangeef.

Verantwoordelijkheid
Ik ben zeker niet onverschillig geworden, maar kan de verantwoordelijkheid laten waar hij hoort en dat is niet bij mij. Ik moet mijn werk goed doen, zo ben ik opgevoed, maar ik kan niet alles veranderen. Ik bepaal niet het beleid, kan alleen maar aangeven als ik het er niet mee eens ben en het anders zie. Dit maakt het allemaal lichter.

Na zwart komt de lente
Naast de zwarte bladzijde zie je boven dit blog een foto uit het boek Kleuren van Geluk van collega-blogger Anne-Lies Smal. Vooral de tekst raakt mij omdat ik heb ervaren dat het zo kan zijn. Na een donkere tijd wordt het weer lichter, na zwart komt de lente.

4 thoughts on “Ik had een burn-out of was ik burn-out?”
  1. Mooi beschreven. En het herstelproces is heel herkenbaar. Lief, liever zijn voor jezelf en genoeg rust nemen, zodat je weer kunt voelen wat je goed doet. Waar je blij, blijer van wordt. Accepteren dat ruimte nemen voor rust zo belangrijk is, is wat veel mensen aan het begin van een burn-out nog lastig vinden, zie ik in mijn praktijk. Dat vraagt geduld en vertrouwen. Dank dat je het herstelproces zo klein en fijn en groots omschreven hebt.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: