Hoe ga ik om met het gevoel van ‘Hoor ik er wel bij?’

Vier jaar oud en net in de klas bij zuster Leonie. De kleuterklassen gaan verhuizen. Er is een mooi nieuw gebouw, en wij mogen helpen sjouwen. Net als grote mensen spullen sjouwen. Zuster Leonie gaat in haar habijt voorop, daarachter komen Robbie en ik. Wij zijn de langste kinderen van de kleutergroep, wij dragen samen een houten bank. Vaak moeten we even stoppen, want ik ben niet zo sterk als Robbie. Het is een mooi beeld. Die grote Indonesische jongen en het blonde meisje met de bank. Wat voel ik me trots, uitverkoren omdat ik al zo groot ben.

Vervolg
Dit verhaal had zo mooi verder kunnen gaan; het begin van een jarenlange vriendschap, of in ieder geval van een gelukkige schooltijd. Robbie en het blonde meisje, acht jaar lang klasgenoten. Deel van dezelfde groep met elk hun eigen waarde, hun eigen rol. 

Maar het ging anders. Het blonde meisje werd buitengesloten, uitgelachen, bespot om haar onhandigheid, om haar uiterlijk ook door Robbie. Altijd als laatste gekozen met gym terwijl ze als langste vooraan stond. ‘Nemen jullie haar maar, wij willen haar niet.’ En de meester deed niets. Thuis kon ze er niet over praten.

Zo eenzaam en zo alleen je sociale leven starten. Hoe moeilijk is het om daarmee te leven? Om te geloven dat ook zij het waard is gekozen te worden.

Afstand
Dit opschrijven in de derde persoon geeft afstand. Afstand die ik nog steeds nodig heb om naar dit deel van mijn leven te kunnen kijken. Ondanks al die jaren, al die trajecten van persoonlijke ontwikkeling, kan ik nog steeds moeilijk over die tijd nadenken alsof ik het zelf ben. De eenzaamheid en het gevoel er niet toe te doen zijn nog steeds heel dichtbij.

Nu 
50 jaar later besef ik dat die nare periode me ook gemaakt heeft tot wie ik nu ben. Dat ik mijn gevoeligheid, mijn vermogen tot empathie heb te danken aan die periode. Dat de antennes die altijd scannen ‘Wie is dit?’ en ‘Wie heb ik voor me?’ ook veel inzicht geven in menselijke relaties.

En het onzekere gevoel van ‘Hoor ik er wel bij? Ben ik leuk/aardig genoeg?’ Dat gevoel kan ik tegenwoordig herkennen, bedanken en parkeren.

Ik kom Robbie nog wel eens tegen, we groeten elkaar altijd vriendelijk. Zou hij het nog weten van de houten bank, de zuster en het blonde meisje?

Inzichten
Wil jij dat ook inzicht hebben waar jouw onzekere gevoelens hun oorsprong hebben? Dit doorvoelen in gesprekken met een coach die weet waar ze over praat? Die naar je luistert en helderheid schept in jouw diep weggestopte vroegere verdriet? Neem contact met me op via mijn website www.coachaandelaak.nl.

0 thoughts on “Hoe ga ik om met het gevoel van ‘Hoor ik er wel bij?’”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *