Het effect van de maan op ons gedrag

Afgelopen week kwam iemand bij mij langs voor een geboortehoroscoop. Het kindje, waar het consult over ging, was bijna twee maanden oud dus nog erg pril. In het consult vertelde ik veel over wat het allemaal heeft meegekregen en wat ermee gedaan kan worden. Ook legde ik uit dat er veel staat en valt bij de keuzes die iemand maakt.

Meestal haal ik bij een consult de huidige planeetstanden uitgebreid erbij en aan de hand daarvan verduidelijk ik wat er momenteel in iemands leven aan de hand is. Aangezien het hier om een heel pril kindje ging, had ik de huidige standen niet uitgebreid opgezocht en uitgewerkt. Ook ’s middags in de stad had ik niet direct door wat er speelde. Wel zag en ervoer ik een aantal keer wat voor een uitwerking de maanstand had.

Klaar met anderhalve meter en toch voorzichtig
Bij binnenkomst verzuchtte de jonge vrouw: “Ik heb toch zo mijn buik vol van de anderhalve meter.” Ik verwelkom haar en laat haar plaatsnemen. Na wat drinken voor haar te hebben neergezet praat ze verder. “Ik ben wel heel voorzichtig hoor nu die kleine er is, vooral daarom. Als ik alleen ben, hecht ik er minder waarde aan.” We babbelen nog even wat, totdat ze iets zegt waarop ik wel moet inhaken omdat dit precies iets weergeeft over de horoscoop van haar kleintje. Waarna ik aan het consult begin.

Tijd over om naar de stad te fietsen
Na het consult fiets ik even naar de stad voor een goede gemberolie op biologische basis. Deze heb ik gevonden bij een grote drogistketen die in het centrum van de stad zit. Eenmaal in de stad aangekomen zie ik hoe druk het is in de stad. Terwijl ik de straat inloop, bedenk ik me dat er weinig kans is dat iedereen zich hier aan de anderhalve meter kan houden. Rustig loop ik verder tot de winkel waar ik heen wil. Ik wil naar binnen stappen, maar zie dat deze gesloten is. Op de deur hangt een briefje waarop staat dat ze pauze hebben en over een half uur terug zijn. Net naast de deur begint zich een steeds langer wordende rij te vormen en ik besluit snel in de rij te gaan staan, zodat ik ook snel geholpen wordt. Netjes sluit ik aan op anderhalve meter van mijn voorgangster. Ik kijk op mijn telefoon en zie dat ik tijd genoeg heb om op mijn gemak de olie te gaan kopen voordat ik mijn zoon uit school moet halen.

Mijn aandacht gaat uit naar een andere rij aan de overkant
Rustig wachtend kijk ik om me heen en zie dat er aan de andere kant van de straat ook een rij staat voor de deur van een kledingketen. Een vrouw met een wat oudere dochter die heel dicht op elkaar staan en bijna naar binnen mogen. Ze praten tegen elkaar. Wat verderop een gezin met vijf kinderen en hun moeder, zover ik kan bepalen. Ze trekken mijn aandacht. De jongste twee, zo te zien een tweeling, wil lopen en een hele andere kant op dan in de rij blijven staan. De vrouw is met de rij en een van de twee kinderen bezig. Deze zit op haar heup en wil los. Ook het oudere zusje heeft haar handen vol aan het andere tweelingmeisje. Ze begint te gillen en het oudere meisje laat haar lopen. Waarna de moeder het eerste meisje neerzet en deze wordt vastgegrepen door de oudere jongen. Het gillende meisje holt naar het midden van de winkelstraat en wil niet mee. Moeder kijkt nauwelijks op of om en zeker niet naar passerende mensen. ‘Dat gaat maar net goed’ constateer ik. De meesten kunnen net op tijd uitwijken, terwijl de moeder het meisje op haar heup tilt. 

Sprayen over het hengsel van een winkelmandje
Ik zie dat mijn rij een heel eind is opgeschoten, de deur is opengegaan. Blijkbaar zit de lunchpauze erop en mag het winkelpersoneel weer aan de slag. Bijzonder, een paar maanden terug was dit normaal in de kleine dorpen, niet in een grote stad. Snel sluit ik weer aan en zie dat het nu lekker opschiet. Bijna bij de deur om naar binnen te kunnen. Druk is het nog steeds en een dame die verderop achter mij in de rij staat, zegt dat ze even gaat kijken wat er aan de hand is. Ze loopt naar voren en ziet dat de rij alweer naar voren schuift. ‘We kunnen zo naar binnen’ roept ze naar iemand verderop in de rij. Uiteindelijk sta ik vooraan en zie wat de dame voor mij doet. Sprayen over het hengsel van een winkelmandje en daarna nawrijven met een stuk papier. Ze neemt het mandje in haar hand en stapt de winkel in.

Overal staat al iemand
Nu is het mijn beurt. Ik spray op een stuk papier en wrijf daarna de hengsels van het mandje ermee af. Daarna gooi ik het papier in de vuilbak, die ernaast staat en stap naar binnen. De winkel is niet zo heel groot en vrijwel overal waar ik kijk, staat al iemand. Verder naar achteren zie ik wat meer ruimte. Ik manoevreer om mensen heen en probeer zoveel mogelijk de regels in acht te nemen. Niet omdat ik bang ben om besmet te worden, puur omdat dit voor nu wenselijk gedrag is. Ik zie een leeg gangpad, tenminste er staan geen mensen en stap vooruit. Tussen de shampoos en bodylotions. Die heb ik niet nodig, dus loop ik verder op zoek naar de olie waar ik voor kom. 

Hij heeft niet eens door dat ik er sta
Bij een schap met biologische deodorant stop ik even. ‘Zijn er nog nieuwe luchtjes van deze deo?’ Al zoekend kijk ik in het schap en zie waar ik op hoopte. Ja, er is eindelijk ook een versie voor mannen. Ik pak er een en ruik eraan. Hij ruikt lekker dus leg ik deze in mijn mandje. En weer door, nog steeds op zoek naar de gemberolie. Een jongetje van een jaar of acht springt nog net niet op mijn tenen. Hij heeft niet eens door dat ik er sta. Ik laat het zo en blijf even staan. Het jongetje draagt een groot zwart mondkapje dat het grootste deel van zijn gezicht bedekt en heeft blauwe wegwerphandschoenen aan. Hij loopt naar het schap waar de proteines voor sporters en andere voeding voor sporters zich bevinden. Uitgebreid bekijkt hij de energierepen die bovenop liggen en begint vervolgens hard om zijn moeder te roepen. Waarna hij op dezelfde luide toon iets roept en blijft roepen in een voor mij niet nader te herkennen taal. 

Met een wit mondkapje en een paar blauwe handschoenen
Door maar weer en ja, daar is het schap met oli├źn waar ik voor kom. De gemberolie is er nog en ik pak een flesje en laat deze in mijn mandje zakken. Hierna loop ik door, onderweg mensen ontwijkend, afstandhouder, richting de kassa. Daar staat een dame met een wit mondkapje en een paar blauwe handschoenen naar de voedingssupplementen te kijken, terwijl naast haar een man staat met alleen handschoenen aan. Ze draaien zich juist om en ik zie dat de vrouw sprekend op het jongetje lijkt dat ik eerder in de winkel tegenkwam. Ik stap naar achteren en laat haar en de man passeren. 

De mensen houden vandaag steeds minder rekening met elkaar
Richting kassa. Waar een dame rakelings langs mij heen gaat. Er staat net iemand af te rekenen. Met hulp van de winkeldame worden de artikelen gescand. De dame die afrekent begint een gesprekje. Dat we toch allemaal afstand moeten houden, maar dat het allemaal zo lastig is en dat de straten steeds voller worden. “Ja” zegt de winkeldame, “zeg dat, de mensen houden vandaag steeds minder rekening met elkaar. Net of het ze niet of minder uitmaakt.” Ik kijk haar aan en bedenk me dat ik al een aantal keer eerder hiermee van doen heb gehad vandaag. Ik sta nog wat te peinzen. De dame die rakelings voor mij ging, geeft met een handgebaar aan dat ik eerst mag. Ik schud nee en beduid haar dat ze eerst mag. Zij loopt naar de kassa en ik hoor niet eens haar vraag meer. Het kwartje begint bij mij te vallen.

Is er iets met de maanstand aan de hand?
‘Dat is er aan de hand maar natuurlijk. Er is iets waardoor dit gedrag wordt gestimuleerd bij mensen vandaag. Iets is er anders, is er iets met de maanstand aan de hand?’ Ik ben aan de beurt en stap naar voren. Terwijl zij scant en ik de artikelen een voor een bij de plexiglasplaat houdt, bedenk ik me dat ik zo kan nagaan wat er nu, vandaag toch aan de hand is. Ik reken af en zet het mandje terug bij de ingang. Er stapt net een Aziatisch ogende dame naar binnen, ze ziet me niet en blijft naar de man achter haar kijken en praten en hij vertelt haar in het Engels dat ze een mandje moet pakken. Ze gaan helemaal in elkaar op en ik word bijna ondersteboven gelopen. Ik stap naar achter en kan me nog net aan door het smalste stukje van het beveiligingspoortje wringen. Dan sta ik weer buiten.

Het kwartje is gevallen
Terwijl ik terugloop naar mijn fiets weet ik het weer. De maan staat in Kreeft. Dit maakt mensen zorgzaam en verzorgend naar bekenden, vrienden, partner, man, kinderen. Doordat dit op nummer een staat, kunnen ze vergeten dat er nog meer mensen zijn waar ze ook rekening mee moeten houden. Ze beschermen het bekende en vergeten of zien het onbekende over het hoofd. Ze zijn er gewoon niet mee bezig wat er buiten hun eigen kring gebeurt. Hierdoor kan het zijn dat ze anderen niet zien, opmerken of mee bezig zijn. Laat dat nou net zijn wat ik al de hele dag zie geburen, hoor of waar ik mee geconfronteerd wordt. 

Astrologisch weerbericht
Terwijl ik naar huis fiets bedenk ik me maar weer wat voor een bijzonder vak ik toch heb en vraag me af ik toch geen astrologisch weerbericht had moeten schrijven vanmorgen. Volg jij me al op Facebook? Daar kun je geregeld mijn astrologisch weerbericht lezen. Boeiend? Like dan ook direct mijn Facebookpagina.

0 thoughts on “Het effect van de maan op ons gedrag”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: