Het boek brengt mij naar mijn vader

In januari 2020 ging mijn jongste zoon het huis uit. Hij had een superleuk huis gevonden en was er zeker aan toe op eigen benen te staan. Hij was tenslotte al 25. Wij kregen er zomaar twee kamers bij en gingen aan de slag: behangen, verven, alles anders indelen. Zo kwamen we erachter dat we eigenlijk wel heel veel spullen hadden. Dus er ging een heleboel naar de kringloop en de vuilstort. Maar nu nog steeds veel spullen.

Zo sta ik voor de boekenkast. Veel boeken die nog nooit gelezen zijn, komen uit diverse erfenissen. Bijvoorbeeld van een oom die lid was van ECI (Boekenclub) en zich verplicht had gevoeld om ieder kwartaal een stapel boeken te kopen. Maar ook boeken van mijn ouders.

Er valt een briefje uit
Ik begin met boek één, nog nooit gelezen dus dat moet eerst gebeuren natuurlijk. Het kan niet zomaar weg. Het boek boeit, een spannend misdaadverhaal en ik heb het bijna uit als er een briefje uitvalt. Eerst herken ik het handschrift niet, maar als ik beter kijk, zie ik dat mijn vader het heeft geschreven. Op het briefje staan de personages uit het boek, de naam en hun rol. En waarom herken ik het handschrift niet? Het is geschreven zoals mijn vader in zijn laatste jaren was, breekbaar met een lichte vorm van Parkinson, waardoor zijn handschrift veranderde van grote, krachtige letters in een beverig, kwetsbaar handschrift.

Mijn vader
Het ontroert me en brengt me terug bij zijn laatste jaren alleen. Mijn moeder overleed in 2007, mijn vader in 2016. Jarenlang alleen en wat redde hij zich goed. Wij gingen in het weekend altijd even naar hem toe om te helpen met de schoonmaak en klusjes in huis die voor hem te zwaar waren geworden. Boodschappen deed hij nog zelf, hij vond het heerlijk om even buiten een wandeling te maken. Hij had geregeld dat er iedere week een aantal maaltijden werd bezorgd, want koken was niet zijn grootste hobby. En zo ging het jaren goed.

Ik heb hem eigenlijk die laatste jaren beter leren kennen. Een rustige, lieve, niet veeleisende man, die veel spraakzamer werd dan hoe ik hem jarenlang had meegemaakt. Mijn moeder was een redelijk dominante vrouw, die altijd het woord deed. Ik denk dat mijn vader dat wel prettig vond, maar toen hij alleen kwam te staan, moest hij wel.

Op het laatst
Op deze manier kreeg hij ook een fijne band met de bovenbuurvrouw en haar kinderen, die tekeningen voor hem maakten en hem opa noemden. Zij is ook degene geweest die merkte dat het niet goed met hem ging die vrijdag. Ze bleef altijd even voor zijn raam staan om naar hem te zwaaien en voelde aan dat hij niet in orde was. Ze ging even naar binnen en heeft de huisarts gebeld. Die verwees meteen door naar het ziekenhuis. Omdat ik aan het werk was en mijn vader vond dat ik niet gestoord kon worden, is zij met hem meegegaan naar het ziekenhuis. Zo was ik pas ’s avonds op de hoogte. Meteen spullen opgehaald en naar het ziekenhuis. Na een paar dagen werden wij gevraagd te komen voor een familiegesprek en werd ons verteld dat het helemaal niet goed was. Darmkanker in een vergevorderd stadium en niet operabel, zeker gezien zijn leeftijd, hij was 87.

Tien dagen later is hij overleden in een hospice in het bijzijn van diezelfde lieve buurvrouw. Zij heeft voor hem gezongen en het lantaarntje dat ze voor hem heeft meegenomen, staat nog altijd naast zijn foto. Ik mis hem nog steeds en zo’n briefje brengt alle emoties van toen weer naar boven.

0 thoughts on “Het boek brengt mij naar mijn vader”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: