Paniek – Van stress naar stretch en dan toch in de knoop

Maar hoe doe je dat dan, gewoon doen? Wanneer ga je doen? Hoe kies je wat je gaat doen? Bij mijn tweede ‘one-eighty’ was de eerste stap – en best decision ever – het volgen van een vierweekse yogadocentenopleiding in India in oktober 2018. Niet dat ik yogadocente wilde worden. Nope. De aanleiding was dat ik geen geschikte yogastudio vond in Breda, dus bedacht ik dat ik dan maar zelf ging wilde leren hoe yoga thuis correct en veilig uit te oefenen. En als ik dan toch bezig was, wilde ik ook meteen alles weten over de filosofie en anatomie achter yoga. De stap erna was – en is – een stuk lastiger gebleken.

Bij nader inzien, was ‘gewoon doen’ bij mijn eerste ommezwaai eind 2014 dus eigenlijk appeltje-eitje. Doel en aanpak waren helder en er was bij mijn overstap naar de horeca geen twijfel of het pad de juiste was. Met een Italiaanse vader en een gevarieerde keukenprinses als moeder, zit koken en bakken in mijn bloed. Die basis was voldoende om mij een fundamenteel zelfvertrouwen te geven wat ik bij mijn recente ommezwaai mis(te).

Zonder bestemming
Het voelt nu alsof… Tja hoe voel ik me eigenlijk? Alsof ik zweef aan een draadje, alsof ik voor een groot bos sta en de bomen wel zie, maar niet de verschillende paden die ik kan nemen. Alsof ik zwem in oneindig blauw zonder zicht om mijn koers en dus bestemming. Alles wat ik doe is nieuw en onbekend, ik mis ervaring of routine en opleiding.

Iets met coaching, stressmanagement en yoga
Zeker in het begin was mijn stressniveau zo hoog dat het op mijn maag sloeg en de zenuwen mij belemmerden, vertraagden en zelfs verlamden. Eenmaal terug in Nederland, was het contrast ietwat te groot na vier weken in een bubbel van zon, zee, strand warmte, flip flops, yoga gear, waterfles, 24/7 in de buitenlucht met je lijf bezig zijn en omgeven zijn door 25+ gelijkgestemden. Ik landde helemaal zen, opgeladen en volop inspiratie met als plan ‘iets met coaching, stressmanagement en yoga’. Die contouren bleken veel te weinig houvast te bieden en als snel zwom ik niet meer in oneindig blauw, maar zakte ik koppie onder.

Hondentrainer, zwemlerares of bloemenbinder
Want ik had dat nu allemaal wel leuk bedacht, maar als ik dan toch from scratch zou beginnen, had ik dan wel al voldoende alle opties bekeken en/of bewust afgewogen? Ik werd (en word soms nog steeds) net zo blij van het idee om hondentrainer, zwemlerares of bloemenbinder te worden. En als ik dan uiteindelijk coach word, wil ik dan een eigen praktijk? Idem als ik yogadocente word, wil ik mijn eigen studio? Ik ben geen ondernemer. Veel te onrustig. Geen optie dus. Of wil ik aan de slag bij een bureau, bedrijf of onderwijsinstelling? En hoe zorg ik dan dat de druk en het gedoe binnen organisaties mij niet opnieuw meesleuren in het ongezonde systeem waar ik zo bewust ben uitgestapt? Hoe zorg ik het komende jaar voor een basisinkomen als geen enkele vacature me meer aanspreekt? Sterker nog, ik voel alleen maar weerstand tegen ‘achter een bureau tussen vier muren’. Bovendien trekt mijn energiehuishouding het continu in tijd en aandacht schakelen maar tot op een bepaalde hoogte. Kortom: paniek.

Richting stretch-zone
Het was mijn lief die mij op een gegeven moment een figuurlijke schop onder de kont gaf, omdat ik – ik citeer – twee weken na thuiskomst tot een schim van mezelf was gereduceerd. Het was de hoogste tijd om keuzes te maken en knopen door te hakken. Geleidelijk kwam ik beweging richting de stretch-zone (die tussen stress en comfort). Ik begon opnieuw ruimte te ervaren om te ontdekken, los van de uitkomst. Het is dus helemaal oké wanneer ik uiteindelijk een andere weg insla na afronding van de eenjarige opleiding tot coach practitioner die ik begin februari startte.

Eind goed, al goed?
Nou nee, zeker niet. Mijn lichaam slaat af en toe nog steeds alarm, het ontbreekt volledig aan flow en het blijft een enorm lastige puzzel om in aanvulling op mijn (solistische) yogadocentschap en coachopleiding een passende deeltijdbaan te vinden. Het schuurt tussen het gevoel mijn vrijheid op te moeten geven en mijn behoefte aan regelmaat, afleiding en collega’s.

In mijn achterhoofd hoor ik mijn docenten in India zeggen: Trust the process, it’ll be fine!


📷 Laura Kool

4 thoughts on “Paniek – Van stress naar stretch en dan toch in de knoop”
  1. Ik moet grinniken om je pad. Soort van herkenning. He he eindelijk iemand die het ook zo doet;-) Blij dat de koers na vele jaren helder is geworden voor me.

    1. In de fase zelf kon ik ik echt niet lachen, nu inmiddels gelukkig wel. Ben benieuwd naar de herkenning in “ook zo”!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *