Game over

Ik ben de wanhoop nabij. Ik moet nu beslissen, ik pak twee plastic tassen met kleding en toiletspullen. Mijn hart breekt, ik maak een rondje door onze prachte tuin. Ik raak bewust de bomen aan en bedank de plek voor de mooie verbinding al die jaren. Ik hoor de auto aankomen; mijn man heeft net boodschappen gedaan. Hij heeft schoenen gekocht voor zijn komende vakantie op IJsland. De avond ervoor hebben we het zoveelste gesprek gevoerd. Ik vertelde hem dat ik op punt sta om te vertrekken. Het drong niet door, het is alsof hij in een andere wereld zit.

Diep verdriet
Hij ziet me staan met mijn jas aan en twee plastic tassen, mijn hond Walter zit naast me. Wanneer het tot hem doordringt dat ik ga, ontploft hij en gooit de sleutels van de auto weg. Ik zoek en vind ze uiteindelijk. Walter is van schrik naar zijn mand gerend. Ik ga alleen. Ik rijd trillend naar mijn werk, vraag onderweg bescherming om veilig aan te komen. Eenmaal aangekomen leg ik mijn hoofd op het stuur en huil. Mijn leven lijkt voorbij, mijn kinderen zijn groot. Ik heb gefaald.

Eenzaam
Er volgt een heel proces, mijn vermoeidheid komt eruit. Ik kan niet meer helder denken. Aan mijn tranen komt geen einde. Gelukkig komt mijn hond een week later bij mij. Samen met hem loop ik door de bossen zonder doel. Ik moet in beweging blijven. Urenlang loopt hij aan mijn zijde en duwt zijn zachte snuit tegen mijn hand, alsof hij zeggen wil: je bent niet alleen. Ik voel mij zo eenzaam; wat is nu nog de zin van mijn bestaan?

Moe
Ik ben moe van het leven. Mijn man is depressief, al heel veel jaren. Voor mijn gevoel heb ik alles gedaan om hem een beter gevoel over het leven te geven. Ik ben taken gaan overnemen. Het sloop erin, ik ontzag hem steeds meer. Voorbijgaand aan mijn eigen behoeften en vermoeidheid. Toch voel ik me schuldig, twijfel ik aan mezelf. Waar heb ik het gemist?

Ongeloof
Er zijn veel mensen die met ongeloof reageren wanneer ze horen dat wij uit elkaar gaan. ‘Jullie zijn zo’n leuk stel. Jullie wonen in een prachtig huis en hebben mooie vakanties.’ Wat er achter de deur van mijn hart afspeelt zien weinigen. We leven van vakantie tot vakantie; wanneer er weinig druk is van werk of andere dingen die er moeten gebeuren, knapt hij op. Hij voelt zich dan beter en bij mij komt er weer hoop. Eenmaal thuis aangekomen gaat het weer snel bergafwaarts.

Blijven ontwikkelen
Ik richt mij steeds meer op mijn werk. Hier ligt mijn hart, ik blijf me ontwikkelen, zoek altijd de diepe lagen van het bewustzijn op. Hierin weet ik dat ik moet beslissen, dat het zo niet langer kan. Ik heb mijn eigen pad te bewandelen, wil me niet laten tegenhouden. Ik laat mijn hoofd het overnemen. Kan zo veel redenen bedenken om vooral maar niet te gaan. 

De dood als boodschapper
Na onze wintersportvakantie in Zweden met het hele gezin overlijdt tante Corrie. Ze is als een moeder voor me geweest, nu al jaren dementerend. Ik zorg met liefde voor haar. We staan met elkaar hand in hand rondom haar bed terwijl de laatste ademtocht door haar lijf gaat. Dit doet me nog extra beseffen dat het leven eindig is. In juni van datzelfde jaar overlijdt mijn zus Tineke, ze is één jaar ouder dan ik. Haar dromen heeft ze nooit waar kunnen maken. Dit heeft mij geholpen om een keuze te maken. Hun dood heeft mij veel verdriet gedaan. De allerbelangrijkste boodschap is dat ik mijn leven nu verder op moet pakken.

Rouwverwerking
Afscheid nemen doet pijn. Voor altijd afscheid nemen van iemand die 28 jaar je levenspartner is geweest doet heel veel pijn. Het lijkt zo makkelijk gezegd: ‘ik ga scheiden’. Iedereen die dit ooit heeft meegemaakt weet dat hier heel veel aan vooraf gaat.
Mijn scheiding ging niet plotseling, het had een lange voorgeschiedenis. Door mijn eigen jeugd, zonder vader en moeder die voor mij konden zorgen, had ik me voorgenomen dat mijn kinderen zouden opgroeien met een vader en een moeder. Dit zit heel diepgeworteld in mijn systeem. Dit is een reactie vanuit mijn eigen gemis, het heeft niets met kinderen te maken. Ik heb hard aan mijzelf gewerkt en veel bewustwording gekregen door mijn ervaringen. Nu is het tijd om ook deze reactie los te laten.

Scheiden doe je niet ineens, maar af en toe een beetje. Wanneer dit proces al zo veel jaar speelt, is het goed om in het moment te kijken waar je staat binnen je relatie.

Geen schuld
Mijn ex-man heeft inmiddels ook weer een eigen leven opgebouwd. Hij heeft zijn geluk gevonden bij een andere vrouw. Zijn proces hierin ging snel, een kwestie van enkele weken. Dat heb ik moeilijk gevonden, maar dit is zijn weg. Voor mij is het de kunst van het loslaten. Op een bepaalde manier zal ik altijd van hem houden. Hij is de vader van mijn twee mooie jongens, het mooiste cadeau van mijn leven.

Een nieuwe relatie
Na twee jaar ontmoet ik een andere man. Met hem ben ik ook weer getrouwd, mijn beide zoons zijn mijn getuigen. Iets wat ik een aantal jaren terug nooit heb kunnen bedenken. In de loop van de tijd heelt de wond en heb ik de zin van mijn leven weer volledig opgepakt. Ik krijg de steun van mijn man die ik nodig heb. 

Wanneer je een deur dichtdoet gaat er weer een andere deur open. Ik ben blij dat ik de stap heb gezet. Het gaat niet vanzelf, er gaat heel veel aan vooraf. Maar uiteindelijk heeft ook deze stap mij weer dichterbij mezelf gebracht. Dankbaar kijk ik terug op mijn geschiedenis.

Inmiddels ben ik zeven jaar getrouwd, deze ervaring kan ik nu delen. Het is min of meer gerijpt in de tijd.

Begeleiding
In mijn praktijk begeleid ik jong en oud die te maken krijgen met verschillende vormen van verlies. Je bent welkom om contact met me op te nemen wanneer het bovenstaande je raakt. Op mijn website lees je meer over mijn manier van werken en mijn leven: www.anna-smit.nl

6 thoughts on “Game over”
  1. Ja Susan, Walter mijn trouwe metgezel heeft me er doorheen gesleept. Door zijn warmte kon ik verbinding houden met mijzelf. Mijn jongens hebben ook veel voor me gedaan. In processen van rouw heb ik mensen en dieren nodig om weer een stuk zin in het leven te krijgen

    .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: