Een rijker kind met schuldgevoel retour

Na meerdere sollicitatiegesprekken, met een flitsend CV en een PowerPoint-presentatie, was de kogel door de kerk. Mijn 16-jarige dochter Ophélie mocht, vanuit het St. Nicolaaslyceum, tien dagen mee met Edukans op project naar Ethiopië. Wat een bijzonder avontuur. Wat een eer!

Trainingsweekend
Snel daarna werd het eerste trainingsweekend door Edukans gepland. Enigszins zenuwachtig ging Ophélie naar Zeist. Eigenlijk moest ze bekennen dat ze geen zin had. Allemaal nog onbekende mensen in een groepsaccomodatie in de regen in het bos. Het zag er ook niet echt aantrekkelijk uit toen we kwamen aanrijden, dat moest ik toegeven. Door de modder naar binnen, snel alles installeren op het gekozen stapelbed, moeders wegsturen en kennismaken met de medereisgenoten. Spannend!

Afrikaanse danssessie in Zeist
Tijdens het ophalen vielen we midden in een Afrikaanse danssessie en had iedereen een blos op de wangen van de geleverde fysieke inspanning. Vol enthousiasme werd ik gespot en ontvangen door mijn dochter. Ze wilde niet meer naar huis! Het weekend was zo leuk geweest en de groep was zo geweldig, ze miste ze nu al, dit terwijl we het terrein nog niet af waren gereden. 

Een hart voor het goede doel
Hun groeps-app liep direct vol met enthousiaste berichten, foto’s en suggesties voor een groepstrui en direct werd er afgesproken voor een volgende ontmoeting. Wat hadden ze er een zin in! Je merkte dat deze groep een directe klik had met elkaar, voornamelijk ontstaan door gelijkgestemdheid. Allemaal soortgelijke ambities, soortgelijke doelen, een avontuurlijke instelling en allemaal een hart voor het goede doel ‘Onderwijs, de kans van je leven!’ 

Geen mobiele telefoon
De lange lijst met alles wat meegenomen en nog geregeld moest worden werd snel duidelijk, zoals inentingen, malariapillen, lange rokken en een klamboe. Maar ook wat vooral niet mocht, zoals je mobiele telefoon meenemen, make-up opdoen en kleding met zichtbare merkjes dragen. Al snel begreep ik ook waarom de inentingen voor eigen rekening waren. Dat zijn namelijk dure spuitjes bij de GGD! Maar goed, alles voor de gezondheid en veiligheid van je kind. We gingen druk aan de slag met de checklist.

Klaar om naar Ethiopië te gaan
Daar stond ze dan, bepakt en bezakt om 5:30 uur op Schiphol bij Meetingpoint, klaar om naar Ethiopië te gaan. Nog een laatste Instagrampost alvorens de telefoon in te leveren, een laatste groepsfoto in Nederland, een laatste knuffel en daar ging ze… op naar Addis Abeba! De ouders moesten bij Meetingpoint achterblijven. Pas over elf dagen zouden we haar weer zien. 

Hoe ging het met mijn meisje?
Via de actiepagina van Ophélie konden we dagelijks updates lezen. Soms, als we geluk hadden, was er ook een foto van haar bij. Dan was het feest in mijn hart! De verhalen waren indrukwekkend en je kon lezen hoe emotioneel en bijzonder dit voor hen was. Verhalen over het bezoek aan de orthodoxe kerk, het huis van de buddy, de school en de lokale markten in Jimma waren mooi om te lezen. Hoe het echt met mijn meisje ging, wist ik niet. Had zij ook diarree? Dronk ze de koffie bij de vele koffieceremonies? Gebruikte ze de klamboe goed? Ik moest het allemaal loslaten en geduldig wachten op haar thuiskomst. 

Vertraging
Eindelijk was het zaterdagavond. Ze zou de volgende ochtend terugkeren op Schiphol. Fijn! Helaas bracht een nieuwe update roet in het eten. Ze hadden veertien uur vertraging! Wat duurde die extra uren lang en wat jammer dat door het late tijdstip haar vriendinnen, die haar zo gemist hadden, niet mee konden voor onthaal. Snel voor sluitingstijd op Schiphol een grote ballon gekocht en een spandoek uit de automaat laten maken.

Ze was er weer!
Daar stonden we, wachtend bij de aankomsthal. Na ruim een uur wachten konden we elkaar eindelijk huilend in de armen sluiten. Ze was er weer! Vol adrenaline, met enorme honger, verdrietig om de groep achter te laten en met niet al te fris ruikende kleding ging ze met ons mee. 

En… hoe was het?
Hoe was Ethiopië? Wat heb je allemaal meegemaakt? Was je buddy leuk? We stookten allemaal vragen op haar af, want we waren zo nieuwsgierig. Overspoeld door onze vragen gaf ze al snel aan dat ze niet wist hoe ze het allemaal moest uitleggen. Het was teveel. We moesten haar dagboek maar lezen, daar stond alles in. Met wat luchtigere en gesloten vragen probeerden we onze nieuwsgierigheid in te houden. Het weer ontvangen van haar mobiele telefoon bracht nog meer onrust. Zoveel app-jes, telefoontjes en gemiste berichten op social media. De eerste nacht viel ze als een blok in haar reiskleding in slaap. 

Het was niet persé ‘leuk’!
Ophélie moest en zou de volgende dag naar school. Even rusten was er niet bij, ondanks dat we pas na middernacht thuis waren gekomen. Ze was stellig, dus liet ik haar maar gaan. In de war kwam ze begin van de avond thuis. “Iedereen vroeg of het ‘leuk’ was?! Nee, het was niet persé ‘leuk’! Het was vooral verdrietig, intens, moeilijk, bijzonder en niet uit te leggen.” Teleurgesteld dat vriendinnen afhaakten als ze het probeerde uit te leggen. Teleurgesteld dat ze allemaal het idee hadden dat ze ‘leuk’ op vakantie was geweest.

Schuldgevoelens
Pas later begreep ik waarom ze vond dat ze naar school moest gaan. Haar buddy streed al jaren met haar ouders om naar school te mogen, wetende dat ze ook met diploma straks gewoon thuis moest blijven werken in de toekomst, als huisvrouw. “Hoe kan ik me dan ziekmelden, terwijl zij zo graag naar school wil?!” Wat voelde Ophélie zich schuldig. Schuldig dat ze haar buddy en alle kinderen had moeten achterlaten in Jimma. Schuldig dat zij in een dicht huis woont in plaats van een open huisje van klei en met de trein naar school gaat in plaats van uren lopen. Schuldig dat zij met warm water kan douchen en haar buddy niet eens een douche heeft. Gebukt onder schuldgevoelens zie ik haar worstelen. Wat heeft ze allemaal gezien? Wat heeft dit allemaal met haar gedaan?  

Een rugzak vol ervaringen
Met de dagen die verstrijken en het lezen van haar dagboek begin ik langzaam de impact op mijn dochter te zien. Ze omschrijft de extreme armoede, de indrukwekkende kerkdienst, de moeilijke communicatie, kinderen die geslagen werden en klaslokalen met wel 70 kinderen tegelijk. Dit alles probeert ze een plekje te geven in haar hoofd en haar hart. Ze probeert weer te acclimatiseren in haar eigen leventje met een rugzak vol ervaringen over kinderen en onderwijs in Ethiopië. Ze probeert te omvatten dat zij en haar buddy er niets aan kunnen doen waar ze geboren zijn. Het heeft tijd nodig.

Een rijker kind
Ze zal nooit alles met ons kunnen delen, omdat wij nooit volledig kunnen begrijpen en invoelen wat ze allemaal heeft meegemaakt. Gelukkig hebben ze elkaar, de Edukans groep, en praten ze veel met elkaar. Ondanks het grote schuldgevoel is ze als een rijker kind retour gekomen uit Ethiopië, ook dat zie ik in haar ogen! Mijn lieve, ambitieuze en wijze dochter. Ze heeft nu al zoveel goeds gedaan.  

3 thoughts on “Een rijker kind met schuldgevoel retour”
  1. Mooi Angelique, mooie titel en zo waar. Soms maken onze kinderen dingen mee die een plekje moeten krijgen. Dan kunnen we alleen maar meelopen en erbij zijn.

  2. Dat ben je vast maar met recht is jouw dochter om trots op te zijn.
    Alles wat we hier normaal vinden, en sommigen nu om “vechten” in de winkels 😔 is daar van dag tot dag overleven. Ooit zulken haar vriendinnen haar begrijpen.
    Chapeau voor jouw meisje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: