Een onverwacht spannende wandeling

Ik hoor mijn telefoon. Waar heb ik dat ding nu weer gelaten? Ik vind hem in de keuken en neem op. “Hallo, met Marian. Ik heb je adres van Hans gekregen en wil graag een afspraak maken voor een wandeling.” Yes, een nieuwe klant! Altijd fijn, hoe meer mensen ik kan helpen hoe beter… Ik vraag Marian wat de reden is van haar verzoek en vertel haar wat de wandeling inhoudt. We maken een afspraak voor over een paar weken.  

“Wat doen we als het regent?” vraagt ze. “Dan doen we regenkleding aan en gaat de wandeling gewoon door” zeg ik haar lachend. “Oh” hoor ik haar aarzelend zeggen, “ik heb echt een bloedhekel aan regen.” Ik beloof haar dat als het met bakken uit de hemel komt, we een andere afspraak zullen maken. 

Veel zwarte schermen
Op de dag van onze afspraak rijd ik naar het Kralingse Bos. De lucht ziet er behoorlijk dreigend uit. Dat belooft niet veel goeds…. Ik parkeer mijn auto, stap uit en kijk om me heen. Ik weet niet wat ik zie: op het veld langs het bos waar ik altijd mijn wandeling begin, staan heel veel zwarte schermen. Het ziet eruit alsof we het bos helemaal niet in kunnen vanaf die kant. Het blijkt dat er heel hard gewerkt wordt aan de voorbereidingen van het CHIO (groot paardensportevenement) en dat het halve bos niet bereikbaar is. Lekker is dat!

Dit wordt één grote teleurstelling
Na een paar minuten komt er een leuke vrouw met knalrode lippen op me af. “Ben jij Ellen?” vraagt ze. Ja, dat klopt, dat ben ik. We gaan eerst een kop koffie drinken om kennis te maken. Ze vertelt dat haar moeder al een paar jaar aan het dementeren is en dat ze niet over haar kan praten zonder te huilen. Ook nu springen de tranen in haar ogen. Verder vertelt ze dat ze manager is in een groot bedrijf en dat ze wel 12 teams onder zich heeft. ‘Oh, mijn hemel’ denk ik ‘ik kan waarschijnlijk meer van haar leren dan zij van mij.’ Mijn gedachten gaan met me op de loop en ik ben echt bang dat deze wandeling één grote teleurstelling voor haar gaat worden. 

Ik reken de koffie af en we lopen naar buiten. Het begint meteen te regenen….

Regen en eikenprocessierupsen
We besluiten om toch maar langs de schermen te lopen om zo bij het startpunt van de wandeling uit te komen. Daarvoor moeten we onder grote eikenbomen door lopen. “Uhm, zag ik nou aan het begin van het bos een bord met een waarschuwing voor de eikenprocessierups?” vraagt ze. ‘Oh ja, dat kan er ook nog wel’ bij schiet er door mijn hoofd. “Ja, dat klopt” zeg ik, “maar ik heb begrepen dat het ergste al achter de rug is en we hebben allebei een capuchon op, dus ik denk dat het wel kan.”

Verkeerde pad
Volkomen in beslag genomen door de processierups, de regen en de zwarte schermen, loop ik per ongeluk het verkeerde pad in. De wandeling die we lopen is speciaal uitgezet langs een aantal omgevallen boomstammen, bankjes en nog wat van dat soort zaken. Nu mis ik de boomstam waar ik altijd een oefening doe. Help, wat nu?? Ik vind het een beetje suf om te zeggen dat we verkeerd lopen, dus besluit ik een andere route te nemen en dan maar te zien waar we uitkomen. In eerste instantie word ik overvallen door lichte paniek, want wat zal er nog meer fout gaan het komende uur? Ik laat dat gevoel er even zijn en uiteindelijk word ik rustig en besluit maar te accepteren dat het is zoals het is.

Geen Netflix meer
We wandelen en praten, we doen nergens een oefening – dat voelt op een of andere manier niet goed – en gaan een paar keer rustig op een bankje zitten. Ze vertelt over haar moeder, haar broers en zussen. Over haar relatie met familie en vrienden. Maar ook komt ze er plotseling achter dat ze eigenlijk nooit meer in het bos wandelt en dat ze nu ervaart hoe heerlijk dat is. Af en toe staan we stil en kijken we om ons heen. “Onbegrijpelijk dat ik dit nooit meer doe” zegt ze. “De laatste tijd heb ik de neiging maar op de bank te gaan zitten Netflixen. Dit is echt veel beter voor me, dat voel ik nu weer heel goed.”

Stemmen in mijn hoofd
We komen weer bij het beginpunt aan en nemen afscheid. “Bedankt voor de inzichten” zegt ze. “Graag gedaan” zeg ik, maar in mijn hoofd zit toch een stemmetje dat zegt ‘ze zal het wel niks gevonden hebben; het regende, de wandeling klopte niet, we hebben geen oefeningen gedaan, misschien krijgt ze toch uitslag van die stomme processierups…’

De stoute schoenen aan
Dat stemmetje wordt zo luid, dat ik in eerste instantie niet eens een factuur durf te sturen. Na een week trek ik de stoute schoenen aan, stuur haar mijn factuur en vraag hoe het haar de afgelopen week is vergaan. Al heel snel krijg ik een mailtje terug met de mededeling dat ze het heel fijn heeft gevonden, dat ze zich weer bewust is van het feit dat wandelen haar zo goed doet én dat ze niet meer hoeft te huilen als ze over haar moeder praat. Ik ben zo ongelofelijk blij voor haar. 

NIVEA (niet invullen voor een ander)
Zelf kom ik er weer eens achter dat ‘practice what you preach’ zó waar is.  Ik zeg altijd tegen mijn klanten dat ze vooral niet moeten invullen voor wat een ander denkt en dat ze op zichzelf mogen vertrouwen. Ik weet dat ik goed ben in wat ik doe en toch laat ik me dus nog weleens door omstandigheden in de war brengen. Goede leer voor de volgende keer.

Wil jij ook eens meemaken wat voor mooie inzichten een wandeling in de natuur jou geeft? Neem dan contact met mij op via info@ellenvanleenen.nl of kijk op mijn website www.ellenvanleenen.nl wat ik je nog meer kan bieden.

4 thoughts on “Een onverwacht spannende wandeling”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: