Een hernieuwde eerste keer

Er zijn heel veel eerste keren geweest dit jaar. Met name eerste keren die ik best had kunnen missen. Zo zat ik voor de eerste keer van mijn leven in de bus met een mondkapje op. Waarna al snel de eerste keer in de trein met een mondkapje op volgde. Zo kan ik nog talloze eerste keren opnoemen waarvan er heel veel direct of indirect met de huidige coronatijd van doen hebben.

Nieuwe belevenissen
Het grootste deel van het jaar zit erop en binnenkort verschuift de klok weer terug. De wintertijd breekt dan alweer aan. Een tijd om terug te kijken naar wat er allemaal is gebeurd het afgelopen jaar. Vaak bedenk ik wat er allemaal nieuw was, wat ik voor de eerste keer deed en was ik heb geleerd. Het is net een reis terug in de tijd die ik dan maak waarbij ik stop bij de voor mij relevante haltes tot begin van het jaar.

Bijzondere eerste keren
Veel van die eerste keren vonden ook in het ziekenhuis plaats waar ik werk, naast mijn praktijk. De eerste keer een wachtrij buiten op de stoep om medicijnen op te halen was iets wat ik nog nooit eerder had meegemaakt. Met de nadruk op buiten wachten tot het via de buizenpost beschikbaar is, waarna de desbetreffende persoon via ons oproepsysteem wordt geroepen om de medicatie op te halen.

De eerste keer dat een coronapatiënt volgens de nieuwe procedure via de sluis binnenkwam met de ambulance. Personeel in witte pakken, deurdienst, maar ook lege nachten waarin er niets gebeurde. Wachten en waken hoort er dan bij, net als het checken van de telefooncentrale of deze nog werkt, omdat er al een uur niemand gebeld heeft. Wat vrij uniek is en daarin ook een eerste keer was.

Opnieuw uitproberen van yoga
Eind maart begon ik voor de eerste keer dit jaar weer met yoga. Onrust probeerde zich in mijn lijf te nestelen. Hardlopen ging niet zo lekker als eerder en de crossfit box, waar ik lid van ben, had noodgedwongen hun deur tijdelijk moeten sluiten. Ik had behoefte aan iets meer om tot rust te komen en hierbij niet stil te hoeven zitten of liggen. Als ik daar behoefte aan heb, doe ik vaak een zelfhypnose of meditatiesessie. Maar dat was het niet. De lichamelijke voldoening bleef uit. Uiteindelijk besloot ik daarom weer eens yoga uit te proberen. Gewoon een kort lesje via YouTube om me uit te dagen en zelf geen oefeningen te hoeven bedenken. Volgen wat er gezegd wordt door een yogaleraar, zodat ik de denkknop niet aan hoef te zetten. 

Thuissporten
Yoga is een oude liefde van mij. Ik heb een jaar of tien lessen gevolgd en eigenlijk was ik vergeten hoeveel ik had en heb aan yoga. Na het breken van mijn arm is het een hele goede manier van bewegen gebleken voor mij. Trouwens dat was in eerste instantie ook de reden om yoga te gaan beoefenen, zodat mijn arm sterk en krachtig bleef, niet verstarde en ik op het gebied van bewegen het maximale eruit haal. Alleen, nadat ik crossfit ontdekte, een jaar of 4 geleden, verdween yoga steeds meer naar de achtergrond. In maart van dit jaar begon het thuissporten waarbij ik me lekker kon uitleven aan het einde van de dag. Nog zo’n eerste keer. Alleen aan het begin van de dag was dat niet waar ik behoefte aan had.

Yoga tegen lichamelijke onrust
Zo is yoga weer ergens boven komen drijven. De behoefte om te bewegen op een bepaalde manier die minder intensief is dan crossfit, terwijl je wel lekker bezig bent en zo energie opdoet voor de rest van de dag, is iets wat ik sinds eind maart met me meeneem de dag in. Elke dag maak ik de keuze om een kwartier op de mat te staan en te rekken en te strekken. Hierdoor begin ik rustig aan mijn dag. De focus houdt me scherp en zorgt ervoor dat ik doe wat ik voor ogen heb. Het brengt me waar ik heen wil en zorgt ervoor dat ik iets van mezelf heb herontdekt wat naast zelfhypnose en meditatie een verrijking is in mijn leven. Ik laat me minder afleiden en volg meer mijn eigen pad.

Heb jij iets herontdekt dit jaar?

1 thought on “Een hernieuwde eerste keer”
  1. Mooi Natasia, en heel herkenbaar ook.
    Corona is een rare tijd voor heel veel mensen. Ook voor mij op mijn werk met demete ouderen voor het eerst zorg leveren met mondkap op ter voorkoming van iets en ter bescherming van iets is heel raar. Een kus met mondkap op voor het slapen gaan is heel vreemd. Maar die knuffel is zo een tweede natuur van jezelf bij het zorgen dat je vergeet dat je de mondkap op hebt..en dan is het oeps… Het blijft moeilijk en onwennig en het nieuwe normaal zal voor mij nooit normaal zijn.
    Dag Natasia.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: