Een beslissing over leven en dood

Hé, ze loopt naar de keuken, misschien heeft ze wel iets lekkers voor me. Ik ga even kijken, maar opstaan en lopen valt niet mee, ik val soms bijna om. Hè bah, van dat eten word ik misselijk. Als ik nu mijn ‘wat maak je me nou-blik’ geef, dan krijg ik wel iets lekkers. Hé, het werkt!

Doe mij maar aflikvlees
Bah, dat is het ook niet, maar ik heb honger. Zal ik nog zo’n blik geven? Oh, de brokjes ruiken wel een beetje lekker en ik drink wat, dat vult ook. Ah, ze geeft nog wat anders, wat lief. De saus is lekker, het vlees niet, dan maar lekker aflikken. Ze moppert wel dat het geen aflikvlees is, maar eten lukt echt niet. Nu wil ik me lekker wassen op mijn favoriete stoel. Maar waarom val ik daarbij om? Waarom is alles opeens zo moeilijk?

Het leven is niet echt leuk meer zo
Ik weet natuurlijk helemaal niet of mijn kater Mikki zo denkt, maar ik stel het me zo voor. Al jaren mankeert hij het een en ander en is van een schrokop een kieskeurige en moeizame eter geworden. Met de kerst stopte hij er helemaal mee. Omdat ik weet dat een kat geen 24 uur zonder eten kan en ik met hem naar onze eigen dierenkliniek wilde, voed ik hem met een spuitje met verdund voedsel. Gelukkig laat Mik veel toe.

Opgekrabbeld
De dierenarts schrikt enorm omdat hij nog maar 3,4 kilo weegt en is uitgedroogd. Met een spuit tegen de misselijkheid, een pil om zijn eetlust te stimuleren en een zak vocht komt hij er aardig bovenop. Hij zit weer in de vensterbank, gaat naar buiten en komt weer op schoot. Toch zie ik dat het hem niet lekker zit. Hij wast zich nauwelijks meer, miauwt ook nog amper. Zit maar wat voor zich uit te staren. Op het meeste eten dat ik aanbied, krijg ik ‘de blik’.

Wanneer is het klaar?
Opeens is het weer klaar met eten. Hij krijgt nog een prik tegen de misselijkheid. De dierenarts zegt voorzichtig dat hij toch wel erg ziek is, nooit meer beter wordt en de vraag is: hoever gaan we? Hoe vaak doen we dit nog? Deze beslissing nemen over leven en dood valt me zo ontzettend moeilijk, de tranen blijven stromen. In overleg met mijn kinderen nemen we een besluit om hem te laten gaan, voor hij helemaal instort. Het telefoontje om het tijdstip af te spreken breekt me volledig op. Ik laat mijn verdriet toe. Daarna neemt mijn praktische kant het over en regel ik het wegbrengen naar het crematorium. Ruim 16 jaar was hij bij ons, ik wil tot het laatste moment voor hem kunnen zorgen.

Toch weer een opleving
Na het besluit leeft Mikki op. Hij gaat eten, zich wassen, rondlopen. De twijfel slaat toe; doe ik er wel goed aan? Toch gaan we naar de dierenkliniek. Mijn zoon neemt thuis afscheid, mijn dochter gaat mee. Martijn, de assistent van de kliniek, zegt dat hij dit vaker ziet en legt uit dat het een gerechtvaardigd besluit is. Beter nu om verder lijden te voorkomen. Mik loopt ondertussen lekker rond, springt op de behandeltafel en er weer vanaf, wil op schoot. Het voelt zo dubbel.

Bij mij op schoot
Martijn legt Mikki, na de eerste prik die hem onder narcose brengt, bij me op schoot en langzaam valt hij in slaap terwijl we hem allebei aaien. Na verloop van tijd ademt hij nog heel rustig. Na de tweede prik neem ik hem weer op schoot, heel voorzichtig, want hij is zo slap, en langzaam glijdt het leven uit hem weg. Ik voel hoe hij onder mijn handen al koeler aanvoelt en dat zijn altijd zo lekkere warme pootjes niet meer zo warm zijn. Mijn dochter en ik beleven het samen en laten ons verdriet de vrije loop.

Doodse stilte
Buiten vinden mijn dochter en ik troost in elkaars armen, we willen allebei niet weg. De reismand met Mikki erin staat net als altijd naast me op de stoel, maar dit keer geen angstig miauwen omdat hij niet van autorijden houdt, maar alleen doodse stilte. Bij het dierencrematorium leg ik hem in het mandje, het is het allerlaatste wat ik voor hem kan doen. Na het papierwerk neem ik afscheid door hem nog te knuffelen en te aaien. Ik wil niet weg, want dan is het definitief, maar ja. In de auto hangt dezelfde doodse stilte en ook in huis. Het is alsof de ziel eruit is. Terwijl ik hem nog overal zie en hoor.

Dag Mikki, dag lieve vriend van me. Ik dankbaar dat je bij ons was.

4 thoughts on “Een beslissing over leven en dood”
    1. Dank je wel, Susan, ik zie het ook zo, al was dat niet meteen. Op de dag zelf overheerste het schuldgevoel: wat als we er te snel voor kiezen? De dierenarts heeft dat gelukkig kunnen weerleggen. Kreeg er zelfs nog een kaartje van ze over. Heel attent.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

%d bloggers liken dit: