Dementie – Een wereld van verwarring en verdriet

Vanuit Zaltbommel rijd ik naar Leiden. Mijn gedachten dwalen af.’Hoe zou het met haar zijn vandaag? Helder? Dan kan ik een gesprekje met haar voeren. Is ze moe? Dan is ze erg vergeetachtig.’ Op de achterbank staat de tas met boodschappen. Vandaag gevuld met rode paprika, boontjes, kip, rijst en andere ingrediënten. Én wat lekkers. Daar houdt ze van.

Elke zaterdag of zondag ga ik voor haar koken. Mijn broer en twee zussen wisselen af op de andere dagen van de week. Mama kan zelf niet meer koken. De magnetron begrijpt ze niet meer, dus een instantie inschakelen om eten te brengen is niet aan de orde.

Net haar moeder
Ik rijd de straat in en parkeer de auto bij haar appartement. De verpleegkundige trekt net de voordeur dicht. ‘Ze is dus gewassen en aangekleed’ denk ik. Ze staat niet voor het raam vandaag, de gordijnen zijn nog half dicht. Ik pak de boodschappentas, sluit de portieren en loop langs haar balkon. Ze woont op de eerste etage aan de Zijl. “Joehoe joehoe” roep ik. Misschien ziet ze mij.

Bij de buitendeur gekomen gaat de zoemer. Dus toch. Ik duw de deur te laat open en bel nog een keer aan. Door het microfoontje roep ik: “Nog een keer mam, langer op het knopje drukken.” Ja hoor deze keer kan ik naar binnen.

Op de galerij gekomen staat ze al bij de deur te zwaaien. Zo is ze net haar moeder, mijn oma. Die zwaaide ook altijd met een ‘lange arm’.

Bakkie thee
“Ben je daar? Wat leuk!” Ze pakt me vast en geeft een knuffel. “Wat heb je daar allemaal bij je in die tas?”
“Eten mam, ik ga straks lekker voor je koken.”
“Voor mij? Dat hoeft toch niet joh.” Ondertussen doe ik mijn jas uit, loop naar de keuken en zet alles op het aanrecht. Aandachtig bekijkt ze de spullen. “O eh…ja eh..een eh…”
“Paprika!”
“Tja, paprika.”

“Wil je thee kind?” Lekker.
‘Ping’ het water is klaar. Ze kijkt en zet het apparaat nog een keer aan. Ik pak de glazen en haar lievelingsthee, lemon-gember van Clipper. ‘Ping’ “Klaar mam, schenk jij het water in de glazen?” Ik mik het theezakje erbij.
“Ik heb wat lekkers, pak jij even een schaaltje?” Ze kijkt in de vriezer. “In de kast denk ik mama.”
Samen dragen we alles naar binnen en gaan zitten aan de eettafel in het zonnetje. Dat vindt ze heerlijk.

Vogelspin
“Kijk die vogel daar, met een soort jas eromheen. ’s Avonds zie ik allemaal zwarte stipjes. Die heeft hij nog niet opgegeten.” Ik kijk, het is een dikke kruisspin in zijn web. Hij heeft inderdaad allemaal kleine vliegjes gevangen. 
Zo keuvelen we verder met vreemde ‘uitstapjes’. Klein wit wijntje met chocolade en kruidnootjes. Rode blosjes op haar wangen.

Kokkerellen
Samen eten klaarmaken. Boontjes schoonmaken, ze liggen keurig in het gareel in het vergiet. Dan knakken. Dat gaat heel goed. Ananas in stukjes snijden. “Afblijven mama, anders hebben we niets bij het eten.”
“Lekker hè?” Ze kijkt me guitig aan.
Ze dekt de tafel voor ons en ik schep in de keuken voor ons op. Bedachtzaam en langzaam kiest ze voorzichtig uit wat ze aan haar vork wil prikken. “Die boontjes had je langer moeten koken.” Ze heeft gelijk, maar ik vind ze wel goed zo.

Chocolaatje toe. Ze glundert. Lekker. Samen doen we de afwas. Ik zet tussendoor alles weg, anders moeten mijn broer en zussen zo zoeken de komende week. Er kunnen zo maar dingen in de broodtrommel verdwijnen of op andere vreemde plekken. Zoals sokken en ondergoed in de keukenkastjes.

En dan is het klaar
Als alles klaar is, komt de vermoeidheid. Ze dut in. Het is ondertussen tijd om huiswaarts te gaan. “Ga je weer? Word je opgehaald of ben je op de fiets?”
Na hevig uitgezwaaid te worden met die ‘lange arm’ rijd ik weer terug naar Zaltbommel.

Lastige gevoelens
Weer dwalen mijn gedachten af. Naar de aai over mijn wang en de ‘I love you very much’ in mijn oor. Ik voel de tranen branden en mijn hoofd vult zich met watten. Wat heb ik toch een ingewikkelde relatie met haar. Wat zal het komende jaar brengen? Een moeilijke tijd voor ons allen, dat is zeker.

Ik zet mijn richtingaanwijzer uit. Even naar het tuincentrum om mijn gedachten te verzetten.

Aanraking bij dementie
Bij dementie van je geliefde of naaste verdwijnt langzaam het denkvermogen. De gevoeligheid neemt toe, zoals voor aanraking, stem, sfeer, licht enzovoort. Het lichaam herinnert de aanraking en dit kan een gevoel van geluk brengen. Later verdwijnt steeds meer het bewust-zijn van het lichaam. Meer teruggetrokken, geen contact meer met de omgeving. Door streling, massage en aanraking ervaart je geliefde zijn grens. Dit is zo’n mooi geschenk om te geven. Probeer het eens voorzichtig. 

De kunst van de aanraking
Ik kan me voorstellen dat je graag wilt beginnen met massage/aanraking, maar niet weet waar je moet beginnen en hoe. De kunst van de aanraking kan ik je leren en welke mooie natuurlijke oliën passen in de levensfase van je geliefde/naaste. Wil je graag meer weten? Neem gerust contact met mij op: https://praktijk-gaia.nl/contact/

8 thoughts on “Dementie – Een wereld van verwarring en verdriet”
      1. Dank je wel voor al de reacties. Fijn te lezen. Ik denk dat velen van ons in de mantelzorg worden getrokken. Ineens is het daar en je zoekt naar je mogelijkheden van invulling.

  1. Zo herkenbaar lieve Margaret. Ik heb heel veel jaren als mantelzorger gewerkt voor mijn verschillende pleegmoeders. Zwaar en verrijkend tegelijkertijd. Sterkte met je moeder, ik hoop dat jullie nog lang kunnen genieten van elkaar. Dat het acceptabel blijft voor beiden. En dit is een heel breed en moeilijk begrip.

  2. Ben mantelzorger voor mijn dementerende moeder en ook voor m’n vader. Het is echt een rot ziekte dementie en dan druk ik me nog zacht uit. Bij iedereen verloopt de ziekte anders. Bepaalde dingen zijn herkenbaar. Veel sterkte en geniet nog van de mooie momenten samen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: