De vrouwen van Wanhatti

In november 2009 vertrok ik voor de derde keer naar Suriname, dit keer samen met mijn Surinaamse vriendin en een vriendin die edelsmid is. Met een bijzonder doel; we gingen naar een dorp in het binnenland van Suriname, Wanhatti, om de vrouwen les te geven in het maken van sieraden zodat ze met de opbrengst van de verkoop in hun eigen levensonderhoud zouden kunnen voorzien. Dit was een project georganiseerd en gesubsidieerd vanuit het Ministerie van Buitenlandse Zaken.

Voorbereidingen in Nederland
Vooraf hadden we een plan gemaakt over wat we de vrouwen wilden leren, het maken van kralen van glas, zilverklei en fimoklei. We hadden een lijst gemaakt van alle materialen die we nodig hadden en alles ingekocht: een glasbrander, glasstaven, pakjes zilverklei en pakjes fimoklei in heel veel kleuren. Maar ook alle materialen die nodig zijn om van kralen sieraden te maken: tangen, draad, elastiek, slotjes en nog heel veel meer. Dit alles hadden we alvast opgestuurd naar Suriname, maar ook onze koffers werden nog volgestouwd met dingen die we op het laatste moment nog wilden meenemen. 

Voorbereidingen in Suriname
Ook nu weer voelde ik de magie van het aankomen in de tropen, de vliegtuigtrap af en de warme deken over je heen (lees ook mijn eerdere blog over Suriname: I want a ticket to the tropics). En ik kan je vertellen: in november is het een superwarme deken. De temperatuur ligt overdag rond de 40 graden en het is een hele droge warmte.

De eerste paar dagen waren we nog in Paramaribo, waar we de laatste boodschappen deden. We kwamen er achter dat de aansluiting van de gasfles anders is dan in Nederland en die gasfles hadden we nodig om de glasbrander te laten werken. Maar na een aantal winkels bezocht te hebben, was het juiste nippeltje gevonden. Voldoende eten en drinken ingeslagen en zo konden we op reis. We hadden de luxe van een chauffeur en het nichtje van mijn vriendin ging ook mee; zij zou zorgen voor ons en ook voor de hulp bij de communicatie. Want in het dorp spraken ze geen Nederlands en wij geen Sranan. 

En toen was het zover, het avontuur kon beginnen
Vanuit het project was er al gesproken met het dorpshoofd en was er toestemming voor ons om te komen. Maar toen we aankwamen in het dorp wachtte ons een verrassing. Er was niet op ons gerekend en er was een registratie van de bevolking gaande. Iedereen werd geregistreerd en kreeg een identiteitsbewijs. Wij moesten dus ‘even’ wachten, tot in de middag. En de volgende verrassing was een vergadering waarin wij werden voorgesteld en er weer overlegd moest worden met het dorpshoofd of wij aan de slag konden.

Kokriki, prachtige rode zaden
Mijn vriendin in haar beste Surinaams, maar zij had een troef achter de hand. Zij vertelde dat we ook sieraden gingen maken met kokriki, prachtige rode zaden die aan de boom groeien. En dat vond het dorpshoofd geweldig, in de jungle achter het dorp groeiden deze volop. Wij mochten blijven.

We logeerden in een huis in het dorp, de eerste dag van die eerste week met elektriciteit en water. Daarna viel de stroom uit, gelukkig hadden we grote lampen op batterijen mee, zodat we toch licht hadden ’s avonds, want het was echt aardedonker. In onze onervarenheid met deze omstandigheden hadden we de voor- en achterdeur tegen elkaar openstaan voor een beetje frisse lucht. Maar de vleermuizen kwamen in grote getalen op het licht af en vlogen vrolijk in en uit. Een vleermuis bleef logeren en sliep in onze slaapkamer. En in de tweede week hadden we geen elektriciteit en geen water. Een beetje improviseren en wat kwam het besef hoe goed wij het hebben binnen.

Sinds die dag heb ik een zusje
Op dag twee maakten we kennis met de groep vrouwen. In het dorp was iedereen familie van iedereen, dus moesten die twee blanke vrouwen ook wel familie zijn. Sinds die dag heb ik een zusje. Ook heb ik toen ervaren dat je elkaars taal niet hoeft te spreken om elkaar te begrijpen of een band op te bouwen. Het werken met de materialen doe je voor en laat je goed zien en meteen zie je wie er talent heeft voor het werken met bijvoorbeeld glas en wie niet. 

Na twee weken moesten mijn ‘zusje’ en ik weer terug naar Nederland. In het dorp werd verder gewerkt aan het vervaardigen van sieraden. En er werd een verkooptraining gegeven, want maken is één, verkopen is een andere zaak. Ook werd een kraam ingericht als winkel, er werd reclame gemaakt en alles zag er supermooi uit.

Een geslaagd project!

0 thoughts on “De vrouwen van Wanhatti”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: