De enige fout van een hond is dat hij geen 100 jaar wordt

De hond merkt dat zijn einde nadert. Ook voelt hij dat zijn vrouw dat al weet, maar het wegduwt. Ze kijkt regelmatig heel bezorgd naar hem en hij hoort zijn naam vallen in gesprekken die ze voert met haar man en hun dochter. Ze neemt hem mee naar de dierenarts. Die zegt dat artrose heel pijnlijk is en dat pijnstilling kan helpen. Hij houdt niet van pillen, maar omdat zijn vrouw ze verstopt in hele lekkere hapjes eet hij ze toch op.

De pijn wordt iets minder, lijkt het. Toch vallen de wandelingen hem steeds zwaarder. Hij is bekaf na het rondje dat hij normaal gesproken met het grootste gemak deed. Gelukkig laat zijn vrouw hem nu alleen uit, zijn ‘zusjes’ worden later uitgelaten. Hij mag aan de lange lijn en kan lekker snuffelen. Zijn vrouw heeft lange benen en ze loopt altijd stevig door. Het kost hem steeds meer moeite om haar bij te houden. In plaats van voor haar uit loopt hij nu achter haar aan. En hij kijkt op een heel speciale manier naar haar als hij echt terug wil naar huis.

Ze wil ook een grotere hond
Ze heeft al een tijd het onbestemde gevoel dat ze haar hond gaat verliezen. Ze kiest opnieuw een adoptiehond uit een shelter in het buitenland en betrapt zichzelf op de gedachte dat ze dit ook doet om te anticiperen op verlies en verdriet. Want als haar prachtige herdershond niet oud wordt, dan wil ze niet alleen achterblijven met haar ieniemienie hondje, hoe lief en grappig ook. Ze wil ook een grotere hond. Gewoon, omdat ze het gevoel heeft dat dat beter bij haar past.

Er zullen er maar twee gaan
In januari boekt ze het hondenpension voor haar honden omdat ze van de zomer een mooie reis gaat maken met haar gezin. Als ze de mail typt om te reserveren, flitst er door haar heen: ‘ik boek nu voor drie honden, maar er zullen er maar twee gaan.’ Ze spreekt zichzelf streng toe. ‘Onzin’ zegt ze. ‘Je bent alleen maar bang dat hij doodgaat.’

Ondertussen wordt hij negen jaar
Dan komen de artroseklachten bij haar hond. Soms zo heftig dat hij niet meer kan opstaan en ze zijn achterlijf overeind moet tillen. Het doet haar verdriet. Ondertussen wordt hij negen jaar. De dierenarts zegt dat negen al behoorlijk oud is voor een grote hond. Ze wil het niet horen, maar ze weet dat de dierenarts gelijk heeft.

De andere twee honden
Wat raar is dat, onze grote broer is zo afwezig. Hij bemoeit zich helemaal niet meer met ons. Als we keihard rondjes rennen over het grasveld kijkt hij toe. Hij rent niet meer mee. Wel heeft hij steeds één van zijn lievelingsspeeltjes bij zich. Een balletje of een flos. Hij brengt ze naar zijn mensen, maar zij gooien niets meer weg voor hem. Waarom zou dat zijn? Wij vinden trouwens speeltjes helemaal niet leuk, geen idee wat we daar mee aan moeten. Samen spelen is veel leuker. Wel jammer dat onze grote broer niet meer meedoet. Hij lijkt een beetje depressief.

Hij trekt zich steeds meer terug
De oude hond krijgt last van zijn buik. Eten lukt niet meer zo goed, hij vindt er niets meer aan. De dagen duren lang en hij is moe. Hij trekt zich steeds meer terug. Het kauwstaafje dat hij ’s avonds voor het slapen gaan krijgt, lust hij nog wel.

Zij is echt zijn maatje
En dan komt de dag dat hij opnieuw naar de dierenarts moet. Die praat met zijn mens en ze gaan naar een andere ruimte. De dochter mag er ook bij komen en dat is fijn. Zij is echt zijn maatje. Hij moet op zijn rug gaan liggen en zijn buik wordt kaalgeschoren. Hij spartelt tegen, dit wil hij niet! De dochter houdt zijn achterpoten vast en zijn vrouw zijn schouders, voorpoten en kop. Hij krijgt iets kouds op zijn buik en dan gaat de dierenarts met een apparaat aan de slag. Op sommige plekken doet het pijn als ze daar zachtjes duwt.

Hij voelt haar angst en verdriet
Hij legt zijn kop tegen de borst van zijn vrouw en kijkt haar aan. Hij voelt haar angst en verdriet. Hij zucht, het lijkt alsof hij zich overgeeft aan wat onontkoombaar is. De dierenarts heeft slecht nieuws. Hij is doodziek en heeft niet lang meer. Hij mag nog wel mee naar huis, na een flinke injectie tegen de pijn. ’s Avonds komt de zoon naar huis, speciaal voor hem. Hij zit uren bij hem op de grond in de tuin. Opnieuw is daar die overgave. Zijn hartslag wordt zó rustig dat het lijkt alsof hij al aan het vertrekken is. Maar dat is niet zo.

De nacht
Ze slaapt in een aparte kamer met haar hond. Ze wil hem niet meer alleen laten. De zware pijnstilling die de dierenarts heeft meegegeven weigert hij. Dus hoort ze hem voortdurend hijgen en ziet ze zijn pijn en stress. Ze slaapt slecht en checkt voortdurend hoe het met hem is. Om half 6 laat ze hem de tuin in, omdat hij het liefste buiten is. Als ze gaat ontbijten roept ze hem. Hij komt niet en kijkt verdwaasd rond. Om half 9 belt ze de dierenarts. “Het gaat niet meer” zegt ze. Na zijn laatste nacht volgt zijn laatste autorit en het laatste bezoek aan de dierenarts. “Je kent de procedure helaas” zegt de dierenarts. Ze knikt. Gelukkig is de strenge coronaregel losgelaten (dat er maximaal 1 begeleider per dier mag binnenkomen) en mag haar dochter ook bij de euthanasie zijn.

Het vertrekken
De hond gaat liggen, zo dicht mogelijk tegen zijn mensen aan. Weer een spuit, hij wil het niet en maakt een onverhoedse beweging. De naald buigt krom en de vloeistof spettert op de grond. Zijn vrouw en haar dochter praten zachtjes tegen hem. Dat ze bij hem zijn en dat het goed komt. Waarom zijn ze dan zo verdrietig? Hij staat het de dierenarts toe om nog een spuit te zetten. Langzaam voelt hij zich slaperig worden. Hij hoort lieve woorden in zijn oor. Wat fijn dat de pijn minder wordt! De stemmen van zijn mensen klinken steeds zachter en verder weg. Hij zakt in een diepe en droomloze slaap en hij weet dat hij niet meer wakker zal worden.

Dit was het, zijn leven. Negen jaar en drie maanden. Wat een mooi avontuur! Hij weet dat hij zijn rol van beschermer in een andere vorm zal voortzetten. Zijn energie zal altijd bij het gezin zijn bij wie hij zo’n fijn hondenleven heeft gehad. Dan stopt zijn hart met kloppen. Voor altijd.

Door hondenogen bekeken
Dit is het verhaal van Quinten. Van alle honden die ik ooit in mijn leven heb meegemaakt was hij voor mij het meest bijzonder. Al was het maar omdat ik zulke mooie lessen in leiderschap van hem heb geleerd. Ook was hij de eerste hond die ik ging inzetten bij het coachen van mensen. Op 4 juni 2020 hebben we hem moeten laten inslapen. Onze rouw is nog rauw. Om mijn ziel te beschermen schreef ik dit verhaal in de derde persoon. De titel van mijn blog is een quote die ik jaren geleden ergens las en altijd onthouden heb omdat hij zo waar is. De auteur is mij onbekend.

8 thoughts on “De enige fout van een hond is dat hij geen 100 jaar wordt”
  1. Ach, lieve Susan je verhaal raakt mij diep. Groot is de pijn van dit verlies.
    Ook mijn lieve honden maakte die enige fout.

    Ik leef met je mee. En onze dierbare vrienden hebben nu geen pijn meer en zijn vrij.

    Ik omhels je op afstand.

  2. Lieve Susan,
    Wat verdrietig dat het tijd is jouw lieve Quinten los te laten. Elk dier deelt met je wat belangrijk is voor beiden. Door hun commitment halen ze het beste uit je. Haal hem naar je toe (eerste persoon) en gun jezelf de troost uit zijn nalatenschap. Ach ik hoef jou niks te zeggen over rouw. Heel veel sterkte.

    1. Dank je wel Mascha🙏🏼Doet me denken aan een zin uit een heel mooi lied van Karin Bloemen: ‘reik niet naar de hemel, maar haal hem naar je toe.’ En ja, dat gaat ook zeker gebeuren. Alles op zijn tijd…

  3. Lieve Susan, tranen biggelen over mijn wangen.
    Het raakt me diep. Ik voel jouw verdriet om het verlies, het houden van en het laten gaan.
    Wat een proces en wat heb je het prachtig geschreven.💕

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: