De deuren van mijn ziel gaan open en dicht

Het jonge meisje in mij geniet van de vele deuren in het witte Zeeuwse huisje. Het is guur weer buiten. Ondanks de donkere wolken buiten grinnik ik om mezelf. Sloffend loop ik vaak rond van de ene kamer naar de andere ruimte. Het voelt alsof ik wil zoeven over de gladde vloer, maar mijn warme, dikke, blauwe sokken hebben antislip-stippeltjes op de voetzolen. Helaas geen glijpartijen. Zou ik de warme sokken uitdoen? Nee.

Het spel
Mijn hart gloeit van het spel als ik van de warme keuken naar de koude bijkeuken loop. En snel een paar passen maak naar de gang en vervolgens in het donker het lichtknopje vind in de aangrenzende slaapkamer. Wat kan je je heerlijk knullig voelen in andermans huis als het om lichtknopjes gaat. Het is natuurlijk belachelijk voor woorden, maar ze zitten bij een ander altijd op een onlogische plaats. Toch? Of ben ik inmiddels een vastgeroest gewoontedier geworden, omdat ik weet waar ze zijn in mijn eigen huis? Ik gok op het laatste.

Deuren blijven open
Ik geniet ook dat er deze week geen trappen zijn voor mij. Alles vind ik op de begane grond. Het voelt stevig, aards op de Zeeuwse kleigrond. Mijn eigen huis in de Haarlemmermeer is vol met trappen en open ruimtes. Heerlijk licht huis, maar deze week mag ik het lekker loslaten. En dat brengt me een glimlach op mijn gezicht. Vooral omdat ik telkens vergeet de deur achter me dicht te doen. En dan loop ik mijn rondje weer terug. Of via een andere deur in de huiskamer een ander rondje. Een heerlijk speels huis voor mij. 

Mijn buuf helpt me
Het huisje is het oude woonhuis geweest van mijn tijdelijk buuf Susan. Ze is meer dan buuf voor mij, want ze helpt me deze week met het aanpakken van een paar levensthema’s. Susan is systemisch coach en ik ervaar dat het helpt om mijn gekwetste ziel te genezen. Om situaties anders te gaan aanpakken en oude gebeurtenissen los te laten.

Deuren naar mijn ziel
Susan laat mij afdalen in mijn eigen gevoel, zonder dat ik een trap op of af moet. In alle rust laat ze mij zijn. Deze ervaring opent de deuren van mijn ziel. Een beleving dat mijzelf verder opent en het licht aanzet om te gaan schitteren. Het schijnt ook ander licht op oude, heftige gebeurtenissen. 

Het is ook zo fijn dat ik tijdens mijn retreat de tijd heb om alles te verwerken. Het witte huis met de vele deuren en lichtknopjes is symbolisch prachtig wat er met mezelf gebeurt.

Het luik blijft gesloten
Toch ben ik aan het einde van de week verrast dat één deur ongeopend blijft. In de gang is een mooi, schuin luik. Ik neem aan dat het de ingang is naar de kelder. Ik heb respect voor deze deur en loop er onbewust elke dag vaak voorbij. Het voelt, als ik het zou openen, of ik dan inbreuk maak in de privacy van de oude bewoner. Mmm, wat zegt het over mij? 

Ik laat het met rust. Misschien kom ik nog een keer terug als de tijd rijp is? Het is hier zo fijn dat die kans aanwezig is. Het is zo mooi dat ik vele deuren heb geopend en weer heb gesloten. Het voelt zo vertrouwd als om vijf uur ’s avonds de donkere, stille nacht opkomt en ik me toch veilig voel achter de gesloten deuren. 

Mokkoké
Een fijn huis dat zichzelf verwarmt, in het licht zet en ik mag er zijn. Even een weekje alleen en toch geen eenzaamheid, want overdag geniet ik van de levendigheid in het rustige Zeeuwse landschap. Een retreat om lang van na te genieten. Mokkoké, zeggen ze op z’n Zeeuws. Vrij vertaald betekent het: ‘Moet ik ook hebben!’ Een aanrader als je iets wilt aanpakken in je leven. Wat Susan van der Beek voor jou kan doen, ontdek je op www.Susanvanderbeek.nl 

8 thoughts on “De deuren van mijn ziel gaan open en dicht”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: