Bij twijfel niet doen!

Iris en ik besluiten om een ritje te paard te gaan maken. Allebei zijn we onervaren ruiters en de omgeving in het hoge noorden kennen we niet. Maar we zijn op vakantie en gewoon dolenthousiast. We hebben wel zin in een ritje te paard en hebben pret voor tien met een mooie rit in het vooruitzicht. Tot de ontmoeting in het bos die voor mij erg pijnlijk verloopt.

Ergens in de middag gaan we richting manege. “Een rit door het bos is de bedoeling toch?” vraagt de man van de manege. “Hebben jullie ervaring met rijden?” We schudden van nee. De man geeft aan dat dat geen enkel probleem is en helpt ons de paarden op te tuigen voor een ritje. 

Twijfel?
We grappen en grollen erop los, eigenlijk zoals we altijd doen. We hebben er erg veel zin in. Alhoewel er gisteren al wat twijfel en onrust bij mij kwam bovendrijven. Ik kreeg het gevoel dat er wat is, net alsof een soort stemmetje aan mij vraagt of dit wel zo’n goed idee is. Daar heb ik gisteren al over nagedacht en getwijfeld. Ik duw de stem als het ware van me af en besluit wel zin te hebben in een mooie rit door het bos te paard.

Opzadelen en optuigen
Heel ver weg horen we honden blaffen, maar al snel verdwijnt het geluid. De paarden reageren op door onrustig wat met hun hoofd te bewegen. We zijn ondertussen klaar voor de rit en de eigenaar vraagt of we nog hulp nodig hebben met opstappen. Dat stellen we wel op prijs. Mijn vriendin heeft vooraf aangegeven een wat rustiger paard te willen, waarop de eigenaar aangeeft dat ze allemaal heel mak zijn.

Het makste paard van stal
Nadat zij in het zadel is geholpen is het mijn buurt en eindelijk zitten we dan alle drie op een paard; de ruiter van de manege die ons het bos in begeleidt, Iris en ik. Klaar voor een rit waar wij hoge verwachtingen van hebben. Als de ruiter langs me rijdt roept ze me toe dat ik op het aller makste paard van stal zit, dus dat het allemaal wel goed komt. De rit begint en de paarden stappen over de weg naar het bos dat in de verte zichtbaar wordt. 

Als onrustig heen en weer vliegen
Iris is enthousiast en vol van het avontuur dat ze tegemoet gaat. Ik heb er ook wel zin in, maar toch is het net of er de hele tijd iets zeurt op de achtergrond wat me af en toe bezighoudt. Als ik mezelf afleid verdwijnt het weer, net alsof er een vluchtige kus langskomt. Alleen een vluchtige kus is de positieve uitleg van dit gevoel. Wat ik voel lijkt meer op een onrustig heen en weer vliegen van een vogeltje in een kooi. Waarbij de twijfel dan staat voor de vogel. 

Ik duw de twijfel weg
Zin als ik heb in een mooie rit, want het is toch prachtig met een bos het paard in te rijden, duw ik de twijfel weg. Net of je een ballon onder water probeert te drukken. Af en toe kijkt de aanvoerende ruiter even om, om te zien of het allemaal goed gaat. Het bos komt steeds dichterbij en ongeveer vanaf 500 meter afstand wordt het paard waarop ik zit onrustiger en onrustiger. Zijn onrust neemt toe met elke stap die hij zet.

Ik kijk om me heen en achter me, vooruit en ik zie niets. ‘Ach Natas’, denk ik ‘er zal wel niets zijn. Er is niets. Het paard is opgetogen doordat het weer naar het bos mag. Maar… toch klopt het niet.’

En terwijl ik harder en harder mijn geestelijke onbewuste ballon onder water houd, rijden we dan eindelijk het bos in. Ik vergeet mijn eerdere gedachtes en kijk verrukt om me heen. Heb nauwelijks in de gaten dat het paard waar Iris op zit ook onrustig is en dit steeds erger wordt. Iris kijkt ondertussen opgetogen om zich heen en werpt mij triomfantelijke blikken toe.

Schrikkende paarden
Terwijl mijn paard nog onrustiger wordt dan hij al was en ik hem nog net in bedwang kan houden rijden we een bospad in. Daar op het punt waar de wegen samenkomen zie ik wat wandelaars lopen en hoor ik een geluid dat ik al eerder hoorde vanmiddag. De wandelaars hebben honden bij zich en ze lopen los. Op het moment dat wij dichterbij komen schiet een van de honden al blaffend naar voren en schrikken de paarden. 

Razendsnel
Als onervaren ruiter kan ik mijn paard niet meer houden en ik zie vanuit mijn ooghoek dat ook de begeleidende ruiter moeite heeft haar paard in toom te houden, net als Iris die schuin achter mij zit. Het paard waarop ik zit begint te steigeren en instinctief vouw ik me dichter naar zijn hals toe. Terwijl ik me vastgrijp aan de teugels en deze inhaal om zo te proberen het paard te kalmeren. Dit alles gebeurt razendsnel. Gedurende een paar seconden blijf ik nog in het zadel. Dan wordt ik door de kracht van het paard, als het ware, gelanceerd. 

Een ontmoeting met een boomstam
Terwijl ik door de lucht zeil zie ik ineens een boomstam dichterbij komen. En voordat ik met mijn ogen kan knipperen lig ik er bovenop. Gedurende mijn val schuift mijn rechterarm in een reflex omhoog tussen mijn omlaag vallende lijf en de naderende boomstam in. Op het moment dat mijn lijf op de boomstam smakt hoor ik krak. ‘Breekt de boomstam nou door midden?’ schiet er door mijn hoofd. Een paar seconden later voel ik dat het niet de boomstam is, maar mijn arm. Die is gebroken, dat lijkt me duidelijk.

Rustig blijven
Wat onhandig en stuntelig ga ik zitten, terwijl ik met mijn linkerhand mijn rechterarm ondersteun. “Tas gaat het” hoor ik achter me roepen. Ik blijf zitten en Iris komt mijn kant op en kijkt me aan. Heftig geschrokken zie ik aan haar gezicht. Ik blijf zo rustig en pijnvrij als het gaat zitten en de begeleidende ruiter komt naar me toe. Ik geef aan dat ik denk dat mijn arm is gebroken, of het is mijn schouder. Ze kijkt me aan en begint praktisch om zich heen te turen wat de mogelijkheden zijn om me het bos uit te krijgen.

Uit het bos per auto
“Je moet naar de Huisartsenpost” zegt ze. Ik zeg niets en probeer weer woorden te vinden om te spreken, terwijl ik nog steeds mijn arm ondersteun. De begeleidster belt naar de manege voor advies en hulp. Ze kijkt me aan en vraagt: “Kan je op het paard weer terugrijden?” Ik schud mijn hoofd en geef aan dat mijn arm daar te veel pijn voor doet. “Oké dan moet je hier maar heen rijden” zegt de ruiter tegen haar telefoon.

De eigenaar van de manege rijdt vervolgens door de aanwijzingen van de ruiter naar de juiste plek, middenin het bos. Hij helpt me de auto in. Ik bemerk dat Iris nogal van streek is. Ikzelf ben opvallend kalm… De eigenaar rijdt met ons terug naar de manege en onderweg vraagt hij hoe het gaat en wat ik denk dat eraan de hand is. “Hij is gebroken” zeg ik. “Dan moet je naar de huisartsenpost” antwoordt hij. “Ik ga niet naar de huisartsenpost” zeg ik, “ik wil naar het ziekenhuis.” Dit blijf ik nog een aantal keren herhalen terwijl hij aandringt op een bezoek bij de huisartsenpost. Maar mijn arm is gebroken, dus het heeft geen zin om naar de huisartsenpost te rijden. Bij de manege aangekomen belt de eigenaar toch de huisartsenpost om een afspraak te maken. Wel geeft hij daarna aan dat de huisartsenpost in het ziekenhuis zit. De eigenaar van de manege en Iris wisselen hun gegevens uit. Waarna ik bij haar in de auto wordt geholpen en we samen naar de huisartsenpost van Stadskanaal rijden. 

Onder de indruk van het gebeuren
Iris is nog steeds danig onder de indruk van wat er allemaal is gebeurd en rijdt zo snel als ze kan. Ik probeer mijn gemak te houden en te blijven ademen. Iris zegt: “Je twijfelde gisteren hè?”
“Ja”, geef ik toe, “dat deed ik, maar ik wilde ook heel graag een rit te paard maken. Daarom zijn we toch gegaan.” 
“Bij twijfel niet meer doen hè” zegt ze.
“Ja” zeg ik, “bij twijfel niet meer doen!”

Leren luisteren naar de signalen
Door dit soort gebeurtenissen heb ik geleerd te luisteren naar onbewuste en bewuste signalen die ik doorkrijg. Ook in een eerder blog heb ik hier al over geschreven. Zo werkt het voor mij op mijn levenspad. Signalen krijg ik genoeg. Luisteren doe ik er ook naar waardoor mijn leven niet saaier of rustiger is geworden, maar wel anders. Waarbij ik, door in verbinding te blijven met onbewuste en bewuste signalen, verder loop over mijn pad dat steeds beter en beter aanvoelt en mooier wordt.

Nieuwsgierig geworden wat ik voor je kan betekenen? Neem dan contact op: www.kailosinzichten.nl/contact.

1 thought on “Bij twijfel niet doen!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: