Ben ik dan zo gevaarlijk als vrouw alleen?

De vrouwen wilden niet met me praten. De mannen durfden niet. Ik dacht het heerlijk te vinden om eindelijk eens een boek te kunnen lezen tijdens mijn vakantie, samen met mijn kinderen. Maar dag aan dag doorbrengen met alleen kinderpraat of met de kinderen op bed en een boek als gezelschap was toch niet mijn idee van leuk. Ik wilde wel eens een goed gesprek met een volwassene. Maar het zat er niet in.

Minder welkom
Ook buiten vakanties om merkte ik dat ik daar steeds minder op terug kon vallen. Dat het stiller om me heen werd. Ik ben aardig wat vriendinnen kwijtgeraakt na mijn relatiebreuken. Van de meesten weet ik nog steeds niet waarom. Bij de stellen onder mijn vrienden werd ik minder op verjaardagen gevraagd. Of voor uitjes. Bij sommigen sprak ik alleen nog met haar af. Hem zag ik zelden meer.

Wat is dat toch? Kwam mijn leed te dichtbij omdat ze wellicht ook in een moeilijke situatie zaten? Waren ze bang voor wat er zou gebeuren tijdens ons contact? Voor mijn tranen, mijn boosheid, mijn er wéér over willen praten? Allemaal goed mogelijk. Maar stiekem denk ik soms dat het komt omdat ik een vrouw alleen ben.

Eenzaam
Stel je voor dat ik er met een van hun mannen vandoor zou willen gaan? Het leek wel of ik een groot stempel op mijn voorhoofd had met het woord ‘gevaarlijk’. Ik hoor het ook van andere alleenstaande vrouwen én mannen. Ik vind dat heel jammer, want het zorgt ervoor dat het alleen zijn – wat je natuurlijk al bent na je scheiding – nog meer wordt uitvergroot. Dan ligt eenzaamheid op de loer. Dat doet pijn. 

Naar wat ik hoor zijn de meeste mannen en vrouwen echt niet op uit op het inpikken van andermans partners. Ik niet in ieder geval. Als ik al op de mannen was gevallen, dan had ik er zeker niets mee gedaan. De meeste alleenstaanden willen hun vrienden gewoon graag zien. Die willen graag leuke contacten leggen op vakantie. Die willen een gezellige tijd, met of zonder de kinderen. 

Accepteren
Wat het ook is, het is heel vervelend. Want je wordt zo nog eens met je neus op je verlies gedrukt. Eerst verlies je je partner, je gezin, het leven zoals je kent, je toekomstdromen en meer. En in het vervolgtraject verlies je (de kans op) verbinding met anderen.

In de loop der jaren heb ik er minder last van gekregen. Niet omdat de mensen om me heen veranderden, maar omdat ik dat deed. Ik groeide steeds meer naar mezelf. Ik kan nu goed alleen zijn zonder me eenzaam te voelen. Ik accepteer de veranderde houding van sommige stellen in mijn vriendenkring. Sommige vriendschappen zijn over gegaan, nieuwe vriendschappen zijn ontstaan.

Opbouwen
Juist na een relatie met een narcist kun je je heel eenzaam voelen. Zelfs al tijdens de relatie. Een narcist doet er alles aan om ervoor te zorgen dat je je op hem of haar richt en probeert je daarom op slinkse manieren los te weken van vrienden en familie. Juist van die mensen die je zo hard nodig hebt om door een dal te komen. Je herstel verloopt voorspoediger als je steun ervaart. Al is het maar van een paar mensen om je heen. Een klein netwerk van familie, vrienden, een professional die narcisme kent… Zodat je niets hoeft uit te leggen of je je niet hoeft te verdedigen omdat ze alleen de leuke kant van je ex-partner kennen. 

Wat je daarbij ook helpt, is lotgenotencontact. Die kennen de klappen van de zweep zeker. Je vindt deze bijvoorbeeld als je deelneemt aan een van mijn trainingen. Vaak zie ik dat er naderhand nummers worden uitgewisseld. Daar word ik altijd heel blij van! 

1 thought on “Ben ik dan zo gevaarlijk als vrouw alleen?”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *