Als je lichaam op de noodrem trapt

Veel mensen, zeker ook in mijn omgeving, zien het functioneren van het lichaam als iets wat min of meer op zichzelf staat. Zo benaderen ze ziektes als iets wat op zichzelf staat. Denk maar aan de benadering van auto-immuunziektes, diabetes, hart- en vaatziekten of kanker. Uit eigen ervaring weet ik dat je innerlijke welzijn en het functioneren van je lichaam onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. En dat je je lichaam zelfs kunt helen door te kijken naar wat gezien wil worden. 

Als baby was ik na 5 maanden nog steeds op mijn geboortegewicht en huilde ik erg veel. Ik worstelde me blauw van het huilen uit al mijn kleertjes en lag krijsend in mijn ledikantje, twee dagen oud. Inmiddels weet ik dat ik de stress van mijn moeder voelde, die al erg jong een gezin met drie kinderen had, een echtgenoot die vaak weg was of als hij thuis was een claim op haar legde doordat hij een hernia had, een knieoperatie moest ondergaan en allermaal collega’s op bezoek kreeg die ook nog koffie wilden. Ze wilde het zo goed mogelijk doen en had zelf niet bepaald een fijne jeugd gehad waarin ze gezien of gewaardeerd werd. Het huwelijk van haar ouders eindigde in een nare vechtscheiding waarbij zij en haar zus en broertje voor de rechtbank moesten kiezen bij wie ze wilden wonen. Toen ze 18 jaar was, raakte ze zwanger en ging ze met mijn vader mee, die twee jaar ouder was.

Afgewezen
Mijn moeder zegt nu vaak dat ze helemaal geen tijd voor mij had en dat is lang zo gebleven. Ik herinner me de beelden als 3-jarige peuter nog goed: in de woonkamer, zelf spelend, hutten bouwend met de kussens van de bank en steeds vragen aan mijn moeder of ze wel zag wat voor moois ik allemaal aan het maken was. Ze zag het niet… ze was gewoon niet aanwezig. Totdat ik zelf besloot dat ik haar tijd en aandacht ook niet meer hoefde en me voor haar afsloot. Ik voelde me tot in mijn diepste kern afgewezen en er niet toe doen. Ik kreeg vervolgens alle kinderziektes en vaak niet één maar twee keer. Zelfs de bof en de mazelen, waartegen we toen nog niet werden ingeënt. Vaak was ik ziek als er iets leuks was, een schoolreisje of een feestje. Het voelde alsof ik het niet waard was om mee te mogen doen.

Woede
In de zoektocht naar mezelf, die nu op bewust niveau ongeveer 15 jaar bezig is in alle vormen die je maar bedenken kunt, heb ik vooral de laatste tijd vaak te horen gekregen dat er veel onverwerkte woede in mij zit. Woede waar ik zelf nauwelijks bij kan. Ik ben altijd bezig geweest met de mensen om mij heen, het hen naar de zin te maken. Ik ben mezelf steeds meer gaan negeren en minder respecteren. Zolang ik er maar voor zorgde dat iedereen het goed had en ik het uiterste uit mezelf haalde om daarvoor te zorgen, was het vast en zeker goed. Tot mijn lichaam begon te protesteren. Dat begon al vlak na mijn twintigste met klachten in mijn onderrug. Maar goed, medicatie en oefeningen en het moest maar weer gaan. Vlak na mijn dertigste kreeg ik een flinke depressie. Pillen en therapie en het ging wel weer. In 2012 werden twee auto-immuun ziektes geconstateerd, medicijnen erin en weer door.

Een intens gezinsleven met twee bijzondere dochters en een hond zorgde ervoor dat ik me liet leven door de dagelijkse gebeurtenissen. Het verdrietige feit dat mijn lieve man die in 2014 onderuitging, zowel psychisch als lichamelijk, met alle emotionele en financiële gevolgen daarvan, kon er ook nog wel bij. Ik negeerde mijn eigen behoeftes volledig. En de periode van de slopende kanker van mijn vader voorafgaand aan zijn overlijden begin 2019, het vele reizen naar Friesland om er voor mijn ouders te zijn tijdens de chemo’s en gesprekken met de oncoloog, deed ik ook omdat ik het wilde maar vooral omdat ik het allemaal gewoon aan moest kunnen van mezelf.

Noodrem
Lange tijd heb ik steeds de kracht gekregen om door te gaan en steeds vanuit het moeten geleefd. Ik werd vaak moeder Theresa genoemd. Ik beschouwde dat niet als compliment, want ik voelde dat het niet klopte. De afgelopen jaren voelde ik mijn vermoeidheid en lichamelijke klachten toenemen. Het sloop erin dat ik dagelijks moest slapen om de dag door te komen. Terwijl ik nog nauwelijks werkte. Tot het moment dat werd geconstateerd dat mijn lever niet goed functioneerde, vervet was en steenvorming liet zien. Ja, die lever die staat voor woede en wat je meedraagt terwijl dat niet goed voor je is. Denk aan de vraag ‘Wat heb je op je lever’? De knop ging eindelijk om.

Kennelijk had ik dit nodig om in te zien dat mijn lichaam te belangrijk is om zo nonchalant en niet respectvol mee om te gaan. Te denken dat het alles wel aankon, zolang anderen om mij heen het maar goed hadden. Het was de hoogste tijd om goed te gaan zorgen voor mijzelf. Vijf voor twaalf noemen ze dat. Het is de kunst om naar de signalen te luisteren die je lijf je geeft. Bij de één gebeurt dat nooit, de ander heeft het meteen door en bij mij duurde het best lang. Want de rugklachten die dertig jaar geleden begonnen, gaven al aan dat ik te veel droeg… zelfs alle allergieën, astmatische bronchitis, kinderziektes en heftige eczeem als baby deden dat al. Toen had ik nog geen idee. Inmiddels ben ik erg onder de indruk van hoe dit werkt. Dat het zelfs alle thema’s weet aan te wijzen waar jij mee worstelt. Dankbaar voor deze wake up call is het roer stevig om gegaan. Want je kunt je leven én je lichaam helen. Zolang je maar bereid bent te luisteren en te kiezen voor jezelf.

Bevrijdend Schrijven
Als je iemand zoekt om met je mee te lezen om je te helpen antwoorden te vinden op jouw vragen, nodig ik je van harte uit om jezelf al schrijvend te bevrijden. Bevrijdend Schrijven is gebaseerd op de methode Mindful Analysis waarbij je in vier stappen inzicht krijgt in waar je nu staat, hoe je daar gekomen bent, waar je naar toe wilt en hoe je dat wilt gaan bereiken. Ik schrijf dan terug, met verdiepende vragen naar aanleiding van wat jij schrijft, waar jij je eigen antwoorden op kunt vinden. Het resultaat is dat jij weet waar jouw uitdagingen liggen en hoe je daarmee verder kunt, omdat je uiteindelijk zelf je analyse hebt gedaan. 

Meer weten? Kijk op https://compassiecom.com/bevrijdend-schrijven/. Mail of bel me gerust voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek of als je hier meer informatie over wilt.

1 thought on “Als je lichaam op de noodrem trapt”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: