Als je eindelijk snapt hoe het zit

Iedereen komt met een zielsmissie op aarde. Vroeger had ik daar geen idee van, maar inmiddels heb ik daar veel over gelezen, gehoord maar vooral ervaren. Een coach waar ik ooit een sessie mee had legde het uit als dat we allemaal op een wolk zitten en dan bedenken welk spel we gaan spelen op aarde. Soms is dat een leuk spel, maar het kan ook ronduit vermoeiend en vervelend zijn. Ik heb ongeveer vanaf 2007 mijn bewustzijn over wie ik in de kern ben en wat ik hier te doen heb ontwikkeld. Ik wist en voelde al een tijd lang dat als ik 50 jaar zou zijn, er een keerpunt zou komen. 

Je hebt geen idee als je gewoon je leven leeft, luistert naar je ouders, dat als waarheid aanneemt en dus ook hun normen en waarden feilloos overneemt. Op zondag zit je in de kerk, er wordt uit de bijbel gelezen, je noemt jezelf een Christen. Maar wat is dat nu eigenlijk precies? Ik bleef lang in dat patroon zitten. Belijdenis doen van mijn geloof, trouwen in de kerk, dopen van de kinderen. Tot ik op een dag met mijn dochters in de kerk zat tijdens een paasdienst en helemaal niet blij werd van de dienst. Het was toch het feest van de opstanding? Ik had tot die tijd ingeschreven gestaan, op de verjaardagen mijn bijdrage aan het verjaardagsfonds geleverd, hoe bijzonder eigenlijk deze gewoonte; op je verjaardag iemand aan de deur krijgen die geld vraagt aan jou. 

Wel in God geloven, maar niet naar de kerk
Maar goed, op die dag na die paasdienst besloot ik dat ik me niet meer thuis voelde bij de kerk en schreef me uit. Ik weet nog dat ik het mijn ouders niet durfde te vertellen en heb het uiteindelijk nooit echt uitgesproken. Ze hadden het op een gegeven moment door en voelden zich gekwetst, want zij hadden hun best gedaan om het geloof over te brengen. Maar naar de kerk gaan is niet hetzelfde als geloven in God. Natuurlijk is er een diepe link, maar het is niet hetzelfde. Je kunt besluiten dat je in God gelooft maar je niet meer thuis voelen in de kerk, zoals ik.

Spiritualiteit
En dan komt een andere manier van naar je leven kijken op je pad. Vroeger dacht ik dat spiritualiteit ging over zweverig gedoe, geesten en ik bleef er ver van weg. Tot ik kennis maakte met iemand die fantastische geleide meditaties gaf, waar ik beelden zag die diepe indruk op mij maakten. Ik zag dat ik het allemaal alleen te doen had in dit leven, iedereen mocht een soort voertuig uitzoeken maar bij mij kwam het niet verder dan vleugels. Vroeger droomde ik vaak dat ik in de lucht kon zwemmen, een soort vliegen. Ik ontmoette mijn pas overleden opa en oma, het was erg bijzonder. Ze vertelden mij toen al dat ik niet zo serieus moest leven zoals zij hadden gedaan, dat dat niet de bedoeling is. Maar ja, dat lukte gezien mijn gezinsomstandigheden en werk totaal niet op dat moment.

Ik heb sindsdien talloze meditaties, healings, regressies, ademsessies, gesprekken met psychologen, familieopstellingen, een paddosessie en bedenk het maar, gedaan. Maar ook heel veel zelf gelezen, geschreven, geluisterd en gesprekken gevoerd met gelijkgestemden. Want laten we nu eerlijk zijn, veel mensen staan hier niet voor open. Het is onbekend, eng, raar, ongrijpbaar, noem het maar op. 

Licht en vreugde
Na heel veel intense jaren met verdriet, depressie en veel te veel zwaarte ben ik eindelijk zover dat het kwartje gevallen is. Ik weet genoeg. Natuurlijk gaat je ontwikkeling door tot je sterft, maar voor nu voel ik dat ik aan het eind van mijn donkere tunnel ben gekomen. Er zullen ongetwijfeld nog donkere momenten, pijn en verdriet komen, maar ik kan het gewoon aan. Ik voel vertrouwen in mezelf, eindelijk rust, berusting in dat het is zoals het is. Ik stop met eindeloos analyseren, beredeneren. Ik weet genoeg over ‘hoe het zit’. Ik kan het verleden niet veranderen. Ik ga mijn ZIJN trainen. Mezelf waarderen. Adem in adem uit, niet meteen reageren, niet bemoeien met dingen waar het niet nodig is. Accepteren wat ik niet goed kan en niet fijn vind, en juist aandacht geven aan wat ik wél goed kan en waar ik blij van word.

Een fijne uitdaging die me uiteindelijk veel licht en vreugde gaat brengen, dat is al een beetje begonnen. En dat is superfijn. Schrijven, werken met ouderen, mijn opleiding tot Lifecoach afmaken en mijn bedrijf laten groeien. Want als ik blij en gelukkig ben, is dat erg besmettelijk. Laat dat nu net de bedoeling zijn…

Bevrijdend schrijven
Bij het verwerken van gebeurtenissen in je leven kan het letterlijk lucht geven om het van je af te schrijven. Ik merk dat het ruimte schept om over mijn pad en mijn stappen, mijn verleden, inzichten te schrijven. Vind jij het ook fijn om te schrijven en doe je dat zelfs liever dan met iemand te praten? Omdat je bijvoorbeeld meer tijd nodig hebt om over antwoorden na te kunnen denken en op je eigen veilige plek, op jouw moment achter jouw computer van je af wilt schrijven wat jou bezighoudt? 

Mindful Analyses
Als je iemand zoekt om met je mee te lezen om je te helpen antwoorden te vinden op jouw vragen, nodig ik je van harte uit om jezelf al schrijvend te bevrijden. Bevrijdend Schrijven is gebaseerd op de methode Mindful Analysis waarbij je in vier stappen inzicht krijgt in waar je nu staat, hoe je daar gekomen bent, waar je naar toe wilt en hoe je dat wilt gaan bereiken. Ik schrijf dan terug, met verdiepende vragen naar aanleiding van wat jij schrijft, waar jij je eigen antwoorden op kunt vinden. Het resultaat is dat jij weet waar jouw uitdagingen liggen en hoe je daarmee verder kunt, omdat je uiteindelijk zelf je analyse hebt gedaan. 

Meer weten? Kijk op https://compassiecom.com/bevrijdend-schrijven/. Mail of bel me gerust voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek of als je hier meer informatie over wilt.

2 thoughts on “Als je eindelijk snapt hoe het zit”
  1. Mooie blog en heel herkenbaar. Fijn dat je nu de lichte kant kan aanhouden en niet meer de donkere kant doorleeft.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: