Alles gaat in principe goed, waar komt dan toch dat onbestemde gevoel vandaan?

We lopen In het bos waar het heerlijk rustig is. Vele bomen kleuren frisgroen en er vliegt een Vlaamse gaai over het pad. Ik vraag hoe het leven van Sofie op dit moment gaat en voelt. En of er iets is dat aandacht, verheldering of verandering behoeft in haar beleving. Het is de eerste van een reeks van drie afspraken natuurcoaching – ‘Het pad van inzicht’. Ik ken Sofie van een mindfulnesstraining jaren geleden en in de afgelopen maanden hebben we elkaar al eerder gesproken. Ze wil graag een stap verder met mij, om verder te groeien als mens.

Waar zeur ik eigenlijk over?
We lopen in een rustig tempo en Sofie vertelt mij over de drukte op het werk en de volle, lange dagen. Ondanks een nieuwe collega en een paar dagdelen vrij voelt het toch vol, druk en gejaagd. Daarnaast volgt zij een opleiding en hoe interessant ook, het brengt ook ‘moeten’ met zich mee. Dat gevoel van drukte is niet lekker en dan is er ook nog die stem van de innerlijke criticus. Die vindt dat het allemaal goed te doen moet zijn, dat zij niet mag klagen over de drukte en volle agenda. “Er zijn geen kinderen en geen mantelzorg… dus waar zeur ik eigenlijk over?” Hmmm… Ik heb haar zoiets al eerder horen zeggen.

Waar komt toch dat onbestemde gevoel vandaan?
Verder vertelt Sofie dat ze ook meer contact zou moeten houden met alle vrienden en familieleden, maar dat ze daarvoor de tijd, energie en aandacht niet altijd heeft om het op te brengen. Ook daarbij zit een rand van schuldgevoel en die stem op de achtergrond, omdat zij vindt dat zij niet zo attent is als ze verwacht of wil zijn. 

Als derde punt vertelt ze dat haar emotionele stabiliteit de laatste week ook wat wankelt, onder andere door de naderende Moederdag, die het verdriet door verlies naar boven brengt. En dan spelen de hormonen ook nog op, onverwachts. Het voelt zo opgeteld allemaal best veel en Sofie veegde een paar tranen weg. Terwijl ze beseft dat in de basis alles eigenlijk wel gewoon goed gaat en goed is. Dus waar komt dan toch dat onbestemde gevoel vandaan dat er iets niet klopt?

Hoe ziet het leven er nu uit?
Op mijn uitnodiging gaat Sofie in het bos op zoek naar symbolen die haar huidige situatie verbeelden. Eerst vindt ze dit nog lastig, maar daarna gaat het intuïtiever en krijgt alles vanzelf een plek kreeg in haar bouwwerk. Aan de hand van de gekozen symbolen uit het bos vertelt ze hoe zij haar leven momenteel ervaart. Ze ontdekt, tot haar lichte verbazing, dat de veiligheid en comfort in haar leven soms benauwend voelen of beperkend op de manier die ze nog niet precies kan duiden. Er zijn wat vragen en besluiten om te nemen op haar werk, om te bepalen met wie ze het liefste wil werken, want iedereen willen helpen gaat toch echt niet. Ze beseft dat deze keuze maken haar agenda duidelijkheid en lucht kan scheppen; dat idee voelt al prettig.

Je hoeft niet te veranderen, alleen jezelf omarmen
Het grootste inzicht komt echter als verrassing als we haar creatie vanuit een ander perspectief aanschouwen. Terwijl Sofie steeds rondloopt met het idee om iets in haar te moeten veranderen, ziet ze nu meer ruimte in haarzelf; meerdere lagen en diepte in de persoon die zij is. Bijvoorbeeld hoe ze vroeger heel spontaan was en verrassingen had voor vrienden, of attenties en onverwachte plannen voor haar partner. Die spontaniteit is gedoofd of ergens weggestopt en die mist ze. Tegelijk voelt ze zich – fysiek en mentaal – opgelucht bij het besef dat ze niet per se hoeft te veranderen, maar dat ze goed is precies zoals ze is, het liefst met zo min mogelijk stress. Dat geeft naast het lichte gevoel op de borst ook voelbaar meer stabiliteit In het staan, daar midden in het bos.

Een nieuw perspectief en verlangen
Na een koffiemoment en nadat Sofie eerst alle symbolen heeft opgeruimd, lopen wij terug. We bespreken de sessie en de belangrijkste inzichten nog even na. Daaruit ontstaat de wens van Sofie om meer ruimte te geven aan de persoon die ze is en meer aandacht aan de spontaniteit die ze altijd in zich heeft gehad. Dat besef geeft haar een nieuw positief geladen perspectief, waar de innerlijke criticus even geen raad mee weet en zwijgt. Ze heeft ook een klein, los symbool uit haar stilleven meegenomen, als troost voor Moederdag. Ik zie een warme glimlach in haar ogen.

Geborgenheid, ruimte en vertrouwen
Al eerder tijdens onze afspraken heeft Sophie gezegd hoe fijn ze deze manier van coaching vindt. Heerlijk buiten en in de natuur, waar er meer ruimte is om open te zijn of even stiltes te laten vallen en over gevoelens te praten die ze anders niet zomaar zou willen of durven delen. Buiten is dat anders dan binnen. We voelen in de natuur de verbinding met onszelf en als onderdeel van de natuur en het grotere geheel. Daaruit ontstaat meer vertrouwen om iets dat moeilijk of rauw is woorden te geven, het er laten zijn en het te delen.

Volgende keer gaan we het verlangen van Sofie nader verkennen en haar doel helder formuleren. Coaching – ook in de natuur – heeft geen bestaansrecht als we doelloos rondscharrelen. Maar een doel alleen is niet genoeg. Als er geen verlangen is – het gevoel van iets intens willen – blijft het bij mooie woorden zonder actie en daar wint niemand iets mee.

Loop jij ergens in vast of heb je een onbestemd gevoel?
Heb jij het gevoel dat er in je persoonlijke leven of gerelateerd aan je werk of ondernemerschap iets is dat jouw aandacht, verheldering of verandering vraagt? Er zijn twee mogelijkheden om te proeven aan natuurcoaching: een wandeldate met mij, waarin we je vraagstuk kort verkennen. Je bent ook welkom bij de Zin in Stilte -wandeling op 22 mei 2021, waar we na de wandeling en koffiepauze samen in de natuur een inspirerende oefening doen, zodat je minstens één nieuw inzicht meeneemt naar huis. Meld je dan aan voor de Zin in Stilte -wandeling of wandeldate door je gegevens te mailen naar mij, ik neem binnen enkele dagen contact met je op.

0 thoughts on “Alles gaat in principe goed, waar komt dan toch dat onbestemde gevoel vandaan?”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: