Op zaterdag 30 mei organiseert patiëntenvereniging WEET de World Eating Disorder Action Day (WEDAD). Dit event vindt elk jaar wereldwijd plaats rondom 2 juni en is bedoeld voor iedereen die te maken heeft met eetstoornissen, zowel privé als beroepsmatig. Het doel van deze jaarlijkse bijeenkomst is het bieden van steun en hoop door samen te komen en met elkaar te verbinden, verhalen te vertellen en kennis te delen.
Ernst en impact van deze ziekte
Het is inmiddels tien jaar geleden dat ik ontdekte dat mijn eigen dochter kampte met een eetstoornis. Een bizarre wereld ging voor me open. Mijn lieve, prachtige dochter veranderde in de slechtste versie van zichzelf. Ze loog, bedroog, schold haar dierbaren uit in een poging hen van zich af te duwen en was extreem angstig. Later leerde ik dat dit de momenten waren waarop de eetstoornis haar totaal overschaduwde. Ik had geen flauw idee waarmee ik te maken had. Ik ontdekte gaandeweg de ernst en impact van deze ziekte en ik nam mij een ding voor: ik zou alles doen wat in mijn macht lag om te voorkomen dat ik mijn kind zou verliezen. Ik zocht hulp voor haar én voor mij en met vallen en opstaan vond zij de weg naar herstel.
Het gevoel te falen
Ik herinner me de kwetsende opmerkingen nog als de dag van gisteren. Iemand die dichtbij me stond zei: “Geef haar maar een week aan mij, dan eet ze wel!” Alsof ik niet genoeg mijn best deed en het gevoel te falen als moeder was minstens zo groot als mijn schuldgevoel.
In de afgelopen jaren is er hard gewerkt om kennis rondom eetstoornissen te vergroten. Maar we zijn er nog lang niet. Onlangs gaf ik een training hierover, en toen vertelde een moeder over de twijfel die ze voelde nadat een andere ouder haar advies gaf: “Je bent te soft, je moet echt strenger zijn.” Ze zei dat haar dochter open en eerlijk was naar haar toe, waardoor zij ervan uitging dat haar aanpak juist was. Het is dan zo ontzettend jammer te horen dat deze moeder door zo’n (ongetwijfeld goed bedoeld) advies aan het twijfelen wordt gebracht. Dat is totaal niet helpend in een toch al emotionele achtbaan waar je als ouder in beland als je te horen hebt gekregen dat je kind een eetstoornis heeft.
Een eetstoornis gaat niet over eten
Helaas zijn er allerlei hardnekkige stigma’s rond eetstoornissen:
- “Het is een hype, het is een eigen keuze om zoveel af te willen vallen.”
- “Pas als je extreem dun bent, heb je een eetstoornis.”
- “Mensen met een eetstoornis willen alleen maar aandacht trekken.”
- “Alleen vrouwen kunnen een eetstoornis krijgen.”
Maar wat veel mensen niet weten, is dat een eetstoornis helemaal niet over eten gaat. Het is een ongezonde en onhandige manier om met emoties om te kunnen gaan. Niet eten of juist heel veel eten is het middel en niet het doel. Emoties worden hierdoor minder heftig ervaren. Het is een ernstige psychische ziekte en de mensen die eraan lijden zijn niet geholpen met deze vooroordelen. Het kan er juist voor zorgen dat zij vanuit een gevoel van schaamte geen hulp zoeken en dat is natuurlijk niet wenselijk.
Hard werken
Herstellen van een eetstoornis is hard werken voor degene die ziek is én voor hun naasten. De ouders met wie ik werk zijn meestal aan het eind van hun Latijn. Zij hebben geen goed bedoelde adviezen nodig, maar ondersteuning. Ik weet nog hoe lastig ik het zelf vond om hulp aan te nemen, maar achteraf ben ik mijn vriendinnen oneindig dankbaar dat zij niet opgaven en bleven vragen wat ze voor me konden doen. Ze waren er voor me, onvoorwaardelijk en dat maakte dat ik het kon volhouden.
Ken je iemand met een eetstoornis in je omgeving?
De naasten van degene met een eetstoornis hebben jou hard nodig! Vraag wat je voor hen kan doen en luister zonder adviezen te geven, ook al zijn ze goed bedoeld. Ga ervan uit dat naasten echt wel weten waar ze passende hulp kunnen vinden. Wat zij nodig hebben is empathie: een warm hart en een kalm brein. Alleen samen kunnen we de impact van een eetstoornis kleiner maken.
